1Ich bin der Mann, der tief gebeugt worden ist durch die Rute seines Zorns.
1ข้าพเจ้าเป็นคนที่ได้เห็นความทุกข์ใจ โดยไม้เรียวแห่งพระพิโรธของพระองค์
2Mich hat er verjagt und in die Finsternis geführt und nicht ans Licht.
2พระองค์ทรงนำและพาข้าพเจ้ามาในความมืดและไม่ใช่ในความสว่าง
3Nur gegen mich kehrt er immer wieder den ganzen Tag seine Hand.
3แท้จริงพระองค์ทรงหันมาต่อสู้ข้าพเจ้า พระองค์ทรงพลิกพระหัตถ์ของพระองค์ต่อสู้ข้าพเจ้าอยู่ตลอดวันร่ำไป
4Er hat mein Fleisch und meine Haut verschlungen und meine Knochen zermalmt.
4เนื้อและหนังข้าพเจ้าพระองค์ทรงกระทำให้ซูบซีดไป พระองค์ทรงหักกระดูกข้าพเจ้าแล้ว
5Er hat rings um mich her Gift und Drangsal aufgebaut.
5พระองค์ทรงสร้างรั้วขังข้าพเจ้า ทรงเอาความขมขื่นและความทุกข์ยากลำบากล้อมข้าพเจ้าไว้
6In dunkeln Höhlen läßt er mich wohnen wie längst Verstorbene.
6พระองค์ได้ทรงบังคับข้าพเจ้าให้อยู่ในที่มืด ดุจคนที่ตายนานแล้ว
7Er hat mich eingemauert, daß ich nicht herauskommen kann; mit ehernen Ketten hat er mich beschwert.
7พระองค์ทรงกระทำรั้วต้นไม้ล้อมข้าพเจ้าไว้เพื่อจะกักไม่ให้ออกไปได้ พระองค์ทรงตีตรวนหนักล่ามข้าพเจ้าไว้
8Ob ich auch schreie und rufe, verstopft er doch die Ohren vor meinem Gebet.
8ยิ่งกว่านั้น เมื่อข้าพเจ้าร้องและตะโกน พระองค์มิทรงฟังคำอธิษฐานของข้าพเจ้า
9Quadersteine legt er mir in den Weg, krümmt meine Pfade.
9พระองค์ทรงล้อมทางทั้งหลายของข้าพเจ้าด้วยก้อนหินที่สกัด พระองค์ทรงกระทำให้หนทางข้าพเจ้าคดเคี้ยวไป
10Er lauert mir auf wie ein Bär, wie ein Löwe im Dickicht.
10ทีข้าพเจ้า พระองค์ทรงทำท่าดุจหมีคอยตระครุบ และดั่งสิงโตแอบซุ่มอยู่ในที่ลับ
11Er hat mich auf Abwege gebracht, ist über mich hergefallen und hat mich arg zugerichtet.
11พระองค์ทรงหันเหทางของข้าพเจ้าไปเสีย และฉีกข้าพเจ้าเป็นชิ้นๆ พระองค์ทรงกระทำให้ข้าพเจ้าต้องโดดเดี่ยวอ้างว้าง
12Er hat seinen Bogen gespannt und mich dem Pfeile zum Ziel gesetzt.
12พระองค์ทรงโก่งธนูของพระองค์และเอาข้าพเจ้าตั้งเป็นเป้าสำหรับลูกธนู
13Er hat mir seines Köchers Söhne in die Nieren gejagt.
13พระองค์ทรงเอาลูกธนูในแหล่งของพระองค์ ยิงเข้าในหัวใจของข้าพเจ้าแล้ว
14Ich bin allem Volk zum Gelächter geworden, ihr Liedlein den ganzen Tag.
14ข้าพเจ้าได้กลายเป็นที่นินทาให้ชนชาติทั้งหลายหัวเราะเยาะ เป็นเนื้อเพลงให้เขาร้องเล่นวันยังค่ำ
15Er hat mich mit Bitterkeit gesättigt, mit Wermut getränkt.
15พระองค์ทรงให้ข้าพเจ้าบริโภคผักรสขมจนช่ำ พระองค์ทรงให้ข้าพเจ้าเมาไปด้วยบอระเพ็ด
16Er ließ meine Zähne sich an Kies zerbeißen, er hat mich mit Asche bedeckt.
16พระองค์กระทำให้ฟันข้าพเจ้าหักโดยเคี้ยวก้อนกรวด และทรงปกคลุมข้าพเจ้าด้วยขี้เถ้า
17Und du hast meine Seele aus dem Frieden verstoßen, daß ich des Glückes vergaß.
17พระองค์กระทำให้จิตวิญญาณของข้าพเจ้าขาดความสงบสุข จนข้าพเจ้าลืมความมั่งคั่งว่าเป็นอะไร
18Und ich sprach: Meine Lebenskraft ist dahin, meine Hoffnung auf den HERRN.
18ข้าพเจ้าจึงว่า "กำลังและความหวังซึ่งข้าพเจ้าได้จากพระเยโฮวาห์ก็ดับหมด"
19Sei eingedenk meines Elends, meiner Verfolgung, des Wermuts und des Gifts!
19ขอทรงจำความทุกข์ใจและความทรมานของข้าพเจ้า อันเป็นบอระเพ็ดและดีหมี
20Beständig denkt meine Seele daran und ist tief gebeugt!
20จิตวิญญาณของข้าพเจ้ายังนึกถึงเนืองๆ และต้องค้อมลงภายในตัวข้าพเจ้า
21Dieses aber will ich meinem Herzen vorhalten, darum will ich Hoffnung fassen:
21ข้าพเจ้าหวนคิดขึ้นมาได้ ข้าพเจ้าจึงมีความหวัง
22Gnadenbeweise des HERRN sind's, daß wir nicht gänzlich aufgerieben wurden, denn seine Barmherzigkeit ist nicht zu Ende;
22เพราะเหตุพระเมตตาของพระเยโฮวาห์เราจึงไม่สูญสิ้นไป เพราะพระเมตตาของพระองค์ไม่มีสิ้นสุด
23sie ist alle Morgen neu, und deine Treue ist groß!
23เป็นของใหม่อยู่ทุกเวลาเช้า ความสัตย์ซื่อของพระองค์ใหญ่ยิ่งนัก
24Der HERR ist mein Teil, spricht meine Seele; darum will ich auf ihn hoffen.
24จิตใจของข้าพเจ้าว่า "พระเยโฮวาห์ทรงเป็นส่วนของข้าพเจ้า เหตุฉะนี้ข้าพเจ้าจะหวังในพระองค์"
25Der HERR ist gütig gegen die, welche auf ihn hoffen, gegen die Seele, die nach ihm fragt.
25พระเยโฮวาห์ทรงดีต่อคนทั้งปวงที่คอยท่าพระองค์อยู่ และทรงดีต่อจิตวิญญาณที่แสวงพระองค์
26Gut ist's, schweigend zu warten auf das Heil des HERRN.
26เป็นการดีที่คนเราจะหวังใจและรอคอยความรอดจากพระเยโฮวาห์ด้วยความสงบ
27Es ist einem Manne gut, in seiner Jugend das Joch zu tragen.
27เป็นการดีที่คนเราจะแบกแอกในปฐมวัย
28Er sitze einsam und schweige, wenn man ihm eines auferlegt!
28ให้เขานั่งเงียบๆอยู่แต่ลำพัง เพราะพระองค์ทรงวางแอกนั้นเอง
29Er stecke seinen Mund in den Staub; vielleicht ist noch Hoffnung vorhanden!
29ให้เขาเอาปากจดไว้ในผงคลีดิน ถ้าทำดังนั้นชะรอยจะมีหวัง
30Schlägt ihn jemand, so biete er ihm den Backen dar und lasse sich mit Schmach sättigen!
30ให้เขาเอียงแก้มให้ผู้ที่ตบเขา ให้เขายอมรับความอับอายอย่างเต็มเปี่ยมเถิด
31Denn der Herr wird nicht ewig verstoßen;
31ด้วยว่าองค์พระผู้เป็นเจ้าจะไม่ทรงละทิ้งเป็นนิตย์ดอก
32sondern wenn er betrübt hat, so erbarmt er sich auch nach der Größe seiner Gnade.
32แม้พระองค์ทรงกระทำให้เกิดความเศร้าโศก พระองค์จะทรงพระกรุณาตามความเมตตาอันล้นเหลือของพระองค์
33Denn nicht aus Lust plagt und betrübt ER die Menschenkinder.
33เพราะพระองค์ทรงกระทำให้ใครเกิดความทุกข์ใจ หรือให้บุตรทั้งหลายของมนุษย์มีความโศกด้วยชอบพระทัยก็หามิได้
34Wenn alle Gefangenen eines Landes mit Füßen getreten,
34การเหยียบย่ำบรรดาเชลยแห่งแผ่นดินโลกไว้ใต้เท้าก็ดี
35wenn das Recht eines Mannes vor dem Angesicht des Höchsten gebeugt,
35การตัดสิทธิ์ของมนุษย์ผู้หนึ่งผู้ใดต่อพระพักตร์ผู้ใหญ่ยิ่งสูงสุดก็ดี
36die Rechtssache eines Menschen verdreht wird, sollte der Herr es nicht beachten?
36การตัดสินกลับสัตย์ในคดีของมนุษย์ก็ดี องค์พระผู้เป็นเจ้าไม่ทรงพอพระทัยเลย
37Wer hat je etwas gesagt und es ist geschehen, ohne daß der Herr es befahl?
37ผู้ใดจะสั่งและให้เป็นไปได้นอกจากเมื่อองค์พระผู้เป็นเจ้าทรงบัญชาให้เป็นไป
38Geht nicht aus dem Munde des Höchsten das Böse und das Gute hervor?
38จากพระโอษฐ์ของพระผู้สูงสุดนั้นไม่ใช่มีมาทั้งร้ายและดีหรือ
39Was beklagt sich der Mensch? Es hätte sich wahrlich jeder über seine Sünde zu beklagen!
39มนุษย์เป็นๆจะไปบ่นเอากับใคร คือมนุษย์ที่ถูกทำโทษเพราะบาปของตน
40Lasset uns unsere Wege erforschen und durchsuchen und zum HERRN zurückkehren!
40ให้พวกเราทดสอบและพิจารณาวิถีของพวกเรา และกลับมาหาพระเยโฮวาห์เถิด
41Lasset uns unsere Herzen samt den Händen zu Gott im Himmel erheben!
41ให้พวกเรายกจิตใจและมือของพวกเราขึ้นต่อพระเจ้าในฟ้าสวรรค์ทูลว่า
42Wir sind abtrünnig und widerspenstig gewesen; das hast du nicht vergeben;
42"พวกข้าพระองค์ได้ทรยศและได้กบฏแล้ว และพระองค์ยังไม่ได้ทรงอภัยโทษ
43du hast dich im Zorn verborgen und uns verfolgt; du hast uns ohne Gnade erwürgt;
43พระองค์ทรงห่มความกริ้วและข่มเหงพวกข้าพระองค์ ได้ทรงประหารอย่างไม่สงสาร
44du hast dich in eine Wolke gehüllt, daß kein Gebet hindurchdrang;
44พระองค์ทรงคลุมพระองค์ไว้เสียด้วยเมฆ เพื่อว่าการอธิษฐานของพวกข้าพระองค์จะไม่ทะลุไปถึงพระองค์ได้
45du hast uns zu Kot und Abscheu gemacht unter den Völkern!
45พระองค์ได้ทรงกระทำให้พวกข้าพระองค์เป็นเหมือนหยากเยื่อและมูลฝอยอยู่ในท่ามกลางชนชาติทั้งหลาย
46Alle unsere Feinde haben ihr Maul gegen uns aufgesperrt.
46บรรดาศัตรูของพวกข้าพระองค์ได้อ้าปากตะโกนโพนทะนาว่าพวกข้าพระองค์
47Grauen und Grube wurden uns beschieden, Verwüstung und Untergang.
47ความหวาดและกับดักมาถึงข้าพระองค์ทั้งหลาย ทั้งการรกร้างว่างเปล่าและความพินาศ
48Es rinnen Wasserbäche aus meinen Augen wegen des Untergangs der Tochter meines Volkes.
48น้ำตาของข้าพระองค์ไหลเป็นแม่น้ำเนื่องด้วยความพินาศแห่งธิดาของชนชาติของข้าพระองค์
49Mein Auge tränt unaufhörlich; denn da ist keine Ruhe,
49น้ำตาของข้าพระองค์ไหลลงไม่หยุดและไม่มีเวลาสร่างเลย
50bis der HERR vom Himmel herabschauen und dareinsehen wird.
50กว่าพระเยโฮวาห์จะทอดพระเนตรลงแลดูจากสวรรค์
51Was ich sehen muß, tut meiner Seele weh ob aller Töchter meiner Stadt.
51นัยน์ตาของข้าพระองค์ทำให้ใจข้าพระองค์ระทมเพราะเหตุบรรดาบุตรสาวแห่งกรุงข้าพระองค์
52Die mich ohne Ursache hassen, stellten mir heftig nach wie einem Vogel;
52พวกที่ตั้งตนเป็นศัตรูต่อข้าพระองค์โดยไม่มีเหตุนั้นได้ขับไล่ข้าพระองค์ดังขับไล่นก
53sie wollten mich in der Grube ums Leben bringen und warfen Steine auf mich.
53เขาทั้งหลายจะตัดชีวิตของข้าพระองค์เสียในคุกใต้ดิน และเอาหินก้อนหนึ่งทุ่มใส่ข้าพระองค์
54Die Wasser gingen über mein Haupt; ich sagte: Ich bin verloren!
54น้ำได้ท่วมศีรษะของข้าพระองค์ ข้าพระองค์ว่า `ข้าพเจ้าถูกผลาญแน่แล้ว'
55Aber ich rief, HERR, deinen Namen an, tief unten aus der Grube.
55ข้าแต่พระเยโฮวาห์ ข้าพระองค์ได้ร้องออกพระนามของพระองค์จากที่ลึกในคุกใต้ดิน
56Du hörtest meine Stimme: «Verschließe dein Ohr nicht vor meinem Seufzen, vor meinem Hilferuf!»
56พระองค์ทรงสดับเสียงข้าพระองค์ที่ว่า `ขออย่าทรงจุกพระกรรณต่อลมหายใจและการร้องทูลของข้าพระองค์'
57Du nahtest dich mir des Tages, als ich dich anrief, du sprachest: Fürchte dich nicht!
57พระองค์ทรงเข้ามาใกล้ในวันที่ข้าพระองค์ร้องทูลพระองค์ พระองค์ตรัสว่า `ไม่ต้องกลัว'
58Du führtest, o Herr, die Sache meiner Seele, du rettetest mir das Leben!
58ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้า พระองค์ได้ทรงเข้ากับคดีของจิตใจข้าพระองค์แล้ว พระองค์ทรงไถ่ชีวิตข้าพระองค์
59Du hast, o HERR, meine Unterdrückung gesehen; schaffe du mir Recht!
59ข้าแต่พระเยโฮวาห์ พระองค์ทรงเห็นที่เขาผิดต่อข้าพระองค์แล้ว ขอทรงพิพากษาคดีของข้าพระองค์เถิด
60Du hast all ihre Rachgier gesehen, alle ihre Anschläge wider mich;
60พระองค์ได้ทรงเห็นการแก้แค้นทั้งสิ้นของเขา และบรรดาแผนการทำร้ายข้าพระองค์แล้ว
61du hast, o HERR, ihr Schmähen gehört, alle ihre Pläne gegen mich,
61ข้าแต่พระเยโฮวาห์ พระองค์ทรงได้ยินคำเยาะเย้ย และบรรดาแผนการทำร้ายข้าพระองค์แล้ว
62die Reden meiner Widersacher und ihr beständiges Murmeln über mich.
62คือริมฝีปากและความคิดของผู้ที่ได้รุกรานข้าพระองค์ ก็ต่อสู้ข้าพระองค์อยู่วันยังค่ำ
63Siehe doch: ob sie niedersitzen oder aufstehen, so bin ich ihr Spottlied.
63ดูเถิด ไม่ว่าเขาจะนั่งหรือลุก ตัวข้าพระองค์ก็เป็นเนื้อเพลงให้เขาร้องเล่น
64Vergilt ihnen, o HERR, nach dem Werk ihrer Hände!
64ข้าแต่พระเยโฮวาห์ ขอพระองค์ทรงสนองเขาทั้งหลายตามการกระทำแห่งน้ำมือของเขา
65Gib ihnen Verstockung ins Herz, dein Fluch komme über sie!
65ขอพระองค์ทรงกระทำให้ใจของเขาทั้งปวงโศกเศร้า ขอให้คำสาปของพระองค์ตกเหนือเขา
66Verfolge sie in deinem Zorn und vertilge sie unter dem Himmel des HERRN hinweg!
66ขอพระองค์ทรงรังควานและทำลายเขาเสียด้วยพระพิโรธจากใต้ฟ้าสวรรค์ของพระเยโฮวาห์"