¹Da hob Eliphas, der Temaniter, an und sprach:

¹แล้วเอลีฟัสชาวเทมานตอบว่า

²Vielleicht verdrießt es dich, wenn man versucht, ein Wort mit dir zu reden; wer hält aber die Rede zurück?

²"ถ้าจะลองพูดสักคำ ท่านจะทนไหวไหม ถึงกระนั้นใครจะอดพูดได้

³Siehe, du hast viele zurechtgewiesen und müde Hände gestärkt.

³ดูเถิด ท่านได้แนะนำคนมามากมายแล้ว และท่านได้เสริมมือที่อ่อนเปลี้ยให้มีกำลัง

⁴Deine Reden haben Strauchelnde aufgerichtet, und wankende Knie hast du gekräftigt.

⁴ถ้อยคำของท่านหนุนใจคนที่กำลังสะดุด และท่านได้ทำเข่าที่อ่อนเปลี้ยให้มั่นคง

⁵Da es nun an dich kommt, erliegst du, und weil es dich trifft, bist du so bestürzt.

⁵แต่บัดนี้มาถึงท่านแล้ว และท่านก็ท้อใจ มันแตะต้องท่านเข้า และท่านก็ลำบากใจ

⁶Ist nicht deine Gottesfurcht dein Trost und die Vollkommenheit deines Weges deine Hoffnung?

⁶ความยำเกรงของท่าน ความมั่นใจของท่าน ความหวังของท่าน และการประพฤติดีรอบคอบของท่านอยู่ที่ไหนเล่า

⁷Bedenke aber: ist je ein Unschuldiger umgekommen, oder wurden je Rechtschaffene vertilgt?

⁷ข้าขอร้องให้ท่านจำไว้หน่อยเถิดว่า ผู้ที่ไร้ความผิดเคยพินาศหรือ หรือคนเที่ยงธรรมถูกตัดออกที่ไหน

⁸Soviel ich gesehen habe: die Unrecht pflügen und Unheil säen, ernten es auch.

⁸ตามที่ข้าได้เห็น บรรดาผู้ที่ไถความชั่วช้า และหว่านความชั่วร้าย ก็ได้เกี่ยวอย่างนั้น

⁹Durch Gottes Odem kommen sie um; durch den Hauch seines Zornes werden sie verzehrt.

⁹เขาพินาศด้วยลมหายใจของพระเจ้า และเขาต้องสิ้นไปด้วยลมแห่งพระนาสิกของพระองค์

¹⁰Das Brüllen des Löwen und die Stimme des Leuen verstummt, und die Zähne der jungen Löwen werden ausgebrochen.

¹⁰เสียงคำรามของสิงโต และเสียงของสิงโตดุร้าย และฟันของสิงโตหนุ่มก็หักเสียแล้ว

¹¹Der Löwe verdirbt aus Mangel an Raub, und die Jungen der Löwin zerstreuen sich.

¹¹สิงโตแก่พินาศเพราะขาดเหยื่อ และลูกของสิงโตที่แข็งแรงก็กระจัดกระจายไป

¹²Zu mir aber stahl sich ein Wort, mein Ohr vernahm ein leises Flüstern;

¹²มีคำหนึ่งมาถึงข้าอย่างเงียบๆ หูของข้าได้ยินเสียงกระซิบคำนั้น

¹³beim Nachdenken über Nachtgesichte, als tiefer Schlaf auf die Menschen gefallen war,

¹³ท่ามกลางความคิดจากนิมิตกลางคืนเมื่อคนหลับสนิท

¹⁴da kam Furcht über mich und ein Zittern und durchschauerte alle meine Gebeine;

¹⁴ความครั่นคร้ามมาเหนือข้าและตัวสั่น ซึ่งกระทำให้กระดูกทั้งสิ้นของข้าสั่นสะเทือน

¹⁵denn ein Geist ging an mir vorüber, die Haare meines Leibes standen mir darob zu Berge.

¹⁵มีวิญญาณองค์หนึ่งผ่านหน้าของข้า ขนที่เนื้อของข้าลุกชัน

¹⁶Er stand da, und ich erkannte sein Aussehen nicht, eine Gestalt war vor meinen Augen, ich hörte eine flüsternde Stimme:

¹⁶องค์นั้นนิ่งอยู่ แต่ข้าพิเคราะห์รูปร่างขององค์นั้นไม่ได้ มีสัณฐานอย่างหนึ่งข้างหน้าตาของข้า เงียบอยู่ แล้วข้าได้ยินเสียงหนึ่งว่า

¹⁷Ist der Sterbliche gerecht vor Gott oder ein Mann vor seinem Schöpfer rein?

¹⁷`มนุษย์ที่อ่อนแอจะชอบธรรมยิ่งกว่าพระเจ้าได้หรือ มนุษย์จะบริสุทธิ์ยิ่งกว่าผู้ทรงสร้างเขาได้หรือ

¹⁸Siehe, seinen Dienern traut er nicht, bei seinen Engeln nimmt er Irrtum wahr;

¹⁸ดูเถิด แม้ผู้รับใช้ของพระองค์พระองค์ก็ไม่ทรงวางพระทัย และทูตสวรรค์ของพระองค์พระองค์ทรงกล่าวโทษที่เขาโง่

¹⁹wieviel mehr bei denen, die in Lehmhütten wohnen, deren Fundament im Staube liegt und die gleich Motten zerstört werden!

¹⁹ผู้ที่อาศัยในเรือนดินจะยิ่งกว่านั้นสักเท่าใด รากฐานของเขาอยู่ในผงคลีดิน ผู้ถูกขยี้เหมือนอย่างตัวมอด

²⁰Zwischen Morgen und Abend gehen sie zugrunde; ehe man sich's versieht, sind sie für immer dahin.

²⁰เขาถูกทำลายระหว่างเวลาเช้าและเย็น เขาพินาศไปเป็นนิตย์โดยไม่มีผู้ใดสนใจ

²¹Wird nicht ihr Zeltstrick abgerissen? Sie sterben; und zwar nicht an Weisheit!

²¹สง่าราศีซึ่งอยู่ภายในเขาจะหายไปมิใช่หรือ เขาจะตายด้วยปราศจากปัญญา'"