¹[] Θεε των εκδικησεων, Κυριε, Θεε των εκδικησεων, εμφανηθι.

¹O Perëndi i hakmarrjes, o Zot, Perëndi i hakmarrjeve, shkëlqe.

²Υψωθητι, Κριτα της γης· αποδος ανταποδοσιν εις τους υπερηφανους.

²Çohu, o gjykatës i tokës, dhe jepu shpërblimin mëndjemëdhenjve.

³Εως ποτε οι ασεβεις, Κυριε, εως ποτε οι ασεβεις θελουσι θριαμβευει;

³Deri kur të pabesët, o Zot, deri kur të pabesët do të triumfojnë?

⁴Εως ποτε θελουσι προφερει και λαλει σκληρα; θελουσι καυχασθαι παντες οι εργαται της ανομιας;

⁴Ata vjellin fjalë dhe mbajnë fjalime të paturpshme; të gjithë ata që kryejnë paudhësi flasin me arrogancë.

⁵Τον λαον σου, Κυριε, καταθλιβουσι και την κληρονομιαν σου κακοποιουσι.

⁵Ata marrin nëpër këmbë popullin tënd, o Zot, dhe shtypin trashëgiminë tënde.

⁶Την χηραν και τον ξενον φονευουσι και θανατονουσι τους ορφανους.

⁶Vrasin gruan e ve dhe të huajin, dhe vrasin jetimët,

⁷Και λεγουσι, δεν θελει ιδει ο Κυριος ουδε θελει νοησει ο Θεος του Ιακωβ.

⁷dhe thonë: "Zoti nuk shikon, Perëndia i Jakobit nuk kupton".

⁸Εννοησατε, οι αφρονες μεταξυ του λαου· και οι μωροι, ποτε θελετε φρονιμευσει;

⁸Kërkoni të kuptoni, o njerëz të pamend midis popullit; dhe ju budallenj, kur do të bëheni të zgjuar?

⁹Ο φυτευσας το ωτιον, δεν θελει ακουσει; ο πλασας τον οφθαλμον, δεν θελει ιδει;

⁹Ai që ka vënë veshin, a nuk dëgjon? Ai që ka formuar syrin, a nuk shikon?

¹⁰Ο σωφρονιζων τα εθνη, δεν θελει ελεγξει; ο διδασκων τον ανθρωπον γνωσιν;

¹⁰Ai që ndreq kombet, a nuk do t'i dënojë ata, ai që i mëson diturinë njeriut?

¹¹Ο Κυριος γνωριζει τους διαλογισμους των ανθρωπων, οτι ειναι ματαιοι.

¹¹Zoti i njeh mendimet e njeriut dhe e di që nuk janë veçse kotësi.

¹²[] Μακαριος ο ανθρωπος, τον οποιον σωφρονιζεις, Κυριε, και δια του νομου σου διδασκεις αυτον·

¹²Lum ai njeri që ti ndreq, o Zot, dhe që ti mëson sipas ligjit tënd,

¹³δια να αναπαυης αυτον απο των ημερων της συμφορας, εωσου σκαφθη λακκος εις τον ασεβη.

¹³për t'i dhënë prehje në ditët e fatkeqësisë, deri sa t'i hapet gropa të pabesit.

¹⁴Διοτι δεν θελει απορριψει ο Κυριος τον λαον αυτου, και την κληρονομιαν αυτου δεν θελει εγκαταλειψει.

¹⁴Sepse Zoti nuk ka për të hedhur poshtë popullin e tij dhe nuk ka për të braktisur trashëgiminë e tij.

¹⁵Επειδη η κρισις θελει επιστρεψει εις την δικαιοσυνην, και θελουσιν ακολουθησει αυτην παντες οι ευθεις την καρδιαν.

¹⁵Gjykimi do të mbështetet përsëri mbi drejtësinë, dhe tërë ata që janë të drejtë nga zemra do t'i shkojnë pas.

¹⁶Τις θελει σηκωθη υπερ εμου κατα των πονηρευομενων; τις θελει παρασταθη υπερ εμου κατα των εργατων της ανομιας;

¹⁶Kush do të ngrihet në favorin tim kundër njerëzve të këqij? Kush do të më dalë krah kundër atyre që kryejnë paudhësi?

¹⁷Εαν ο Κυριος δεν με εβοηθει, παρ' ολιγον ηθελε κατοικησει ψυχη μου εν τη σιωπη.

¹⁷Në qoftë se Zoti nuk do të më kishte ndihmuar, do të kisha përfunduar shpejt në vendin e heshtjes.

¹⁸Οτε ελεγον, ωλισθησεν ο πους μου, το ελεος σου, Κυριε, με εβοηθει.

¹⁸Kur thashë: "Këmba ime ngurron", mirësia jote, o Zot, më ka përkrahur.

¹⁹Εν τω πληθει των αμηχανιων της καρδιας μου, αι παρηγοριαι σου ευφραναν την ψυχην μου.

¹⁹Kur një numër i madh shqetësimesh më mbysnin, përdëllimet e tua më jepnin zemër.

²⁰Μηπως εχει μετα σου συγκοινωνιαν ο θρονος της ανομιας, οστις μηχαναται αδικιαν αντι νομου;

²⁰Do të jetë vallë aleati yt gjykata e padrejtë, që thur padrejtësi në emër të ligjit?

²¹Αυτοι εφορμωσι κατα της ψυχης του δικαιου και αιμα αθωον καταδικαζουσιν.

²¹Ata mblidhen tok kundër të drejtit dhe dënojnë gjakun e pafajshëm.

²²Αλλ' ο Κυριος ειναι εις εμε καταφυγιον και ο Θεος μου το φρουριον της ελπιδος μου.

²²Por Zoti është kështjella ime dhe Perëndia im është kalaja në të cilën gjej strehë.

²³Και θελει επιστρεψει επ' αυτους την ανομιαν αυτων και εν τη πονηρια αυτων θελει αφανισει αυτους· Κυριος ο Θεος ημων θελει αφανισει αυτους.

²³Ai do të lëshojë mbi ta ligësinë e tyre dhe do t'i bëjë të vdesin për shkak të paudhësisë së tyre; Zoti, Perëndia ynë, do t'i shkatërrojë.