¹Mér býður við lífi mínu, ég ætla því að gefa kveinstöfum mínum lausan tauminn, ætla að tala í sálarkvöl minni.

¹ESTA mi alma aburrida de mi vida: Daré yo suelta á mi queja sobre mí, Hablaré con amargura de mi alma.

²Ég segi við Guð: Sakfell mig ekki! lát mig vita, hvers vegna þú deilir við mig.

²Diré á Dios: no me condenes; Hazme entender por qué pleiteas conmigo.

³Er það ávinningur fyrir þig, að þú undirokar, að þú hafnar verki handa þinna, en lætur ljós skína yfir ráðagerð hinna óguðlegu?

³¿Parécete bien que oprimas, Que deseches la obra de tus manos, Y que resplandezcas sobre el consejo de los impíos?

⁴Hefir þú holdleg augu, eða sér þú eins og menn sjá?

⁴¿Tienes tú ojos de carne? ¿Ves tú como ve el hombre?

⁵Eru dagar þínir eins og dagar mannanna, eru ár þín eins og mannsævi,

⁵¿Son tus días como los días del hombre, O tus años como los tiempos humanos,

⁶er þú leitar að misgjörð minni og grennslast eftir synd minni,

⁶Para que inquieras mi iniquidad, Y busques mi pecado,

⁷þótt þú vitir, að ég er ekki sekur, og að enginn frelsar af þinni hendi?

⁷Sobre saber tú que no soy impío, Y que no hay quien de tu mano libre?

⁸Hendur þínar hafa skapað mig og myndað mig, allan í krók og kring, og samt ætlar þú að tortíma mér?

⁸Tus manos me formaron y me compusieron Todo en contorno: ¿y así me deshaces?

⁹Minnstu þó þess, að þú myndaðir mig sem leir, og nú vilt þú aftur gjöra mig að dufti.

⁹Acuérdate ahora que como á lodo me diste forma: ¿Y en polvo me has de tornar?

¹⁰Hefir þú ekki hellt mér sem mjólk og hleypt mig sem ost?

¹⁰¿No me fundiste como leche, Y como un queso me cuajaste?

¹¹Hörundi og holdi klæddir þú mig og ófst mig saman úr beinum og sinum.

¹¹Vestísteme de piel y carne, Y cubrísteme de huesos y nervios.

¹²Líf og náð veittir þú mér, og umsjá þín varðveitti andardrátt minn.

¹²Vida y misericordia me concediste, Y tu visitación guardó mi espíritu.

¹³En þetta falst þú í hjarta þínu, ég veit þú hafðir slíkt í hyggju.

¹³Y estas cosas tienes guardadas en tu corazón; Yo sé que esto está cerca de ti.

¹⁴Ef ég syndgaði, þá ætlaðir þú að hafa gætur á mér og eigi sýkna mig af misgjörð minni.

¹⁴Si pequé, tú me has observado, Y no me limpias de mi iniquidad.

¹⁵Væri ég sekur, þá vei mér! Og þótt ég væri réttlátur, þá mundi ég samt ekki bera höfuð mitt hátt, mettur af smán og þjakaður af eymd.

¹⁵Si fuere malo, ­ay de mí! Y si fuere justo, no levantaré mi cabeza, Estando harto de deshonra, Y de verme afligido.

¹⁶Og ef ég reisti mig upp, þá mundir þú elta mig sem ljón, og ávallt að nýju sýna á mér undramátt þinn.

¹⁶Y subirá de punto, pues me cazas como á león, Y tornas á hacer en mí maravillas.

¹⁷Þú mundir leiða fram ný vitni á móti mér og herða á gremju þinni gegn mér, senda nýjan og nýjan kvalaher á hendur mér.

¹⁷Renuevas contra mí tus plagas, Y aumentas conmigo tu furor, Remudándose sobre mí ejércitos.

¹⁸Hvers vegna útleiddir þú mig þá af móðurlífi? Ég hefði átt að deyja, áður en nokkurt auga leit mig!

¹⁸¿Por qué me sacaste de la matriz? Habría yo espirado, y no me vieran ojos.

¹⁹Ég hefði átt að verða eins og ég hefði aldrei verið til, verið borinn frá móðurkviði til grafar!

¹⁹Fuera, como si nunca hubiera sido, Llevado desde el vientre á la sepultura.

²⁰Eru ekki dagar mínir fáir? Slepptu mér, svo að ég megi gleðjast lítið eitt,

²⁰¿No son mis días poca cosa? Cesa pues, y déjame, para que me conforte un poco.

²¹áður en ég fer burt og kem aldrei aftur, fer í land myrkurs og niðdimmu,land svartamyrkurs sem um hánótt, land niðdimmu og skipuleysis, þar sem birtan sjálf er sem svartnætti.

²¹Antes que vaya para no volver, A la tierra de tinieblas y de sombra de muerte;

²²land svartamyrkurs sem um hánótt, land niðdimmu og skipuleysis, þar sem birtan sjálf er sem svartnætti.

²²Tierra de oscuridad, lóbrega Como sombra de muerte, sin orden, Y que aparece como la oscuridad misma.