1Þá svaraði Job og sagði:
1Quichakßoc laj Job ut quixye:
2Vissulega, ég veit að það er svo, og hvernig ætti maðurinn að hafa rétt fyrir sér gagnvart Guði?
2—Lâin ninnau nak aßan yâl. Abanan, ¿ma naru ta biß tixtîcobresi xchßôl li cuînk chiru li Dios?
3Þóknist honum að deila við hann, getur hann ekki svarað einni spurningu af þúsund.
3Cui junak cuînk târaj xcuechßinquil li Dios mâmin târûk. Cui li Dios tixpatzß jun milak patzßoc re, li cuînk mâ jun târûk tixsume.
4Hann er vitur í hjarta og máttkur að afli _ hver þrjóskaðist gegn honum og sakaði eigi? _
4Li Dios cuan xnaßleb ut nim xcuanquil. Cau rib. Mâ ani târûk tânumtâk chiru.
5Hann sem flytur fjöll, svo að þau vita ekki af, hann sem kollvarpar þeim í reiði sinni,
5Nak yô xjoskßil li Dios, narecßasiheb li tzûl saß xnaßajeb. Nequeßukßeß ut mâ ani nanaßoc re ani nabânun re.
6hann sem hrærir jörðina úr stað, svo að stoðir hennar leika á reiðiskjálfi,
6Aßan narecßasi li ruchichßochß saß xnaßaj. Ut narecßasi li nacûtun re li ruchichßochß.
7hann sem býður sólinni, og hún rennur ekki upp, og setur innsigli fyrir stjörnurnar,
7Aßan nabânun re nak li sakße incßaß tâilok. Ut aßan nabânun re nak li chahim incßaß teßlemtzßûnk.
8hann sem þenur út himininn aleinn, og gengur á háöldum sjávarins,
8Mâ ani quitenkßan re nak quixyîb li choxa. Ut aßan ajcuiß yal re saß xbên li palau.
9hann sem skóp Vagnstirnið og Óríon, Sjöstjörnuna og forðabúr sunnanvindsins,
9Ut aßan ajcuiß quiyîban reheb li chahim, li Osa, li Orión ut Pléyades xcßabaßeb. Ut quixyîb ajcuiß eb li chahim li cuanqueb saß li sur.
10hann sem gjörir mikla hluti og órannsakanlega og dásemdarverk, er eigi verða talin,
10Aßan kßaxal nim xcuanquil chixbânunquil li sachba chßôlej. Ut mâ ani nataßoc ru li cßaßak re ru naxbânu.
11sjá, hann gengur fram hjá mér, en ég sé hann ekki, hann strýkst fram hjá, en ég verð hans ekki var.
11Li Kâcuaß naru nanumeß chicuu ut incßaß tincuil ru. Naru nanumeß nachß cuiqßuin ut lâin incßaß tinqßue retal.
12Þegar hann þrífur til, hver vill þá aftra honum, hver vill segja við hann: ,,Hvað gjörir þú?``
12Cui li Dios narisi li cßaßak re ru chiru li junjûnk, ¿ma naru ta biß takaye nak incßaß? ¿Ma cuan ta biß junak târûk tixye nak incßaß us naxbânu?
13Guð heldur ekki aftur reiði sinni, bandamenn hafdrekans beygðu sig undir hann.
13Nak li Dios najoskßoß moco nanumeß ta lix joskßil chi junpât. Ut eb li kßaxal kßetkßeteb nequeßxcubsi ribeb rubel xcuanquil.
14Hversu miklu síður mundi ég þá geta svarað honum, geta valið orð mín gagnvart honum,
14¿Ma naru ta biß tintau âtin re tincuechßi cuiß li Dios?
15ég sem ekki mætti svara, þótt ég hefði rétt fyrir mér, heldur verð að beiðast miskunnar af dómara mínum.
15Usta lâin mâcßaß inmâc, incßaß naru tinsume. Aßan narakoc âtin saß inbên. Caßaj cuiß li cßaßru nintzßâma chiru, aßan nak târuxtâna cuu.
16Þótt ég kallaði og hann svaraði mér, þá mundi ég ekki trúa, að hann hlustaði á mig.
16Usta ta li Dios târabi li cßaßru nintzßâma chiru, incßaß ninpâb nak tixsume ta lin tij.
17Miklu fremur mundi hann hvæsa á mig í stormviðri og margfalda sár mín án saka,
17Tixtakla chak nabal li raylal saß inbên. Chanchan nak nachal li câk-sut-ikß. Ut kßaxal raj cuißchic tânimânk li raylal li yôquin chixcßulbal chi mâcßaß inmâc.
18aldrei leyfa mér að draga andann, heldur metta mig beiskri kvöl.
18Junes rahil chßôlej yôquin chixcßulbal. Incßaß niquinixqßue chi hilânc caßchßinak.
19Sé um kraft að ræða, er mátturinn hans, sé um rétt að ræða, hver vill þá stefna honum?
19Cui toâtinak chirix ani nim xcuanquil, aßan li kßaxal nim xcuanquil. ¿Ma naru ta biß xcßambal aßan riqßuin laj rakol âtin? Aßan ban li narakoc âtin saß tîquilal.
20Þótt ég hefði rétt fyrir mér, þá mundi munnur minn sakfella mig, þótt ég væri saklaus, mundi hann koma á mig sektinni.
20Cui lâin tinye nak châbilin ut tîc inchßôl, aß ajcuiß li cßaßru tinye, aßan tâyehok re nak cuan inmâc ut incßaß us innaßleb.
21Saklaus er ég, ég hirði ekkert um líf mitt, ég virði að vettugi tilveru mína!
21Lâin mâcßaß inmâc. Abanan aßan mâcßaß nacuaj re. Xintitzß ajcuiß chi cuânc saß ruchichßochß.
22Mér stendur á sama um það. Fyrir því segi ég: hann tortímir jafnt saklausum sem óguðlegum.
22Lâin nincßoxla nak chixjunil juntakßêt. Li Dios naxsach ru li cuan xmâc ut naxsach ajcuiß ru li mâcßaß xmâc.
23Þegar svipan deyðir snögglega, þá gjörir hann gys að örvænting hinna saklausu.
23Cui junak cristian mâcßaß xmâc nacam chi mâcßaß saß xchßôl xban li raylal naxcßul, li Dios naxseße li raylal li naxcßul.
24Jörðin er gefin í vald hinna óguðlegu, hann byrgir fyrir andlitið á dómendum hennar. Sé það ekki hann _ hver þá?
24Aßan naxkßaxtesi li ruchichßochß saß rukßeb li incßaß useb xnaßleb. Ut aßan ajcuiß nabânun re nak eb li nequeßrakoc âtin incßaß nequeßxbânu saß xyâlal. Cui mâcuaß aßan nabânun re, ¿ani chic nabânun re chi joßcanan?
25Dagar mínir voru skjótari en hraðboði, liðu svo hjá, að þeir litu enga hamingju.
25Saß junpât yô chi numecß lin cutan. Yôquin chi osocß chi incßaß xincuan saß sahil chßôlej.
26Þeir brunuðu áfram eins og reyrbátar, eins og örn, sem steypir sér niður á æti.
26Yô chi xic lin yußam joß nak nequeßxic li jucub saß junpât, malaj ut joß nak naxcut rib li cßuch saß xbên lix tib.
27Ef ég segi: Ég ætla að gleyma volæði mínu, ég ætla að breyta andlitssvip mínum og vera kátur, _
27Cui lâin tinye nak tincanab xcßoxlanquil li raylal li yôquin chixcßulbal ut tincßut nak sa saß inchßôl,
28þá hryllir mig við öllum þjáningum mínum, því ég veit þú sýknar mig ekki.
28abanan chixjunil li raylal naxqßue cuißchic inxiu. Lâin ninnau nak li Dios incßaß tixpâb nak mâcßaß inmâc.
29Ég á nú að vera sekur, hví skyldi ég þá vera að mæðast til ónýtis?
29Cui aßan naxye nak lâin cuan inmâc, ¿cßaßru aj e nak tinyal inkße chixyebal nak mâcßaß inmâc?
30Þótt ég þvægi mér úr snjó og hreinsaði hendur mínar í lút,
30Usta xinchßaj cuib chi us riqßuin xabôn, incßaß naru na-el lin mâc. Ut usta ninchßaj cuib riqßuin li lejía, toj cuan ajcuiß lin mâc.
31þá mundir þú dýfa mér ofan í forarvilpu, svo að klæðum mínum byði við mér.
31Chanchan nak li Dios tinixcut saß li jul cuan tzßaj chi saß, ut li cuakß tâyibokß xban intzßajnil.
32Guð er ekki maður eins og ég, að ég geti svarað honum, að við getum gengið saman fyrir réttinn.
32Li Dios mâcuaß yal cuînk joß lâin re nak naru tinsume ut tincßam riqßuin junak aj rakol âtin.
33Enginn er sá, er úr skeri okkar í milli, er lagt geti hönd sína á okkur báða.
33Us raj nak cuan ta junak aj rakol âtin cuan xcuanquil chi rakoc âtin saß kabên saß cuibal.
34Hann taki vönd sinn frá mér og láti ekki skelfing sína hræða mig,þá vil ég tala og eigi óttast hann, því að svo er mér eigi farið hið innra.
34Ut tixye raj re li Dios nak tixcanab xqßuebal raylal saß inbên ut tixcanab xqßuebal inxiu.Ut naru raj chic tinâtinak chi incßaß tinxucuak ut tinye nak mâcßaß inmâc.
35þá vil ég tala og eigi óttast hann, því að svo er mér eigi farið hið innra.
35Ut naru raj chic tinâtinak chi incßaß tinxucuak ut tinye nak mâcßaß inmâc.