¹ خداوند بزرگ است، باید او را در شهر خدای ما و بر کوه مقدّس او پرستش نمود.

² صهیون، کوه خدا که زیبا و بلند است، شهر پادشاه بزرگ که شادی بخش همهٔ مردم دنیاست.

³ خدا نشان داده است که در قصرهای آن، در حضور او امنیّت است.

⁴ پادشاهان همه متّفق شدند تا به آن شهر حمله کنند.

⁵ امّا وقتی آن را دیدند، تعجّب کردند و وحشتزده فرار نمودند.

⁶ از ترس و وحشت مانند زنی که درد زایمان داشته باشد به خود می‌لرزیدند.

⁷ همچون كشتی‌هایی که دچار توفان می‌گردند به تلاطم افتادند.

⁸ آنچه را که دربارهٔ کارهای خدا شنیده بودیم، اکنون در شهر خدای خود، خداوند متعال با چشم خود می‌بینیم. خداوند آن شهر را همیشه حفظ خواهد کرد.

⁹ ای خدا، ما در معبد بزرگ تو، به محبّت پایدار تو می‌اندیشیم.

¹⁰ تمام مردم تو را ستایش می‌کنند، و آوازهٔ تو در سراسر عالم پیچیده است. تو با عدالت داوری می‌کنی.

¹¹ مردم صهیون شادمانی می‌کنند و شهرهای یهودیه به وجد آمده‌اند، زیرا تو با عدالت داوری می‌کنی.

¹² ای قوم خدا، به دور صهیون بگردید و بُرجهایش را بشمارید.

¹³ به دیوارهای آن توجّه نمایید و سنگرهایش را تماشا کنید تا بتوانید برای فرزندان خود آن را بازگو کنید و بگویید این خدا، خدای ماست و تا ابد راهنمای ماست.

¹⁴ و بگویید این خدا، خدای ماست و تا ابد راهنمای ماست.