Icelandic

German: Schlachter (1951)

Job

23

1Þá svaraði Job og sagði:
1Da antwortete Hiob und sprach:
2Enn sem fyrr munu kveinstafir mínir verða taldir uppreisn, hönd Guðs hvílir þungt á andvörpum mínum.
2Auch heute noch ist meine Klage bitter; seine Hand preßt mir schwere Seufzer aus!
3Ég vildi að ég vissi, hvernig ég ætti að finna hann, hvernig ég gæti komist fram fyrir dómstól hans!
3O daß ich wüßte, wo ich Ihn fände! Ich würde zu seinem Throne gehen.
4Þá mundi ég útskýra málið fyrir honum og fylla munn minn sönnunum.
4Ich würde ihm die Streitfrage vorlegen und meinen Mund mit Beweisen füllen;
5Ég mundi fá að vita, hverju hann svaraði mér, og heyra hvað hann segði við mig.
5ich möchte wissen, was er mir antworten, und gerne sehen, was er zu mir sagen würde.
6Mundi hann deila við mig í mikilleik máttar síns? Nei, hann mundi veita mér óskipta athygli.
6Würde er heftig mit mir streiten? Nein, er würde mich gewiß anhören.
7Þá mundi hreinskilinn maður þreyta málsókn við hann, og ég mundi að eilífu losna við dómara minn.
7Da würde der Redliche bei ihm Recht finden, und ich würde auf ewig frei ausgehen von meinem Richter.
8En fari ég í austur, þá er hann þar ekki, og í vestur, þar verð ég hans eigi var.
8Wenn ich aber schon nach Osten gehe, so ist er nirgends; wende ich mich nach Westen, so werde ich seiner nicht gewahr;
9Þótt hann hafist að í norðri, þá sé ég hann ekki, og sveigi hann á leið til suðurs, fæ ég ekki litið hann.
9begibt er sich nach Norden, so erspähe ich ihn nicht, verbirgt er sich im Süden, so kann ich ihn nicht sehen.
10En hann veit, hvernig breytni mín hefir verið, ef hann prófaði mig, mundi ég reynast sem gull.
10Er aber kennt meinen Weg; er prüfe mich, so werde ich wie Gold hervorgehen!
11Fótur minn hefir þrætt spor hans, ég hefi haldið veg hans og eigi hneigt af leið.
11Mein Fuß hat seinen Pfad innegehalten; seinen Weg habe ich bewahrt, ich bog nicht davon ab;
12Frá skipun vara hans hefi ég ekki vikið, hefi varðveitt í brjósti mér orð munns hans.
12vom Gebote seiner Lippen wich ich nicht; in meinem Busen bewahrte ich die Reden seiner Lippen.
13En hann er samur við sig _ hver aftrar honum? Ef hann girnist eitthvað, gjörir hann það.
13Doch Er bleibt sich gleich, und wer will ihn davon abbringen? Was er will, das tut er.
14Já, hann framkvæmir það, er hann hefir ætlað mér, og mörgu slíku býr hann yfir.
14Er vollführt, was mir bestimmt ist, und dergleichen hat er viel im Sinn.
15Þess vegna skelfist ég auglit hans. Hugleiði ég það, hræðist ég hann.
15Darum schrecke ich zurück vor ihm, und wenn ich daran denke, so fürchte ich mich davor.
16Já, Guð hefir gjört mig hugdeigan, og hinn Almáttki skotið mér skelk í bringu.Því að það er ekki vegna ógæfunnar, að ég stend örþrota, né vegna sjálfs mín, þótt niðdimman hylji mig.
16Ja, Gott hat mein Herz verzagt gemacht, und der Allmächtige hat mich erschreckt.
17Því að það er ekki vegna ógæfunnar, að ég stend örþrota, né vegna sjálfs mín, þótt niðdimman hylji mig.
17Daß ich aber nicht vergehe vor dem Anblick der Finsternis, hat er vor meinem Angesicht das Dunkel verdeckt.