1Da antwortete Eliphas, der Temaniter, und sprach:
1Þá svaraði Elífas frá Teman og sagði:
2Soll ein Weiser mit windigem Wissen antworten und seinen Leib mit Ostwind füllen?
2Skyldi vitur maður svara með vindkenndri visku og fylla brjóst sitt austanstormi _
3Zurechtweisung mit Worten nützt nichts, und mit Reden richtet man nichts aus.
3sanna mál sitt með orðum, sem ekkert gagna, og ræðum, sem engu fá áorkað?
4Doch du hebst die Gottesfurcht auf und schwächst die Andacht vor Gott.
4Auk þess rífur þú niður guðsóttann og veikir lotninguna, sem Guði ber.
5Denn deine Missetat lehrt deinen Mund, und du wählst die Sprache der Schlauen.
5Því að misgjörð þín leggur þér orð í munn og þú velur þér lævísra tungu.
6Dein eigener Mund soll dich verurteilen und nicht ich, deine Lippen sollen zeugen wider dich!
6Þinn eigin munnur sakfellir þig, ekki ég, og varir þínar vitna í gegn þér.
7Bist du der Erstgeborene der Menschen, und warest du vor den Hügeln da?
7Fæddist þú fyrstur manna og ert þú í heiminn borinn fyrr en hæðirnar?
8Hast du Gottes Rat belauscht und alle Weisheit aufgesogen?
8Hefir þú hlustað í ráði Guðs og hrifsað til þín spekina?
9Was weißt du, das wir nicht wüßten? Verstehst du mehr als wir?
9Hvað veist þú, er vér eigi vissum, hvað skilur þú, er oss væri ókunnugt?
10Ergraute Häupter sind auch unter uns, Greise, die älter sind als dein Vater!
10Til eru og öldungar, gráhærðir menn, vor á meðal, auðgari að ævidögum en faðir þinn.
11Sind dir zu gering die Tröstungen Gottes, der so sanft mit dir geredet hat?
11Er huggun Guðs þér lítils virði og mildileg orðin sem þú heyrir?
12Was hat dir die Besinnung geraubt, und wie übermütig wirst du,
12Hvers vegna hrífur gremjan þig og hví ranghvolfast augu þín,
13daß du deinen Zorn gegen Gott auslässest und solche Worte ausstößt aus deinem Mund?
13er þú snýr reiði þinni gegn Guði og lætur þér slík orð um munn fara?
14Wie kann der Sterbliche denn rein, der vom Weibe Geborene gerecht sein?
14Hvað er maðurinn, að hann geti verið hreinn, og sá verið réttlátur, sem af konu er fæddur?
15Siehe, seinen Heiligen traut er nicht, die Himmel sind nicht rein vor ihm.
15Sjá, sínum heilögu treystir Hann ekki, og himinninn er ekki hreinn í augum hans,
16Wie sollte es denn der Abscheuliche, der Verdorbene, der Mensch sein, der Unrecht wie Wasser säuft?
16hvað þá hinn andstyggilegi og spillti, maðurinn, sem drekkur ranglætið eins og vatn.
17Ich will dich unterweisen, höre mir zu, und was ich gesehen habe, will ich dir erzählen;
17Ég vil fræða þig, heyr þú mig, og það sem ég hefi séð, frá því vil ég segja,
18was Weise verkündigten und nicht verhehlt haben von ihren Vätern her,
18því er vitringarnir kunngjörðu _ og duldu ekki _ svo sem arfsögn frá feðrum sínum,
19als noch ihnen allein das Land gehörte und noch kein Fremder zu ihnen herübergekommen war:
19en þeim einum var landið gefið, og enginn útlendingur hafði enn farið um meðal þeirra.
20Der Gottlose quält sich sein Leben lang, all die Jahre, die dem Tyrannen bestimmt sind;
20Alla ævi sína kvelst hinn óguðlegi og öll þau ár, sem geymd eru ofbeldismanninum.
21ein Schreckensgetön ist in seinen Ohren, und der Verderber überfällt ihn in seinem Glück.
21Skelfingarhljóð óma í eyrum honum, á friðartímum ræðst eyðandinn á hann.
22Er soll nicht glauben, daß er aus der Finsternis wiederkehren wird; ausersehen ist er für das Schwert!
22Hann trúir því ekki, að hann komist út úr myrkrinu, og hann er kjörinn undir sverðið.
23Er irrt umher nach Brot: wo findet er es ? Er weiß, daß ein finsterer Tag ihm nahe bevorsteht.
23Hann reikar um til þess að leita sér brauðs _ hvar er það? _ hann veit að ógæfudagurinn bíður hans.
24Not und Bedrängnis überfallen ihn, sie überwältigen ihn, wie ein König, der zum Streit gerüstet ist.
24Neyð og angist skelfa hann, hún ber hann ofurliði eins og konungur, sem búinn er til atlögu,
25Denn er hat seine Hand gegen Gott ausgestreckt und sich gegen den Allmächtigen aufgelehnt;
25af því hann útrétti hönd sína gegn Guði og reis þrjóskur í móti hinum Almáttka,
26er ist gegen ihn angelaufen mit erhobenem Haupt, unter dem dicken Buckel seiner Schilde;
26rann í móti honum illvígur undir þykkum bungum skjalda sinna.
27sein Angesicht bedeckte sich mit Fett, und Schmer umhüllte seine Lenden;
27Hann þakti andlit sitt spiki og safnaði fitu á lendar sér,
28er schlug seine Wohnung in zerstörten Städten auf, in Häusern, die unbewohnt bleiben sollten, zu Trümmerhaufen bestimmt.
28settist að í eyddum borgum, í húsum, er enginn átti í að búa og ákveðið var, að verða skyldu að rústum.
29Er wird nicht reich, sein Vermögen hat keinen Bestand, und sein Besitz breitet sich nicht aus im Land.
29Hann verður ekki ríkur, og eigur hans haldast ekki við, og kornöx hans svigna ekki til jarðar.
30Der Finsternis entgeht er nicht, die Flamme versengt seine Sprößlinge, vor dem Hauch Seines Mundes flieht er dahin.
30Hann kemst eigi undan myrkrinu, frjóanga hans mun loginn svíða, og fyrir reiðiblæstri hans ferst hann.
31Er verlasse sich nicht auf Lügen, er ist betrogen; und Betrug wird seine Vergeltung sein.
31Hann skyldi ekki reiða sig á hégóma; hann villist, því að hégómi verður umbun hans.
32Ehe sein Tag kommt, ist sie reif; sein Zweig grünt nicht mehr.
32Það rætist fyrir skapadægur hans, og pálmagrein hans grænkar eigi.
33Wie ein Weinstock, der seine Herlinge abstößt, und wie ein Ölbaum ist er , der seine Blüten abwirft.
33Hann hristir af sér súr berin eins og vínviðurinn og varpar af sér blómunum eins og olíutréð.
34Denn die Rotte der Ruchlosen ist unfruchtbar, und Feuer frißt die Zelte der Bestechung.
34Því að sveit hinna óguðlegu er ófrjó, og eldur eyðir tjöldum mútugjafanna.Þeir ganga þungaðir með mæðu og ala ógæfu, og kviður þeirra undirbýr svik.
35Mit Mühsal schwanger, gebären sie Eitles, und ihr Schoß bereitet Enttäuschung.
35Þeir ganga þungaðir með mæðu og ala ógæfu, og kviður þeirra undirbýr svik.