1An den Strömen Babels saßen wir und weinten, wenn wir Zions gedachten.
1Atje, pranë lumenjve të Babilonisë, rrinim ulur dhe qanim, duke kujtuar Sionin;
2An den Weiden, die dort sind, hängten wir unsre Harfen auf.
2mbi shelgjet e kësaj toke kishim varur qestet tona.
3Denn die uns daselbst gefangen hielten, forderten Lieder von uns, und unsre Peiniger, daß wir fröhlich seien: «Singet uns eines von den Zionsliedern!»
3Atje, ata që na kishin çuar në robëri, na kërkonin fjalët e një kënge, po, ata që na shtypnin kërkonin këngë gëzimi, duke thënë: "Na këndoni një këngë të Sionit".
4Wie sollten wir des HERRN Lied singen auf fremdem Boden?
4Si mund të këndonim këngët e Zotit në një vend të huaj?
5Vergesse ich deiner, Jerusalem, so verdorre meine Rechte!
5Në rast se të harroj ty, o Jeruzalem, e harroftë dora ime e djathtë çdo shkathtësi;
6Meine Zunge müsse an meinem Gaumen kleben, wenn ich deiner nicht gedenke, wenn ich Jerusalem nicht über meine höchste Freude setze!
6m'u lidhtë gjuha me qiellzën, në rast se nuk të kujtoj ty, në rast se nuk e vë Jeruzalemin përmbi gëzimin tim më të madh.
7Gedenke, HERR, den Kindern Edoms den Tag Jerusalems, wie sie sprachen: «Zerstöret, zerstöret sie bis auf den Grund!»
7Mbaji mënd, o Zot, bijtë e Edomit, që ditën e Jeruzalemit thonin: "Shkatërrojini, shkatërrojini që nga themelet".
8Tochter Babel, du Verwüsterin! Wohl dem, der dir vergilt, was du uns angetan!
8O bijë e Babilonisë, që duhet të shkatërrohesh, lum ai që do ta lajë të keqen që na ke bërë!
9Wohl dem, der deine Kindlein nimmt und sie zerschmettert am Felsgestein!
9Lum ai që merr foshnjët e tua dhe i përplas kundër shkëmbit!