1Ljóðaljóðin, eftir Salómon.
1Alta kanto de Salomono.
2Hann kyssi mig kossi munns síns, því að ást þín er betri en vín.
2Ho, li kisu min per kisoj de sia busxo! CXar via amo estas pli bona, ol vino.
3Yndislegur ilmur er af smyrslum þínum, nafn þitt eins og úthellt olía, þess vegna elska meyjarnar þig.
3Ho, kiel bonodoras viaj aromajxoj! Via nomo similas al elversxita oleo; Tial la frauxlinoj amas vin.
4Drag mig á eftir þér! Við skulum flýta okkur! Konungurinn leiði mig í herbergi sín! Fögnum og gleðjumst yfir þér, vegsömum ást þína meir en vín _ með réttu elska þær þig!
4Altiru min; ni postkuros vin. La regxo envenigu min en siajn cxambrojn; Ho, ni gxojos kaj gajigxos kun vi; Ni memoros vian amon pli, ol vinon; Sincere oni amas vin.
5Svört er ég, og þó yndisleg, þér Jerúsalemdætur, sem tjöld Kedars, sem tjalddúkar Salómons.
5Mi estas nigra, tamen beleta, Ho filinoj de Jerusalem, Kiel la tendoj de Kedar, Kiel la tapetoj de Salomono.
6Takið ekki til þess, að ég er svartleit, því að sólin hefir brennt mig. Synir móður minnar reiddust mér, þeir settu mig til að gæta víngarða _ míns eigin víngarðs hefi ég eigi gætt.
6Ne rigardu min, ke mi estas nigreta: La suno min brulkolorigis. La filoj de mia patrino koleris kontraux mi; Ili faris min gardistino de la vinbergxardenoj; Mian propran vinbergxardenon mi ne gardis.
7Seg mér, þú sem sál mín elskar, hvar heldur þú hjörð þinni til haga, hvar bælir þú um hádegið? Því að hví skal ég vera eins og villuráfandi hjá hjörðum félaga þinna?
7Diru al mi, ho vi, kiun mia animo amas, Kie vi pasxtas, kie vi ripozigas vian brutaron tagmeze: Kial mi similu al vagistino CXe la brutaroj de viaj kamaradoj?
8Ef þú veist það eigi, þú hin fegursta meðal kvenna, þá far þú og rek för hjarðarinnar og hald kiðum þínum til haga hjá kofum hirðanna.
8Se vi ne scias tion, ho belulino inter virinoj, Sekvu la pasxojn de la sxafaro, Kaj pasxtu viajn kapridojn cxe la tendoj de la pasxtistoj.
9Við hryssurnar fyrir vagni Faraós líki ég þér, vina mín.
9Al la cxevalino en la cxaroj de Faraono Mi komparas vin, ho mia amatino.
10Yndislegar eru kinnar þínar fléttum prýddar, háls þinn undir perluböndum.
10Belaj estas viaj vangoj sub la orelringoj, Via kolo sub la lacxoj de perloj.
11Gullfestar viljum vér gjöra þér, settar silfurhnöppum.
11Orajn orelringojn ni faros al vi, Kun argxentaj enkrustajxoj.
12Meðan konungurinn hvíldi á legubekk sínum, lagði ilminn af nardussmyrslum mínum.
12Dum la regxo sidas cxe la festotablo, Mia nardo bonodoras.
13Unnusti minn er sem myrrubelgur, sem hvílist milli brjósta mér.
13Kiel fasko de mirho, restanta inter miaj mamoj, Estas al mi mia amato.
14Kypur-ber er unnusti minn mér, úr víngörðunum í Engedí.
14Kiel floraro de kofero estas por mi mia amato, En la vinbergxardenoj de En-Gedi.
15Hversu fögur ertu, vina mín, hversu fögur ertu! Augu þín eru dúfuaugu.
15Ho, vi estas bela, mia amatino; ho, vi estas ja bela; Viaj okuloj estas kiel cxe kolomboj.
16Hversu fagur ertu, unnusti minn, já indæll. Já, iðgræn er hvíla okkar.Bjálkarnir í húsi okkar eru sedrusviðir, þiljur okkar kýprestré.
16Ho, vi estas bela, mia amato, kaj cxarma; Nia lito estas kiel fresxaj herboj;
17Bjálkarnir í húsi okkar eru sedrusviðir, þiljur okkar kýprestré.
17La traboj de nia domo estas cedraj, Niaj cxevronoj estas abiaj.