1[] Εγω ειμαι ο ανθρωπος, οστις ειδον θλιψιν απο της ραβδου του θυμου αυτου.
1Unë jam njeriu që pa hidhërimin nën thuprën e tërbimit të tij.
2Με ωδηγησε και εφερεν εις σκοτος και ουχι εις φως.
2Ai më ka udhëhequr dhe më ka bërë të eci nëpër terr dhe jo në dritë.
3Ναι, κατ' εμου εστραφη· κατ' εμου εστρεψε την χειρα αυτου ολην την ημεραν.
3Po, kundër meje ai ka kthyer disa herë dorën e tij tërë ditën.
4Επαλαιωσε την σαρκα μου και το δερμα μου· συνετριψε τα οστα μου.
4Ai ka konsumuar mishin tim dhe lëkurën time, ka coptuar kockat e mia.
5Ωικοδομησε κατ' εμου και με περιεκυκλωσε χολην και μοχθον.
5Ka ndërtuar fortesa kundër meje, më ka rrethuar me hidhërim dhe me ankth.
6Με εκαθισεν εν σκοτεινοις ως νεκρους αιωνιους.
6Ka bërë që unë të banoj në vende plot errësirë, ashtu si të vdekurit prej shumë kohe.
7Με περιεφραξε, δια να μη εξελθω· εβαρυνε τας αλυσεις μου.
7Më ka ndërtuar një mur rreth e qark, me qëllim që unë të mos dal; e ka bërë të rëndë zinxhirin tim.
8Ετι και οταν κραζω και αναβοω, αποκλειει την προσευχην μου.
8Edhe kur bërtas dhe kërkoj ndihmë me zë të lartë, ai nuk pranon të dëgjojë lutjen time.
9Περιεφραξε με πελεκητους λιθους τας οδους μου, εστρεβλωσε τας τριβους μου.
9Ai i ka mbyllur rrugët e mia me gurë të prerë, i ka bërë shtigjet e mia plot me prita.
10Εγεινεν εις εμε αρκτος ενεδρευουσα, λεων εν αποκρυφοις.
10Ai ka qenë për mua si një ari në pritë, si një luan në vende të fshehta.
11Παρετρεψε τας οδους μου και με κατεσπαραξε, με κατεστηαεν ηφανισμενην.
11Ka devijuar rrugët e mia, më ka coptuar dhe më ka dëshpëruar.
12Ενετεινε το τοξον αυτου και με εστησεν ως σκοπον εις βελος.
12Ka nderur harkun e tij dhe më ka bërë objekt të shigjetave të tij.
13Ενεπηξεν εις τα νεφρα μου τα βελη της φαρετρας αυτου.
13Ka bërë të depërtojnë në zemrën time shigjetat e kukurës së tij.
14Εγεινα γελως εις παντα τον λαον μου, ασμα αυτων ολην την ημεραν.
14Jam bërë tallja e tërë popullit tim, kënga e tij e tërë ditës.
15Με εχορτασε πικριαν· με εμεθυσεν αψινθιον.
15Më ka ngopur me hidhërim, më ka bërë të pij pelin.
16Και συνετριψε τους οδοντας μου με χαλικας· με εκαλυψε με σποδον.
16Më ka coptuar dhëmbët me zall, më ka mbuluar me hi.
17Και απεσπρωξα, απο ειρηνης την ψυχην μου· ελησμονησα το αγαθον.
17Ke larguar shpirtin tim nga paqja, kam harruar mirëqënien.
18Και ειπα, Απωλεσθη η δυναμις μου και η ελπις μου υπο του Κυριου.
18Kam thënë: "Éshtë zhdukur besimi im dhe shpresa ime tek Zoti".
19Ενθυμηθητι την θλιψιν μου και την εξωσιν μου, το αψινθιον και την χολην.
19Kujtohu për pikëllimin dhe për endjen time, për pelinin dhe hidhërimin.
20Η ψυχη μου ενθυμειται ταυτα ακαταπαυστως και ειναι τεταπεινωμενη εν εμοι.
20Shpirti im kujtohet gjithnjë për këtë dhe është i rrëzuar brenda meje.
21[] Τουτο ανακαλω εις την καρδιαν μου, οθεν εχω ελπιδα·
21Këtë dua ta sjell në mëndje dhe prandaj dua të shpresoj.
22Ελεος του Κυριου ειναι, οτι δεν συνετελεσθημεν, επειδη δεν εξελιπον οι οικτιρμοι αυτου.
22Éshtë një hir i Zotit që nuk jemi shkatërruar plotësisht, sepse mëshirat e tij nuk janë mbaruar plotësisht.
23Ανανεονονται εν ταις πρωιαις· μεγαλη ειναι η πιστοτης σου.
23Përtëriten çdo mëngjes; e madhe është besnikeria jote.
24Ο Κυριος ειναι η μερις μου, ειπεν η ψυχη μου· δια τουτο θελω ελπιζει επ' αυτον.
24"Zoti është pjesa ime", thotë shpirti im, "prandaj do të kem shpresë tek ai.
25Αγαθος ο Κυριος εις τους προσμενοντας αυτον, εις την ψυχην την εκζητουσαν αυτον.
25Zoti është i mirë me ata që kanë shpresë tek ai, me shpirtin që e kërkon.
26Καλον ειναι και να ελπιζη τις και να εφησυχαζη εις την σωτηριαν του Κυριου.
26Gjë e mirë është të presësh në heshtje shpëtimin e Zotit.
27Καλον εις τον ανθρωπον να βασταζη ζυγον εν τη νεοτητι αυτου.
27Gjë e mirë është për njeriun të mbajë zgjedhën në rininë e tij.
28Θελει καθησθαι κατα μονας και σιωπα, επειδη ο Θεος επεβαλε φορτιον επ' αυτον.
28Le të ulet i vetmuar dhe të qëndrojë në heshtje kur Perëndia ia imponon.
29Θελει βαλει το στομα αυτου εις το χωμα, ισως ηναι ελπις.
29Le ta vërë gojën e tij në pluhur, ndofta ka ende shpresë.
30Θελει δωσει την σιαγονα εις τον ραπιζοντα αυτον· θελει χορτασθη απο ονειδισμου.
30Le ti japë faqen atij që e godet, të ngopet me fyerje.
31Διοτι ο Κυριος δεν απορριπτει εις τον αιωνα·
31Sepse Zoti nuk hedh poshtë për gjithnjë;
32Αλλ' εαν και θλιψη, θελει ομως και οικτειρησει κατα το πληθος του ελεους αυτου.
32por, në rast se të hidhëron, do ti vijë keq sipas shumicës së zemërmirësive të tij,
33Διοτι δεν θλιβει εκ καρδιας αυτου ουδε καταθλιβει τους υιους των ανθρωπων.
33sepse nuk e bën me kënaqësi poshtërimin dhe hidhërimin e bijve të njerëzve.
34Το να καταπατη τις υπο τους ποδας αυτου παντας τους δεσμιους της γης.
34Kur dikush shtyp nën këmbët e tij tërë robërit e dheut,
35Το να διαστρεφη κρισιν ανθρωπου κατεναντι του προσωπου του Υψιστου·
35kur dikush shtrëmbëron të drejtën e një njeriu në prani të Më të Lartit,
36Το να αδικη ανθρωπον εν τη δικη αυτου· ο Κυριος δεν βλεπει ταυτα.
36kur dikujt i bëhet një padrejtësi në çështjen e tij, a nuk e shikon Zoti?
37[] Τις λεγει τι και γινεται, χωρις να προσταξη αυτο ο Κυριος;
37Vallë kush thotë diçka që më pas realizohet, në rast se Zoti nuk e ka urdhëruar?
38Εκ του στοματος του Υψιστου δεν εξερχονται τα κακα και τα αγαθα;
38E keqja dhe e mira a nuk vijnë vallë nga goja e Më të Lartit?
39Δια τι ηθελε γογγυσει ανθρωπος ζων, ανθρωπος, δια την ποινην της αμαρτιας αυτου;
39Pse vallë ankohet një njeri i gjallë, një njeri për ndëshkimin e mëkateve të tij?
40Ας ερευνησωμεν τας οδους ημων και ας εξετασωμεν και ας επιστρεψωμεν εις τον Κυριον.
40Le të shqyrtojmë rrugët tona, t'i hetojmë dhe të kthehemi tek Zoti.
41Ας υψωσωμεν τας καρδιας ημων και τας χειρας προς τον Θεον τον εν τοις ουρανοις, λεγοντες,
41Le të ngremë lart zemrat tona dhe duart tona në drejtim të Perëndisë të qiejve.
42[] Ημαρτησαμεν και απεστατησαμεν· συ δεν μας συνεχωρησας.
42Ne kemi kryer mëkate, kemi qënë rebelë dhe ti nuk na ke falur.
43Περιεκαλυψας με θυμον και κατεδιωξας ημας· εφονευσας, δεν εφεισθης.
43Je mbështjellë në zëmërimin tënd dhe na ke ndjekur, na ke vrarë pa mëshirë.
44Εκαλυψας σεαυτον με νεφος, δια να μη διαβαινη η προσευχη ημων.
44Ti je mbështjellë në një re, në mënyrë që asnjë lutje të mos kalonte dot.
45Μας εκαμες σκυβαλον και βδελυγμα εν μεσω των λαων.
45Na ke bërë plehra dhe mbeturina në mes të popujve.
46Παντες οι εχθροι ημων ηνοιξαν το στομα αυτων εφ' ημας.
46Tërë armiqtë tanë kanë hapur gojën kundër nesh.
47Φοβος και λακκος ηλθον εφ' ημας, ερημωσις και συντριμμος.
47Na ka rënë mbi trup tmerri, laku, dëshpërimi i thellë dhe shkatërrimi.
48Ρυακας υδατων καταβιβαζει ο οφθαλμος μου δια τον συντριμμον της θυγατρος του λαου μου.
48Rrëke uji rrjedhin nga sytë e mi për shkatërrimin e bijës së popullit tim.
49Ο οφθαλμος μου σταλαζει και δεν σιωπα, διοτι δεν εχει ανεσιν,
49Syri im derdh lot pa pushim, pa ndërprerje,
50Εωσου ο Κυριος διακυψη και ιδη εξ ουρανου.
50deri sa Zoti të mos vështrojë nga qielli dhe të mos shikojë.
51Ο οφθαλμος μου καταθλιβει την ψυχην μου, εκ πασων των θυγατερων της πολεως μου.
51Syri im i sjell dhembje shpirtit tim për të gjitha bijat e qytetit tim.
52Οι εχθρευομενοι με αναιτιως με εκυνηγησαν ακαταπαυστως ως στρουθιον.
52Ata që më urrejnë pa shkak më kanë gjuajtur si të isha zog.
53Εκοψαν την ζωην μου εν τω λακκω και ερριψαν λιθον επ' εμε.
53Kanë shkatërruar jetën time në gropë, më kanë hedhur gurë.
54Τα υδατα επλημμυρησαν υπερανω της κεφαλης μου· ειπα, Απερριφθην.
54Ujrat rrjedhin mbi kokën time, unë thoja: "Ka marrë fund për mua".
55[] Επεκαλεσθην το ονομα σου, Κυριε, εκ λακκου κατωτατου.
55Përmenda emrin tënd, o Zot, nga thellësia e gropës.
56Ηκουσας την φωνην μου· μη κλεισης το ωτιον σου εις τον στεναγμον μου, εις την κραυγην μου.
56Ti e dëgjove zërin tim; mos ia fshih veshin tënd psherëtimës sime, thirrjes time për ndihmë.
57Επλησιασας καθ' ην ημεραν σε επεκαλεσθην· ειπας, Μη φοβου.
57Kur të kam thirrur ti je afruar; ke thënë: "Mos ki frikë!"
58Εδικασας, Κυριε, την δικην της ψυχης μου· ελυτρωσας την ζωην μου.
58O Zot ti ke mbrojtur çështjen e shpirtit tim, ti ke çliruar jetën time.
59Ειδες, Κυριε, το προς εμε αδικον· κρινον την κρισιν μου.
59O Zot, ti ke parë dëmin që kam pësuar, prandaj mbro çështjen time!
60Ειδες πασας τας εκδικησεις αυτων, παντας τους διαλογισμους αυτων κατ' εμου.
60Ti ke parë tërë frymën e tyre të hakmarrjes, intrigat e tyre kundër meje.
61Ηκουσας, Κυριε, τον ονειδισμον αυτων, παντας τους διαλογισμους αυτων κατ' εμου·
61Ti ke dëgjuar fyerjet e tyre, o Zot, tërë intrigat e tyre kundër meje,
62Τους λογους των επανισταμενων επ' εμε και τας μελετας αυτων κατ' εμου ολην την ημεραν.
62fjalimet e tyre që ngrihen kundër meje, atë që mendojnë kundër meje tërë ditën.
63Ιδε, οταν καθηνται και οταν σηκονωνται· εγω ειμαι το ασμα αυτων.
63Vër re kur ulen dhe kur ngrihen, unë jam kënga e tyre.
64Καμε, Κυριε, εις αυτους ανταποδοσιν κατα τα εργα των χειρων αυτων.
64Shpërbleji, o Zot, sipas veprës së duarve të tyre.
65Δος εις αυτους πωρωσιν καρδιας, την καταραν· σου επ' αυτους.
65Bëji zemërgur, mallkimi yt qoftë mbi ta.
66Καταδιωξον εν οργη και αφανισον αυτους υποκατωθεν των ουρανων του Κυριου.
66Ndiqi në zemërimin tënd dhe shkatërroi poshtë qiejve të Zotit.