1Darnach tat Hiob seinen Mund auf und verfluchte den Tag seiner Geburt.
1Atëherë Jobi hapi gojën dhe mallkoi ditën e lindjes së tij.
2Hiob hob an und sprach:
2Kështu Jobi mori fjalën dhe tha:
3Verloren gehe der Tag, da ich geboren bin, die Nacht, da es hieß: Ein Knabe ist gezeugt!
3"Humbtë dita në të cilën linda dhe nata që tha: "U ngjiz një mashkull!".
4Verfinstert werde dieser Tag; Gott in der Höhe frage nicht nach ihm, und niemals falle ein Lichtstrahl darauf!
4Ajo ditë u bëftë terr, mos u kujdesoftë për të Perëndia nga lart, dhe mos shkëlqeftë mbi të drita!
5Finsternis und Todesschatten nehme ihn ein, Gewölk umhülle ihn und überfalle diesen trüben Tag!
5E marrshin përsëri terri dhe hija e vdekjes, qëndroftë mbi të një re, furtuna e ditës e tmerroftë!
6Und jene Nacht; Das Dunkel raffe sie weg, sie freue sich in des Jahres Tagen nie und komme nicht in die Zahl der Monde.
6Atë natë e marrtë terri, mos hyftë në ditët e vitit, mos hyftë në llogaritjen e muajve!
7Ja, jene Nacht sei unfruchtbar, kein Jubel ertöne in ihr!
7Po, ajo natë qoftë natë shterpe, mos depërtoftë në të asnjë britmë gëzimi.
8Die, so den Tagen Böses losen und imstande sind, den Drachen aufzuwecken, sollen sie verfluchen.
8E mallkofshin ata që mallkojnë ditën, ata që janë gati të zgjojnë Leviathanin.
9Verfinstert müssen ihrer Dämmerung Sterne sein, sie warte auf Licht und es bleibe aus; sie schaue auch die Wimpern der Morgenröte nicht!
9U errësofshin yjet e muzgut të tij, le të presë dritën; por mos e pastë fare dhe mos paftë ditën që agon,
10Weil sie den Mutterleib mir nicht verschloß und den Jammer nicht vor meinen Augen verbarg.
10sepse nuk e mbylli portën e barkut të nënës sime dhe nuk ua fshehu dhembjen syve të mi.
11Warum starb ich nicht gleich bei der Geburt und kam nicht um, sobald ich aus Mutterschoße ging?
11Pse nuk vdiqa në barkun e nënës sime? Pse nuk vdiqa sapo dola nga barku i saj?
12Warum kamen mir Knie entgegen und wozu Brüste, daß ich sog?
12Pse vallë më kanë pritur gjunjët, dhe sisët për të pirë?
13Denn jetzt läge ich da und wäre stille; wäre ich entschlafen, so hätte ich nun Ruhe
13Po, tani do të dergjesha i qetë, do të flija dhe do të pushoja,
14mit Königen und Landesräten, die sich Steinhaufen erbaut haben,
14bashkë me mbretërit dhe me këshilltarët e dheut, që kanë ndërtuar për vete rrënoja të shkretuara,
15oder mit Fürsten, reich an Gold, die in ihren Häusern Silber häuften.
15ose bashkë me princat që kishin ar ose që mbushën me argjend pallatet e tyre.
16Oder wäre ich gar niemals dagewesen, wie eine verborgene Fehlgeburt, den Kindlein gleich, die nie das Licht gesehen haben!
16Ose pse nuk qeshë si një dështim i fshehur, si fëmijët që nuk e kanë parë kurrë dritën?
17Dort hört der Frevler Toben auf, dort finden die Erschöpften Ruh;
17Atje poshtë të këqinjtë nuk brengosen më, atje poshtë çlodhen të lodhurit.
18alle Gefangenen sind dort in Frieden, sie hören die Stimme des Treibers nicht mehr;
18Atje poshtë të burgosurit janë të qetë bashkë, dhe nuk e dëgjojnë më zërin e xhelatit.
19Kleine und Große sind daselbst, und der Knecht ist frei von seinem Herrn!
19Atje poshtë ka të vegjël dhe të mëdhenj, dhe skllavi është i lirë nga pronari i tij.
20Warum läßt er Lebensmüde noch die Sonne sehen und zwingt er betrübte Seelen noch zu leben?
20Pse t'i japësh dritë fatkeqit dhe jetën atij që ka shpirtin në hidhërim,
21die auf den Tod harren, und er kommt nicht, die nach ihm graben, mehr als nach Schätzen;
21të cilët presin vdekjen që nuk vjen, dhe e kërkojnë më tepër se thesaret e fshehura;
22die sich freuen würden und jubelten, die frohlockten, wenn sie ein Grab fänden.
22gëzohen shumë dhe ngazëllojnë kur gjejnë varrin?
23Was soll das Leben dem Manne, dem sein Weg verborgen ist, den Gott rings umzäunt hat?
23Pse të lindë një njeri rruga e të cilit është fshehur, dhe që Perëndia e ka rrethuar nga çdo anë?
24Denn statt zu essen, seufze ich, und meine Klage ergießt sich wie ein Wasserstrom.
24Në vend që të ushqehem, unë psherëtij, dhe rënkimet e mia burojnë si uji.
25Denn was ich gefürchtet habe, das ist über mich gekommen, und wovor mir graute, das hat mich getroffen.
25Sepse ajo që më tremb më shumë më bie mbi krye, dhe ajo që më tmerron më ndodh.
26Ich kann nicht ruhen und nicht rasten, und kaum habe ich mich erholt, so kommt ein neuer Sturm über mich.
26Nuk kam qetësi, nuk kam prehje, por më pushton shqetësimi".