¹Ég er maðurinn, sem eymd hefi reynt undir sprota reiði hans.

¹ஆண்டவருடைய சினத்தின் மிலாற்றினால் உண்டான சிறுமையைக் கண்ட புருஷன் நான்.

²Mig hefir hann rekið og fært út í myrkur og niðdimmu.

²அவர் என்னை வெளிச்சத்திலே அல்ல, இருளிலே அழைத்து நடத்திவந்தார்.

³Já, gegn mér snýr hann æ að nýju hendi sinni allan daginn.

³அவர் தமது கையை எனக்கு விரோதமாகவே நித்தமும் திருப்பினார்.

⁴Hann hefir tálgað af mér hold mitt og hörund, brotið sundur bein mín,

⁴என் சதையையும், என் தோலையும் முற்றலாக்கினார்; என் எலும்புகளை நொறுக்கினார்.

⁵hlaðið hringinn í kringum mig fári og mæðu,

⁵அவர் எனக்கு விரோதமாகக் கொத்தளங்கட்டி, கசப்பினாலும் வருத்தத்தினாலும் என்னை வளைந்துகொண்டார்.

⁶hneppt mig í myrkur eins og þá sem dánir eru fyrir löngu.

⁶பூர்வகாலத்தில் செத்துக்கிடக்கிறவர்களைப்போல என்னை இருளான இடங்களில் கிடக்கப்பண்ணினார்.

⁷Hann hefir girt fyrir mig, svo að ég kemst ekki út, gjört fjötra mína þunga.

⁷நான் புறப்படக்கூடாதபடி என்னைச்சூழ வேலியடைத்தார்; என் விலங்கைப் பாரமாக்கினார்.

⁸Þótt ég hrópi og kalli, hnekkir hann bæn minni.

⁸நான் சத்தமிட்டுக் கூப்பிட்டாலும், என் ஜெபத்துக்கு வழியை அடைத்துப்போட்டார்.

⁹Hann girti fyrir vegu mína með höggnum steinum, gjörði stigu mína ófæra.

⁹வெட்டின கற்களின் சுவரால் என் வழிகளை அடைத்துப்போட்டார், என் பாதைகளைத் தாறுமாறாக்கினார்.

¹⁰Hann var mér eins og björn, sem situr um bráð, eins og ljón í launsátri.

¹⁰அவர் எனக்குப் பதிவிருக்கிற கரடியும், மறைவிடங்களில் தங்குகிற சிங்கமுமாயிருக்கிறார்.

¹¹Hann hefir leitt mig afleiðis og tætt mig sundur, hann hefir látið mig eyddan,

¹¹என் வழிகளை அப்புறப்படுத்தி, என்னைத் துண்டித்துப்போட்டார்; என்னைப்பாழாக்கிவிட்டார்.

¹²hann hefir bent boga sinn og reist mig að skotspæni fyrir örina,

¹²தமது வில்லை நாணேற்றி, என்னை அம்புக்கு இலக்காக வைத்தார்.

¹³hefir sent í nýru mín sonu örvamælis síns.

¹³தம்முடைய அம்பறாத்தூணியின் அம்புகளை என் உள்ளிந்திரியங்களில் படப்பண்ணினார்.

¹⁴Ég varð öllum þjóðum að athlægi, þeim að háðkvæði liðlangan daginn.

¹⁴நான் என் ஜனத்தார் யாவருக்கும் பரியாசமும், நித்தம் அவர்கள் கின்னரப்பாடலுமானேன்.

¹⁵Hann mettaði mig á beiskum jurtum, drykkjaði mig á malurt

¹⁵கசப்பினால் என்னை நிரப்பி, எட்டியினால் என்னை வெறிக்கச்செய்தார்.

¹⁶og lét tennur mínar myljast sundur á malarsteinum, lét mig velta mér í ösku.

¹⁶அவர் பருக்கைக்கற்களால் என் பற்களை நொறுக்கி, என்னைச் சாம்பலில் புரளப்பண்ணினார்.

¹⁷Þú sviptir sálu mína friði, ég gleymdi því góða

¹⁷என் ஆத்துமாவைச் சமாதானத்துக்குத் தூரமாக்கினார்; சுகத்தை மறந்தேன்.

¹⁸og sagði: ,,Horfinn er lífskraftur minn, von mín fjarri Drottni.``

¹⁸என் பெலனும் நான் கர்த்தருக்குக் காத்திருந்த நம்பிக்கையும் அழிந்துபோயிற்று என்றேன்.

¹⁹Minnstu eymdar minnar og mæðu, malurtarinnar og eitursins.

¹⁹எட்டியும் பிச்சுமாகிய என் சிறுமையையும் என் தவிப்பையும் நினைத்தருளும்.

²⁰Sál mín hugsar stöðugt um þetta og er döpur í brjósti mér.

²⁰என் ஆத்துமா அவைகளை நினைத்து நினைத்து எனக்குள் முறிந்துபோகிறது.

²¹Þetta vil ég hugfesta, þess vegna vil ég vona:

²¹இதை என் மனதிலே வைத்து, நம்பிக்கை கொண்டிருப்பேன்.

²²Náð Drottins er ekki þrotin, miskunn hans ekki á enda,

²²நாம் நிர்மூலமாகாதிருக்கிறது கர்த்தருடைய கிருபையே, அவருடைய இரக்கங்களுக்கு முடிவில்லை.

²³hún er ný á hverjum morgni, mikil er trúfesti þín!

²³அவைகள் காலைதோறும் புதியவைகள்; உமது உண்மை பெரிதாயிருக்கிறது.

²⁴Drottinn er hlutdeild mín, segir sál mín, þess vegna vil ég vona á hann.

²⁴கர்த்தர் என் பங்கு என்று என் ஆத்துமா சொல்லும்; ஆகையால் அவரிடத்தில் நம்பிக்கை கொண்டிருப்பேன்.

²⁵Góður er Drottinn þeim er á hann vona, og þeirri sál er til hans leitar.

²⁵தமக்குக் காத்திருக்கிறவர்களுக்கும் தம்மைத் தேடுகிற ஆத்துமாவுக்கும் கர்த்தர் நல்லவர்.

²⁶Gott er að bíða hljóður eftir hjálp Drottins.

²⁶கர்த்தருடைய இரட்சிப்புக்கு நம்பிக்கையோடு காத்திருக்கிறது நல்லது.

²⁷Gott er fyrir manninn að bera ok í æsku.

²⁷தன் இளம்பிராயத்தில் நுகத்தைச் சுமக்கிறது மனுஷனுக்கு நல்லது.

²⁸Hann sitji einmana og hljóður, af því að Hann hefir lagt það á hann.

²⁸அவரே அதைத் தன்மேல் வைத்தாரென்று அவன் தனித்திருந்து மெளனமாயிருக்கக்கடவன்.

²⁹Hann beygi munninn ofan að jörðu, vera má að enn sé von,

²⁹நம்பிக்கைக்கு இடமுண்டோ என்று தன் வாயைத் தூளில் நுழுந்துவானாக.

³⁰hann bjóði þeim kinnina sem slær hann, láti metta sig með smán.

³⁰தன்னை அடிக்கிறவனுக்குத் தன் கன்னத்தைக் காட்டி, நிந்தையால் நிறைந்திருப்பானாக.

³¹Því að ekki útskúfar Drottinn um alla eilífð,

³¹ஆண்டவர் என்றென்றைக்கும் கைவிடமாட்டார்.

³²heldur miskunnar hann aftur, þegar hann hrellir, eftir sinni miklu náð.

³²அவர் சஞ்சலப்படுத்தினாலும் தமது மிகுந்த கிருபையின்படி இரங்குவார்.

³³Því að ekki langar hann til að þjá né hrella mannanna börn.

³³அவர் மனப்பூர்வமாய் மனுபுத்திரரைச் சிறுமையாக்கிச் சஞ்சலப்படுத்துகிறதில்லை.

³⁴Að menn troða undir fótum alla bandingja landsins,

³⁴ஒருவன் பூமியில் சிறைப்பட்டவர்கள் யாவரையும் தன் கால்களின்கீழ் நசுக்குகிறதையும்,

³⁵að menn halla rétti manns fyrir augliti hins Hæsta,

³⁵உன்னதமானவரின் சமுகத்தில் மனுஷருடைய நியாயத்தைப் புரட்டுகிறதையும்,

³⁶að menn beita mann ranglæti í máli hans, _ skyldi Drottinn ekki sjá það?

³⁶மனுஷனை அவனுடைய வழக்கிலே மாறுபாடாக்குகிறதையும், ஆண்டவர் காணாதிருப்பாரோ?

³⁷Hver er sá er talaði, og það varð, án þess að Drottinn hafi boðið það?

³⁷ஆண்டவர் கட்டளையிடாதிருக்கக் காரியம் சம்பவிக்கும் என்று சொல்லுகிறவன் யார்?

³⁸Fram gengur ekki af munni hins Hæsta bæði hamingja og óhamingja?

³⁸உன்னதமானவருடைய வாயிலிருந்து தீமையும் நன்மையும் புறப்படுகிறதில்லையோ?

³⁹Hví andvarpar maðurinn alla ævi? Hver andvarpi yfir eigin syndum!

³⁹உயிருள்ள மனுஷன் முறையிடுவானேன்? அவன் தன் பாவத்துக்கு வரும் தண்டனையைக்குறித்து முறையிடுகிறதென்ன?

⁴⁰Rannsökum breytni vora og prófum og snúum oss til Drottins.

⁴⁰நாம் நம்முடைய வழிகளைச் சோதித்து ஆராய்ந்து, கர்த்தரிடத்தில் திரும்பக்கடவோம்.

⁴¹Fórnum hjarta voru og höndum til Guðs í himninum.

⁴¹நாம் நம்முடைய கைகளோடுங்கூட நம்முடைய இருதயத்தையும் பரலோகத்திலிருக்கிற தேவனிடத்திற்கு ஏறெடுக்கக்கடவோம்.

⁴²Vér höfum syndgað og verið óhlýðnir, þú hefir ekki fyrirgefið,

⁴²நாங்கள் துரோகஞ்செய்து, கலகம்பண்ணினோம்; ஆகையால் தேவரீர் மன்னியாதிருந்தீர்.

⁴³þú hefir hulið þig í reiði og ofsótt oss, myrt vægðarlaust,

⁴³தேவரீர் கோபத்தால் மூடிக்கொண்டு, எங்களைத் தப்பவிடாமல் பின்தொடர்ந்து கொன்றீர்.

⁴⁴þú hefir hulið þig í skýi, svo að engin bæn kemst í gegn.

⁴⁴ஜெபம் உட்பிரவேசிக்கக்கூடாதபடிக்கு உம்மை மேகத்தால் மூடிக்கொண்டீர்.

⁴⁵Þú gjörðir oss að afhraki og viðbjóð mitt á meðal þjóðanna.

⁴⁵ஜனங்களுக்குள்ளே எங்களைக் குப்பையும் அருவருப்புமாக்கினீர்.

⁴⁶Yfir oss glenntu upp ginið allir óvinir vorir.

⁴⁶எங்கள் பகைஞர் எல்லாரும் எங்களுக்கு விரோதமாய்த் தங்கள் வாயைத் திறந்தார்கள்.

⁴⁷Geigur og gildra urðu hlutskipti vort, eyðing og tortíming.

⁴⁷திகிலும் படுகுழியும் பாழ்க்கடிப்பும் சங்காரமும் எங்களுக்கு நேரிட்டது.

⁴⁸Táralækir streyma af augum mér út af tortíming þjóðar minnar.

⁴⁸என் ஜனமாகிய குமாரத்தி அடைந்த கேட்டினிமித்தம் என் கண்களிலிருந்து நீர்க்கால்கள் பாய்கிறது.

⁴⁹Hvíldarlaust fljóta augu mín í tárum, án þess að hlé verði á,

⁴⁹கர்த்தர் பரலோகத்திலிருந்து நோக்கிப்பார்க்குமட்டும்,

⁵⁰uns niður lítur og á horfir Drottinn af himnum.

⁵⁰என் கண் இடைவிடாமல் ஓய்வின்றிச் சொரிகிறது.

⁵¹Auga mitt veldur sál minni kvöl, vegna allra dætra borgar minnar.

⁵¹என் நகரத்தினுடைய குமாரத்திகள் அனைவரினிமித்தமும், என் கண் என் ஆத்துமாவுக்கு நோவுண்டாக்குகிறது.

⁵²Með ákefð eltu mig, eins og fugl, þeir er voru óvinir mínir án saka.

⁵²முகாந்தரம் இல்லாமல் என்னைப் பகைக்கிறவர்கள் என்னை ஒரு பட்சியைப்போல வேட்டையாடினார்கள்.

⁵³Þeir gjörðu því nær út af við mig í gryfju og köstuðu steinum á mig.

⁵³காவற்கிடங்கிலே என் பிராணனை ஒடுக்கி, என்மீதில் கல்லைவைத்தார்கள்.

⁵⁴Vatn flóði yfir höfuð mitt, ég hugsaði: ,,Ég er frá.``

⁵⁴தண்ணீர் என் தலையின்மேல் புரண்டது; நாசமானேன் என்றேன்.

⁵⁵Ég hrópaði á nafn þitt, Drottinn, úr hyldýpi gryfjunnar.

⁵⁵மகா ஆழமான கிடங்கிலிருந்து, கர்த்தாவே, உம்முடைய நாமத்தைப்பற்றிக் கூப்பிட்டேன்.

⁵⁶Þú heyrðir hróp mitt: ,,Byrg ekki eyra þitt, kom mér til fróunar, kom mér til hjálpar.``

⁵⁶என் சத்தத்தைக் கேட்டீர்; என் பெருமூச்சுக்கும் என் கூப்பிடுதலுக்கும் உமது செவியை அடைத்துக்கொள்ளாதேயும்.

⁵⁷Þú varst nálægur, þá er ég hrópaði til þín, sagðir: ,,Óttastu ekki!``

⁵⁷நான் உம்மை நோக்கிக் கூப்பிட்டநாளிலே நீர் அணுகி: பயப்படாதே என்றீர்.

⁵⁸Þú varðir, Drottinn, mál mitt, leystir líf mitt.

⁵⁸ஆண்டவரே, என் ஆத்துமாவின் வழக்கை நடத்தினீர்; என் பிராணனை மீட்டுக்கொண்டீர்.

⁵⁹Þú hefir, Drottinn, séð undirokun mína, rétt þú hluta minn!

⁵⁹கர்த்தாவே, எனக்கு உண்டான அநியாயத்தைக் கண்டீர்; என் நியாயத்தைத் தீரும்.

⁶⁰Þú hefir séð alla hefnigirni þeirra, allt ráðabrugg þeirra gegn mér,

⁶⁰அவர்களுடைய எல்லாக் குரோதத்தையும், அவர்கள் எனக்கு விரோதமாக நினைத்த எல்லா நினைவுகளையும் கண்டீர்.

⁶¹þú hefir heyrt smánanir þeirra, Drottinn, allt ráðabrugg þeirra í gegn mér,

⁶¹கர்த்தாவே, அவர்கள் நிந்திக்கும் நிந்தையையும், அவர்கள் எனக்கு விரோதமாய் நினைத்த எல்லா நினைவுகளையும்,

⁶²skraf mótstöðumanna minna og hinar stöðugu ráðagjörðir þeirra gegn mér.

⁶²எனக்கு விரோதமா.ய் எழும்பினவர்களின் வாய்மொழிகளையும், அவர்கள் நாள்முழுவதும் எனக்கு விரோதமாய் யோசிக்கும் யோசனைகளையும் கேட்டீர்.

⁶³Lít þú á, hvort sem þeir sitja eða standa, þá er ég háðkvæði þeirra.

⁶³அவர்கள் உட்கார்ந்திருப்பதையும் அவர்கள் எழுந்திருப்பதையும் நோக்கிப் பாரும்; நான் அவர்களுடைய பாடலாயிருக்கிறேன்.

⁶⁴Þú munt endurgjalda þeim, Drottinn, eins og þeir hafa til unnið.

⁶⁴கர்த்தாவே, அவர்கள் கைகள் செய்த கிரியைகளுக்குத்தக்கதாக அவர்களுக்குப் பலன் அளிப்பீர்.

⁶⁵Þú munt leggja hulu yfir hjarta þeirra, bölvan þín komi yfir þá.Þú munt ofsækja þá í reiði og afmá þá undan himni Drottins.

⁶⁵அவர்களுக்கு இருதய வேதனையைக் கொடுப்பீர், உம்முடைய சாபம் அவர்கள்மேல் இருக்கும்.

⁶⁶Þú munt ofsækja þá í reiði og afmá þá undan himni Drottins.

⁶⁶கோபமாய் அவர்களைப் பின்தொடர்ந்து கர்த்தருடைய வானங்களின் கீழ் இராதபடிக்கு அவர்களை அழித்துவிடுவீர்.