1Ég er maðurinn, sem eymd hefi reynt undir sprota reiði hans.
1Ich bin der Mann, der tief gebeugt worden ist durch die Rute seines Zorns.
2Mig hefir hann rekið og fært út í myrkur og niðdimmu.
2Mich hat er verjagt und in die Finsternis geführt und nicht ans Licht.
3Já, gegn mér snýr hann æ að nýju hendi sinni allan daginn.
3Nur gegen mich kehrt er immer wieder den ganzen Tag seine Hand.
4Hann hefir tálgað af mér hold mitt og hörund, brotið sundur bein mín,
4Er hat mein Fleisch und meine Haut verschlungen und meine Knochen zermalmt.
5hlaðið hringinn í kringum mig fári og mæðu,
5Er hat rings um mich her Gift und Drangsal aufgebaut.
6hneppt mig í myrkur eins og þá sem dánir eru fyrir löngu.
6In dunkeln Höhlen läßt er mich wohnen wie längst Verstorbene.
7Hann hefir girt fyrir mig, svo að ég kemst ekki út, gjört fjötra mína þunga.
7Er hat mich eingemauert, daß ich nicht herauskommen kann; mit ehernen Ketten hat er mich beschwert.
8Þótt ég hrópi og kalli, hnekkir hann bæn minni.
8Ob ich auch schreie und rufe, verstopft er doch die Ohren vor meinem Gebet.
9Hann girti fyrir vegu mína með höggnum steinum, gjörði stigu mína ófæra.
9Quadersteine legt er mir in den Weg, krümmt meine Pfade.
10Hann var mér eins og björn, sem situr um bráð, eins og ljón í launsátri.
10Er lauert mir auf wie ein Bär, wie ein Löwe im Dickicht.
11Hann hefir leitt mig afleiðis og tætt mig sundur, hann hefir látið mig eyddan,
11Er hat mich auf Abwege gebracht, ist über mich hergefallen und hat mich arg zugerichtet.
12hann hefir bent boga sinn og reist mig að skotspæni fyrir örina,
12Er hat seinen Bogen gespannt und mich dem Pfeile zum Ziel gesetzt.
13hefir sent í nýru mín sonu örvamælis síns.
13Er hat mir seines Köchers Söhne in die Nieren gejagt.
14Ég varð öllum þjóðum að athlægi, þeim að háðkvæði liðlangan daginn.
14Ich bin allem Volk zum Gelächter geworden, ihr Liedlein den ganzen Tag.
15Hann mettaði mig á beiskum jurtum, drykkjaði mig á malurt
15Er hat mich mit Bitterkeit gesättigt, mit Wermut getränkt.
16og lét tennur mínar myljast sundur á malarsteinum, lét mig velta mér í ösku.
16Er ließ meine Zähne sich an Kies zerbeißen, er hat mich mit Asche bedeckt.
17Þú sviptir sálu mína friði, ég gleymdi því góða
17Und du hast meine Seele aus dem Frieden verstoßen, daß ich des Glückes vergaß.
18og sagði: ,,Horfinn er lífskraftur minn, von mín fjarri Drottni.``
18Und ich sprach: Meine Lebenskraft ist dahin, meine Hoffnung auf den HERRN.
19Minnstu eymdar minnar og mæðu, malurtarinnar og eitursins.
19Sei eingedenk meines Elends, meiner Verfolgung, des Wermuts und des Gifts!
20Sál mín hugsar stöðugt um þetta og er döpur í brjósti mér.
20Beständig denkt meine Seele daran und ist tief gebeugt!
21Þetta vil ég hugfesta, þess vegna vil ég vona:
21Dieses aber will ich meinem Herzen vorhalten, darum will ich Hoffnung fassen:
22Náð Drottins er ekki þrotin, miskunn hans ekki á enda,
22Gnadenbeweise des HERRN sind's, daß wir nicht gänzlich aufgerieben wurden, denn seine Barmherzigkeit ist nicht zu Ende;
23hún er ný á hverjum morgni, mikil er trúfesti þín!
23sie ist alle Morgen neu, und deine Treue ist groß!
24Drottinn er hlutdeild mín, segir sál mín, þess vegna vil ég vona á hann.
24Der HERR ist mein Teil, spricht meine Seele; darum will ich auf ihn hoffen.
25Góður er Drottinn þeim er á hann vona, og þeirri sál er til hans leitar.
25Der HERR ist gütig gegen die, welche auf ihn hoffen, gegen die Seele, die nach ihm fragt.
26Gott er að bíða hljóður eftir hjálp Drottins.
26Gut ist's, schweigend zu warten auf das Heil des HERRN.
27Gott er fyrir manninn að bera ok í æsku.
27Es ist einem Manne gut, in seiner Jugend das Joch zu tragen.
28Hann sitji einmana og hljóður, af því að Hann hefir lagt það á hann.
28Er sitze einsam und schweige, wenn man ihm eines auferlegt!
29Hann beygi munninn ofan að jörðu, vera má að enn sé von,
29Er stecke seinen Mund in den Staub; vielleicht ist noch Hoffnung vorhanden!
30hann bjóði þeim kinnina sem slær hann, láti metta sig með smán.
30Schlägt ihn jemand, so biete er ihm den Backen dar und lasse sich mit Schmach sättigen!
31Því að ekki útskúfar Drottinn um alla eilífð,
31Denn der Herr wird nicht ewig verstoßen;
32heldur miskunnar hann aftur, þegar hann hrellir, eftir sinni miklu náð.
32sondern wenn er betrübt hat, so erbarmt er sich auch nach der Größe seiner Gnade.
33Því að ekki langar hann til að þjá né hrella mannanna börn.
33Denn nicht aus Lust plagt und betrübt ER die Menschenkinder.
34Að menn troða undir fótum alla bandingja landsins,
34Wenn alle Gefangenen eines Landes mit Füßen getreten,
35að menn halla rétti manns fyrir augliti hins Hæsta,
35wenn das Recht eines Mannes vor dem Angesicht des Höchsten gebeugt,
36að menn beita mann ranglæti í máli hans, _ skyldi Drottinn ekki sjá það?
36die Rechtssache eines Menschen verdreht wird, sollte der Herr es nicht beachten?
37Hver er sá er talaði, og það varð, án þess að Drottinn hafi boðið það?
37Wer hat je etwas gesagt und es ist geschehen, ohne daß der Herr es befahl?
38Fram gengur ekki af munni hins Hæsta bæði hamingja og óhamingja?
38Geht nicht aus dem Munde des Höchsten das Böse und das Gute hervor?
39Hví andvarpar maðurinn alla ævi? Hver andvarpi yfir eigin syndum!
39Was beklagt sich der Mensch? Es hätte sich wahrlich jeder über seine Sünde zu beklagen!
40Rannsökum breytni vora og prófum og snúum oss til Drottins.
40Lasset uns unsere Wege erforschen und durchsuchen und zum HERRN zurückkehren!
41Fórnum hjarta voru og höndum til Guðs í himninum.
41Lasset uns unsere Herzen samt den Händen zu Gott im Himmel erheben!
42Vér höfum syndgað og verið óhlýðnir, þú hefir ekki fyrirgefið,
42Wir sind abtrünnig und widerspenstig gewesen; das hast du nicht vergeben;
43þú hefir hulið þig í reiði og ofsótt oss, myrt vægðarlaust,
43du hast dich im Zorn verborgen und uns verfolgt; du hast uns ohne Gnade erwürgt;
44þú hefir hulið þig í skýi, svo að engin bæn kemst í gegn.
44du hast dich in eine Wolke gehüllt, daß kein Gebet hindurchdrang;
45Þú gjörðir oss að afhraki og viðbjóð mitt á meðal þjóðanna.
45du hast uns zu Kot und Abscheu gemacht unter den Völkern!
46Yfir oss glenntu upp ginið allir óvinir vorir.
46Alle unsere Feinde haben ihr Maul gegen uns aufgesperrt.
47Geigur og gildra urðu hlutskipti vort, eyðing og tortíming.
47Grauen und Grube wurden uns beschieden, Verwüstung und Untergang.
48Táralækir streyma af augum mér út af tortíming þjóðar minnar.
48Es rinnen Wasserbäche aus meinen Augen wegen des Untergangs der Tochter meines Volkes.
49Hvíldarlaust fljóta augu mín í tárum, án þess að hlé verði á,
49Mein Auge tränt unaufhörlich; denn da ist keine Ruhe,
50uns niður lítur og á horfir Drottinn af himnum.
50bis der HERR vom Himmel herabschauen und dareinsehen wird.
51Auga mitt veldur sál minni kvöl, vegna allra dætra borgar minnar.
51Was ich sehen muß, tut meiner Seele weh ob aller Töchter meiner Stadt.
52Með ákefð eltu mig, eins og fugl, þeir er voru óvinir mínir án saka.
52Die mich ohne Ursache hassen, stellten mir heftig nach wie einem Vogel;
53Þeir gjörðu því nær út af við mig í gryfju og köstuðu steinum á mig.
53sie wollten mich in der Grube ums Leben bringen und warfen Steine auf mich.
54Vatn flóði yfir höfuð mitt, ég hugsaði: ,,Ég er frá.``
54Die Wasser gingen über mein Haupt; ich sagte: Ich bin verloren!
55Ég hrópaði á nafn þitt, Drottinn, úr hyldýpi gryfjunnar.
55Aber ich rief, HERR, deinen Namen an, tief unten aus der Grube.
56Þú heyrðir hróp mitt: ,,Byrg ekki eyra þitt, kom mér til fróunar, kom mér til hjálpar.``
56Du hörtest meine Stimme: «Verschließe dein Ohr nicht vor meinem Seufzen, vor meinem Hilferuf!»
57Þú varst nálægur, þá er ég hrópaði til þín, sagðir: ,,Óttastu ekki!``
57Du nahtest dich mir des Tages, als ich dich anrief, du sprachest: Fürchte dich nicht!
58Þú varðir, Drottinn, mál mitt, leystir líf mitt.
58Du führtest, o Herr, die Sache meiner Seele, du rettetest mir das Leben!
59Þú hefir, Drottinn, séð undirokun mína, rétt þú hluta minn!
59Du hast, o HERR, meine Unterdrückung gesehen; schaffe du mir Recht!
60Þú hefir séð alla hefnigirni þeirra, allt ráðabrugg þeirra gegn mér,
60Du hast all ihre Rachgier gesehen, alle ihre Anschläge wider mich;
61þú hefir heyrt smánanir þeirra, Drottinn, allt ráðabrugg þeirra í gegn mér,
61du hast, o HERR, ihr Schmähen gehört, alle ihre Pläne gegen mich,
62skraf mótstöðumanna minna og hinar stöðugu ráðagjörðir þeirra gegn mér.
62die Reden meiner Widersacher und ihr beständiges Murmeln über mich.
63Lít þú á, hvort sem þeir sitja eða standa, þá er ég háðkvæði þeirra.
63Siehe doch: ob sie niedersitzen oder aufstehen, so bin ich ihr Spottlied.
64Þú munt endurgjalda þeim, Drottinn, eins og þeir hafa til unnið.
64Vergilt ihnen, o HERR, nach dem Werk ihrer Hände!
65Þú munt leggja hulu yfir hjarta þeirra, bölvan þín komi yfir þá.Þú munt ofsækja þá í reiði og afmá þá undan himni Drottins.
65Gib ihnen Verstockung ins Herz, dein Fluch komme über sie!
66Þú munt ofsækja þá í reiði og afmá þá undan himni Drottins.
66Verfolge sie in deinem Zorn und vertilge sie unter dem Himmel des HERRN hinweg!