¹Getur þú veitt krókódílinn á öngul, getur þú heft tungu hans með snæri?

¹Ingen er så djerv at han tør tirre den; hvem tør da sette sig op imot mig?

²Dregur þú seftaug gegnum nasir hans og rekur þú krók gegnum kjálka honum?

²Hvem gav mig noget først, så jeg skulde gi ham vederlag? Alt under himmelen hører mig til.

³Ætli hann beri fram fyrir þig margar auðmjúkar bænir eða mæli til þín blíðum orðum?

³Jeg vil ikke tie om dens lemmer, om dens store styrke og dens fagre bygning.

⁴Mun hann gjöra við þig sáttmála, svo að þú takir hann að ævinlegum þræli?

⁴Hvem har dradd dens klædning av? Hvem tør komme innenfor dens dobbelte rad av tenner?

⁵Munt þú leika þér að honum eins og litlum fugli og getur þú bundið hann fastan fyrir smámeyjar þínar?

⁵Hvem har åpnet dens kjevers dør? Rundt om dens tenner er redsel.

⁶Manga fiskveiðafélagar um hann, skipta þeir honum meðal kaupmanna?

⁶Stolte er skjoldenes rader; hvert av dem er tillukket som med et fast segl.

⁷Getur þú fyllt húð hans broddum og haus hans skutlum?

⁷De ligger tett innpå hverandre, og ingen luft trenger inn imellem dem.

⁸Legg hönd þína á hann _ hugsaðu þér, hvílík viðureign! Þú gjörir það ekki aftur.

⁸Det ene skjold henger fast ved det andre; de griper inn i hverandre og skilles ikke at.

⁹Já, von mannsins bregst, hann fellur þegar flatur fyrir sjóninni einni saman.

⁹Når den nyser, stråler det frem lys, og dens øine er som morgenrødens øielokk.

¹⁰Enginn er svo fífldjarfur, að hann þori að egna hann, _ og hver er þá sá, er þori að ganga fram fyrir mitt auglit?

¹⁰Bluss farer ut av dens gap, gnister spruter frem.

¹¹Hver hefir að fyrra bragði gefið mér, svo að ég ætti að endurgjalda? Allt sem undir himninum er, það er mitt!

¹¹Fra dens nesebor kommer røk som av en gryte som koker over siv.

¹²Ég vil ekki þegja um limu hans, né um styrkleik og fegurð vaxtar hans.

¹²Dens ånde tender kull i brand, og luer går ut av dens gap.

¹³Hver hefir flett upp skjaldkápu hans að framan, hver fer inn undir tvöfaldan tanngarð hans?

¹³På dens hals har styrken sin bolig, og angsten springer foran den.

¹⁴Hver hefir opnað hliðin að gini hans? Ógn er kringum tennur hans.

¹⁴Dens doglapper sitter fast; de er som støpt på den og rører sig ikke.

¹⁵Tignarprýði eru skjaldaraðirnar, lokaðar með traustu innsigli.

¹⁵Dens hjerte er fast som sten, fast som den underste kvernsten.

¹⁶Hver skjöldurinn liggur fast að öðrum, ekkert loft kemst á milli þeirra.

¹⁶Når den hever sig, gruer helter; av redsel mister de sans og samling.

¹⁷Þeir eru fastir hver við annan, eru svo samfelldir, að þeir verða eigi skildir sundur.

¹⁷Rammes den med sverd, så biter det ikke på den, heller ikke lanse, pil eller kastespyd.

¹⁸Þegar hann hnerrar, standa ljósgeislar úr nösum hans, og augu hans eru sem brágeislar morgunroðans.

¹⁸Den akter jern som strå, kobber som ormstukket tre.

¹⁹Úr gini hans standa blys, eldneistar ganga fram úr honum.

¹⁹Buens sønn* jager den ikke på flukt; slyngens stener blir som halm for den. / {* pilen.}

²⁰Úr nösum hans stendur eimur, eins og upp úr sjóðandi potti, sem kynt er undir með sefgrasi.

²⁰Stridsklubber aktes som halm, og den ler av det susende spyd.

²¹Andi hans kveikir í kolum, og logi stendur úr gini hans.

²¹På dens buk sitter skarpe skår, den gjør spor i dyndet som efter en treskeslede.

²²Kraftur situr á hálsi hans, og angist stökkur á undan honum.

²²Den får dypet til å koke som en gryte; den får havet til å skumme som en salvekokers kjele.

²³Vöðvar holds hans loða fastir við, eru steyptir á hann og hreyfast ekki.

²³Efter den lyser dens sti; dypet synes å ha sølvhår.

²⁴Hjarta hans er hart sem steinn, já, hart sem neðri kvarnarsteinn.

²⁴Det er intet på jorden som er herre over den; den er skapt til ikke å reddes.

²⁵Þegar hann stökkur upp, skelfast kapparnir, þeir verða ringlaðir af hræðslu.

²⁵Alt som er høit, ser den i øiet; den er en konge over alle stolte dyr.

²⁶Ráðist einhver að honum með sverði, þá vinnur það eigi á, eigi heldur lensa, skotspjót eða ör.

²⁷Hann metur járnið sem strá, eirinn sem maðksmoginn við.

²⁸Eigi rekur örin hann á flótta, slöngusteinarnir verða hálmur fyrir honum.

²⁹Kylfur metur hann sem hálmstrá, og að hvin spjótsins hlær hann.

³⁰Neðan á honum eru oddhvöss brot, hann markar för í aurinn sem för eftir þreskisleða.

³¹Hann lætur vella í djúpinu sem í potti, gjörir hafið eins og smyrslaketil.

³²Aftur undan honum er ljósrák, ætla mætti, að sjórinn væri silfurhærur.

³³Enginn er hans maki á jörðu, hans sem skapaður er til þess að kunna ekki að hræðast.Hann lítur niður á allt hátt, hann er konungur yfir öllum drembnum dýrum.

³⁴Hann lítur niður á allt hátt, hann er konungur yfir öllum drembnum dýrum.