1An den Strömen Babels saßen wir und weinten, wenn wir Zions gedachten.
1Sa tabi ng mga ilog ng Babilonia, doo'y nangaupo tayo, oo, nagiyak tayo, nang ating maalaala ang Sion.
2An den Weiden, die dort sind, hängten wir unsre Harfen auf.
2Sa mga punong sauce sa gitna niyaon ating ibinitin ang ating mga alpa.
3Denn die uns daselbst gefangen hielten, forderten Lieder von uns, und unsre Peiniger, daß wir fröhlich seien: «Singet uns eines von den Zionsliedern!»
3Sapagka't doo'y silang nagsibihag sa atin ay nagsihiling sa atin ng mga awit, at silang magpapahamak sa atin ay nagsihiling sa atin ng kasayahan, na nangagsasabi: Awitin ninyo sa amin ang sa mga awit ng Sion.
4Wie sollten wir des HERRN Lied singen auf fremdem Boden?
4Paanong aawitin namin ang awit sa Panginoon sa ibang lupain?
5Vergesse ich deiner, Jerusalem, so verdorre meine Rechte!
5Kung kalimutan kita, Oh Jerusalem, kalimutan nawa ng aking kanan ang kaniyang kasanayan.
6Meine Zunge müsse an meinem Gaumen kleben, wenn ich deiner nicht gedenke, wenn ich Jerusalem nicht über meine höchste Freude setze!
6Dumikit nawa ang aking dila sa ngalangala ng aking bibig, kung hindi kita alalahanin; kung hindi ko piliin ang Jerusalem ng higit sa aking pinakapangulong kagalakan.
7Gedenke, HERR, den Kindern Edoms den Tag Jerusalems, wie sie sprachen: «Zerstöret, zerstöret sie bis auf den Grund!»
7Alalahanin mo Oh Panginoon, laban sa mga anak ni Edom ang kaarawan ng Jerusalem; na nagsabi, Sirain, sirain, pati ng patibayan niyaon.
8Tochter Babel, du Verwüsterin! Wohl dem, der dir vergilt, was du uns angetan!
8Oh anak na babae ng Babilonia, na sira; magiging mapalad siya, na gumaganti sa iyo na gaya ng iyong ginawa sa amin.
9Wohl dem, der deine Kindlein nimmt und sie zerschmettert am Felsgestein!
9Magiging mapalad siya, na kukuha at maghahagis sa iyong mga bata sa malaking bato.