1Dem Vorsänger. Ein Psalm Davids. Gott, den ich rühme, schweige nicht!
1O Perëndi i lëvdimit tim, mos hesht,
2Denn sie haben ihr gottloses und falsches Maul wider mich aufgetan; sie sagen mir Lügen ins Gesicht,
2sepse njerëz të pabesë dhe të pandershëm kanë hapur gojën e tyre kundër meje dhe kanë folur kundër meje me një gjuhë gënjeshtare;
3sie bieten gehässige Worte über mich herum und bekämpfen mich ohne Grund.
3më kanë sulmuar me fjalë urrejtjeje dhe më kanë luftuar pa shkak.
4Dafür, daß ich sie liebe, sind sie mir feind; ich aber bete.
4Në këmbim të dashurisë sime më akuzojnë, por unë i drejtohem lutjes.
5Sie beweisen mir Böses für Gutes und Haß für Liebe.
5Ata më kanë larë të mirën me të keqen dhe dashurinë time me urrejtje.
6Bestelle einen Gesetzlosen über ihn, und ein Ankläger stehe zu seiner Rechten!
6Vendos një njeri të keq mbi të dhe një akuzues le të jetë në të djathtë të tij.
7Wenn er gerichtet wird, so möge er schuldig gesprochen werden, und sein Gebet werde ihm zur Sünde!
7Kur të gjykohet, bëj që të gjendet fajtor dhe lutja e tij të bëhet mëkat.
8Seiner Tage seien wenige, und sein Amt empfange ein anderer!
8Qofshin të pakta ditët e tij dhe një tjetër zëntë vendin e tij.
9Seine Kinder sollen Waisen werden und sein Weib eine Witwe!
9Bijtë e tij mbetshin jetimë dhe gruaja e tij e ve.
10Seine Kinder müssen umherwanken und betteln, hilfesuchend aus ihren Ruinen hervorkommen!
10U bëfshin endacakë dhe lypsarë bijtë e tij dhe e kërkofshin ushqimin larg shtëpive të tyre të rrënuara.
11Der Gläubiger nehme ihm alles weg, und Fremde sollen plündern, was er sich erworben.
11Fajdexhiu i marrtë të gjitha pasuritë e tij dhe të huajtë i vjedhshin frytin e mundit të tij.
12Niemand gebe ihm Gnadenfrist, und keiner erbarme sich seiner Waisen!
12Askush mos pastë mëshirë për të dhe askujt mos i ardhtë keq për jetimët e tij.
13Seine Nachkommenschaft falle der Ausrottung anheim, ihr Name erlösche im zweiten Geschlecht!
13U shkatërrofshin pasardhësit e tij; në brezin e dytë emri i tyre u shoftë.
14Seiner Väter Missetat müsse gedacht werden vor dem HERRN, und seiner Mutter Sünde werde nicht ausgetilgt!
14U kujtoftë para Zotit paudhësia e etërve të tij dhe mëkati i nënës së tij mos u shoftë.
15Der HERR habe sie beständig vor Augen, daß ihr Gedächtnis von der Erde vertilgt werde,
15U dalshin gjithnjë mëkatet e tyre para Zotit, me qëllim që ai të zhdukë nga toka kujtimin e tyre.
16weil er nicht daran dachte, Barmherzigkeit zu üben, sondern den Elenden und Armen verfolgte und den Niedergeschlagenen, um ihn in den Tod zu treiben.
16Sepse atij nuk i shkoi ndër mend të kishte dhemshuri, por e ka përndjekur të varfërin, nevojtarin dhe atë që ishte zemërthyer deri sa t'u shkaktonte vdekjen.
17Da er den Fluch liebte, so komme er über ihn; und da er den Segen nicht begehrte, so sei er fern von ihm!
17Mbasi e ka dashur mallkimin, rëntë ai mbi të; dhe mbasi nuk është kënaqur me bekimin, ky u largoftë prej tij.
18Er zog den Fluch an wie sein Gewand; so dringe er in sein Inneres wie Wasser und wie Öl in seine Gebeine;
18Mbasi u mbulua me mallkim si me një rrobe, i hyftë ai si ujë në trupin e tij dhe si vaj në kockat e tij;
19er sei ihm wie das Kleid, das er anzieht, und wie der Gurt, damit er sich ständig umgürtet!
19Qoftë për të si një rrobe që e mbulon dhe si një brez që e lidh përjetë.
20Das sei der Lohn meiner Ankläger vonseiten des HERRN, derer, welche Arges wider meine Seele reden!
20Qoftë ky nga ana e Zotit shpërblimi për kundërshtarët e mi dhe për ata që flasin keq kundër meje.
21Du aber, o HERR, mein Herr, handle mit mir um deines Namens willen; denn deine Gnade ist gut; darum errette mich!
21Por ti, o Zot, o Zot, vepro në favorin tim për hir të emrit tënd, çliromë me dhemshurinë dhe mirësinë tënde,
22Denn ich bin elend und arm, und mein Herz ist verwundet in meiner Brust.
22sepse unë jam i varfër dhe nevojtar, dhe zemra ime është plagosur brenda meje.
23Wie ein Schatten, wenn er sich neigt, schleiche ich dahin; ich werde verscheucht wie eine Heuschrecke.
23Unë iki si një hije që zgjatet, jam i tronditur si një karkalec.
24Meine Knie wanken vom Fasten, mein Fleisch magert gänzlich ab;
24Gjunjët e mi dridhen nga të pangrënët dhe trupi im është dobësuar për mungesë të dhjamit.
25und ich bin ihnen zum Gespött geworden; wer mich sieht, schüttelt den Kopf.
25Jam bërë një faqezi për ta; kur më shohin, tundin kokën.
26Hilf mir, o HERR, mein Gott! Rette mich nach deiner Gnade,
26Ndihmomë, o Zot, Perëndia im, shpëtomë për dhemshurinë tënde,
27so wird man erkennen, daß dies deine Hand ist, daß du, HERR, solches getan hast.
27dhe ta dinë që kjo është vepër e duarve të tua, dhe që ti, o Zot, e ke bërë.
28Fluchen sie, so segne du; setzen sie sich wider mich, so müssen sie zuschanden werden; aber dein Knecht müsse sich freuen.
28Ata do të mallkojnë, por ti do të bekosh; kur të ngrihen, do të mbeten të hutuar, por shërbëtori yt do të gëzohet.
29Meine Ankläger müssen Schmach anziehen und in ihre Schande sich hüllen wie in einen Mantel.
29U mbulofshin me turp kundërshtarët e mi dhe u mbështjellshin me turp si me mantel,
30Ich will den HERRN laut preisen mit meinem Munde und inmitten vieler ihn rühmen,
30Unë do të kremtoj me të madhe Zotin me gojën time dhe do ta lëvdoj në mes të një turme të madhe,
31weil er dem Armen zur Seite steht, ihn zu retten von denen, die ihn verurteilen.
31sepse ai rri në të djathtë të të varfërit për ta shpëtuar nga ata që e dënojnë me vdekje.