¹Fyrirætlanir hjartans eru á mannsins valdi, en svar tungunnar kemur frá Drottni.

¹All’uomo, i disegni del cuore; ma la risposta della lingua vien dall’Eterno.

²Manninum þykja allir sínir vegir hreinir, en Drottinn prófar hugarþelið.

²Tutte le vie dell’uomo a lui sembran pure, ma l’Eterno pesa gli spiriti.

³Fel þú Drottni verk þín, þá mun áformum þínum framgengt verða.

³Rimetti le cose tue nell’Eterno, e i tuoi disegni avran buona riuscita.

⁴Allt hefir Drottinn skapað til síns ákveðna marks, svo og guðleysingjann til óheilladagsins.

⁴L’Eterno ha fatto ogni cosa per uno scopo; anche l’empio, per il dì della sventura.

⁵Sérhver hrokafullur maður er Drottni andstyggð, hér er höndin upp á það: hann sleppur ekki óhegndur!

⁵Chi è altero d’animo è in abominio all’Eterno; certo è che non rimarrà impunito.

⁶Með elsku og trúfesti er friðþægt fyrir misgjörð, og fyrir ótta Drottins forðast menn hið illa.

⁶Con la bontà e con la fedeltà l’iniquità si espia, e col timor dell’Eterno si evita il male.

⁷Þegar Drottinn hefir þóknun á breytni einhvers manns, þá sættir hann og óvini hans við hann.

⁷Quando l’Eterno gradisce le vie d’un uomo, riconcilia con lui anche i nemici.

⁸Betra er lítið með réttu en miklar tekjur með röngu.

⁸Meglio poco con giustizia, che grandi entrate senza equità.

⁹Hjarta mannsins upphugsar veg hans, en Drottinn stýrir gangi hans.

⁹Il cuor dell’uomo medita la sua via, ma l’Eterno dirige i suoi passi.

¹⁰Goðsvar er á vörum konungsins, í dómi mun munni hans ekki skeika.

¹⁰Sulle labbra del re sta una sentenza divina; quando pronunzia il giudizio la sua bocca non erra.

¹¹Rétt vog og reisla koma frá Drottni, lóðin á vogarskálunum eru hans verk.

¹¹La stadera e le bilance giuste appartengono all’Eterno, tutti i pesi del sacchetto son opera sua.

¹²Að fremja ranglæti er konungum andstyggð, því að hásætið staðfestist fyrir réttlæti.

¹²I re hanno orrore di fare il male, perché il trono è reso stabile con la giustizia.

¹³Réttlátar varir eru yndi konunga, og þeir elska þann, er talar hreinskilni.

¹³Le labbra giuste sono gradite ai re; essi amano chi parla rettamente.

¹⁴Konungsreiði er sem sendiboði dauðans, en vitur maður sefar hana.

¹⁴Ira del re vuol dire messaggeri di morte, ma l’uomo savio la placherà.

¹⁵Í mildilegu augnaráði konungs er líf, og hylli hans er sem vorregns-ský.

¹⁵La serenità del volto del re dà la vita, e il suo favore è come nube di pioggia primaverile.

¹⁶Hversu miklu betra er að afla sér visku en gulls og ákjósanlegra að afla sér hygginda en silfurs.

¹⁶L’acquisto della sapienza oh quanto è migliore di quello dell’oro, e l’acquisto dell’intelligenza preferibile a quel dell’argento!

¹⁷Braut hreinskilinna er að forðast illt, að varðveita sálu sína er að gæta breytni sinnar.

¹⁷La strada maestra dell’uomo retto è evitare il male; chi bada alla sua via preserva l’anima sua.

¹⁸Drambsemi er undanfari tortímingar, og oflæti veit á fall.

¹⁸La superbia precede la rovina, e l’alterezza dello spirito precede la caduta.

¹⁹Betra er að vera lítillátur með auðmjúkum en að skipta herfangi með dramblátum.

¹⁹Meglio esser umile di spirito coi miseri, che spartir la preda coi superbi.

²⁰Sá sem gefur gætur að orðinu, hreppir hamingju, og sæll er sá, sem treystir Drottni.

²⁰Chi presta attenzione alla Parola se ne troverà bene, e beato colui che confida nell’Eterno!

²¹Sá sem er vitur í hjarta, verður hygginn kallaður, og sætleiki varanna eykur fræðslu.

²¹Il savio di cuore è chiamato intelligente, e la dolcezza delle labbra aumenta il sapere.

²²Lífslind er hyggnin þeim, sem hana á, en ögun afglapanna er þeirra eigin flónska.

²²Il senno, per chi lo possiede, è fonte di vita, ma la stoltezza è il castigo degli stolti.

²³Hjarta spekingsins gjörir munn hans hygginn og eykur fræðsluna á vörum hans.

²³Il cuore del savio gli rende assennata la bocca, e aumenta il sapere sulle sue labbra.

²⁴Vingjarnleg orð eru hunangsseimur, sæt fyrir sálina, lækning fyrir beinin.

²⁴Le parole soavi sono un favo di miele: dolcezza all’anima, salute al corpo.

²⁵Margur vegurinn virðist greiðfær, en endar þó á helslóðum.

²⁵V’è tal via che all’uomo par diritta, ma finisce col menare alla morte.

²⁶Hungur erfiðismannsins erfiðar með honum, því að munnur hans rekur á eftir honum.

²⁶La fame del lavoratore lavora per lui, perché la sua bocca lo stimola.

²⁷Varmennið grefur óheillagröf, og á vörum hans er sem brennandi eldur.

²⁷L’uomo cattivo va scavando ad altri del male, sulle sue labbra c’è come un fuoco divorante.

²⁸Vélráður maður kveikir illdeilur, og rógberinn veldur vinaskilnaði.

²⁸L’uomo perverso semina contese, e il maldicente disunisce gli amici migliori.

²⁹Ofbeldismaðurinn ginnir náunga sinn og leiðir hann á vondan veg.

²⁹L’uomo violento trascina il compagno, e lo mena per una via non buona.

³⁰Sá sem lokar augunum, upphugsar vélræði, sá sem kreistir saman varirnar, er albúinn til ills.

³⁰Chi chiude gli occhi per macchinar cose perverse, chi si morde le labbra, ha già compiuto il male.

³¹Gráar hærur eru heiðurskóróna, á vegi réttlætis öðlast menn hana.

³¹I capelli bianchi sono una corona d’onore; la si trova sulla via della giustizia.

³²Sá sem seinn er til reiði, er betri en kappi, og sá sem stjórnar geði sínu, er meiri en sá sem vinnur borgir.Í skikkjufellingum eru teningarnir hristir, en Drottinn ræður, hvað upp kemur.

³²Chi è lento all’ira val più del prode guerriero; chi padroneggia sé stesso val più di chi espugna città.

³³Í skikkjufellingum eru teningarnir hristir, en Drottinn ræður, hvað upp kemur.

³³Si gettan le sorti nel grembo, ma ogni decisione vien dall’Eterno.