¹Þótt ég talaði tungum manna og engla, en hefði ekki kærleika, væri ég hljómandi málmur eða hvellandi bjalla.

¹Quand’io parlassi le lingue degli uomini e degli angeli, se non ho carità, divento un rame risonante o uno squillante cembalo.

²Og þótt ég hefði spádómsgáfu og vissi alla leyndardóma og ætti alla þekking, og þótt ég hefði svo takmarkalausa trú, að færa mætti fjöll úr stað, en hefði ekki kærleika, væri ég ekki neitt.

²E quando avessi il dono di profezia e conoscessi tutti i misteri e tutta la scienza, e avessi tutta la fede in modo da trasportare i monti, se non ho carità, non son nulla.

³Og þótt ég deildi út öllum eigum mínum, og þótt ég framseldi líkama minn, til þess að verða brenndur, en hefði ekki kærleika, væri ég engu bættari.

³E quando distribuissi tutte le mie facoltà per nutrire i poveri, e quando dessi il mio corpo ad essere arso, se non ho carità, ciò niente mi giova.

⁴Kærleikurinn er langlyndur, hann er góðviljaður. Kærleikurinn öfundar ekki. Kærleikurinn er ekki raupsamur, hreykir sér ekki upp.

⁴La carità è paziente, è benigna; la carità non invidia; la carità non si vanta, non si gonfia,

⁵Hann hegðar sér ekki ósæmilega, leitar ekki síns eigin, hann reiðist ekki, er ekki langrækinn.

⁵non si comporta in modo sconveniente, non cerca il proprio interesse, non s’inasprisce, non sospetta il male,

⁶Hann gleðst ekki yfir óréttvísinni, en samgleðst sannleikanum.

⁶non gode dell’ingiustizia, ma gioisce con la verità;

⁷Hann breiðir yfir allt, trúir öllu, vonar allt, umber allt.

⁷soffre ogni cosa, crede ogni cosa, spera ogni cosa, sopporta ogni cosa.

⁸Kærleikurinn fellur aldrei úr gildi. En spádómsgáfur, þær munu líða undir lok, og tungur, þær munu þagna, og þekking, hún mun líða undir lok.

⁸La carità non verrà mai meno. Quanto alle profezie, esse verranno abolite; quanto alle lingue, esse cesseranno; quanto alla conoscenza, essa verrà abolita;

⁹Því að þekking vor er í molum og spádómur vor er í molum.

⁹poiché noi conosciamo in parte, e in parte profetizziamo;

¹⁰En þegar hið fullkomna kemur, þá líður það undir lok, sem er í molum.

¹⁰ma quando la perfezione sarà venuta, quello che è solo in parte, sarà abolito.

¹¹Þegar ég var barn, talaði ég eins og barn, hugsaði eins og barn og ályktaði eins og barn. En þegar ég var orðinn fulltíða maður, lagði ég niður barnaskapinn.

¹¹Quand’ero fanciullo, parlavo da fanciullo, pensavo da fanciullo, ragionavo da fanciullo; ma quando son diventato uomo, ho smesso le cose da fanciullo.

¹²Nú sjáum vér svo sem í skuggsjá, í ráðgátu, en þá munum vér sjá augliti til auglitis. Nú er þekking mín í molum, en þá mun ég gjörþekkja, eins og ég er sjálfur gjörþekktur orðinn.En nú varir trú, von og kærleikur, þetta þrennt, en þeirra er kærleikurinn mestur.

¹²Poiché ora vediamo come in uno specchio, in modo oscuro; ma allora vedremo faccia a faccia; ora conosco in parte; ma allora conoscerò appieno, come anche sono stato appieno conosciuto.

¹³En nú varir trú, von og kærleikur, þetta þrennt, en þeirra er kærleikurinn mestur.

¹³Or dunque queste tre cose durano: fede, speranza, carità; ma la più grande di esse è la carità.