¹Come collaboratori di Dio, noi v’esortiamo pure a far sì che non abbiate ricevuta la grazia di Dio invano;

¹Sem samverkamenn hans áminnum vér yður einnig, að þér látið ekki náð Guðs, sem þér hafið þegið, verða til einskis.

²poiché egli dice: T’ho esaudito nel tempo accettevole, e t’ho soccorso nel giorno della salvezza. Eccolo ora il tempo accettevole; eccolo ora il giorno della salvezza!

²Hann segir: Á hagkvæmri tíð bænheyrði ég þig, og á hjálpræðis degi hjálpaði ég þér. Nú er hagkvæm tíð, nú er hjálpræðis dagur.

³Noi non diamo motivo di scandalo in cosa alcuna, onde il ministerio non sia vituperato;

³Í engu viljum vér vera neinum til ásteytingar, til þess að þjónustan verði ekki fyrir lasti.

⁴ma in ogni cosa ci raccomandiamo come ministri di Dio per una grande costanza, per afflizioni, necessità, angustie,

⁴Á allan hátt sýnum vér, að vér erum þjónar Guðs, með miklu þolgæði í þrengingum, í nauðum, í angist,

⁵battiture, prigionie, sommosse, fatiche, veglie, digiuni,

⁵undir höggum, í fangelsi, í upphlaupum, í erfiði, í vökum, í föstum,

⁶per purità, conoscenza, longanimità, benignità, per lo Spirito Santo, per carità non finta;

⁶með grandvarleik, með þekkingu, með langlyndi, með góðvild, með heilögum anda, með falslausum kærleika,

⁷per la parola di verità, per la potenza di Dio; per le armi di giustizia a destra e a sinistra,

⁷með sannleiksorði, með krafti Guðs, með vopnum réttlætisins til sóknar og varnar,

⁸in mezzo alla gloria e all’ignominia, in mezzo alla buona ed alla cattiva riputazione; tenuti per seduttori, eppur veraci;

⁸í heiðri og vanheiðri, í lasti og lofi. Vér erum álitnir afvegaleiðendur, en erum sannorðir,

⁹sconosciuti, eppur ben conosciuti; moribondi, eppur eccoci viventi; castigati, eppur non messi a morte;

⁹óþekktir, en þó alþekktir, komnir í dauðann og samt lifum vér, tyftaðir og þó ekki deyddir,

¹⁰contristati, eppur sempre allegri; poveri, eppure arricchenti molti; non avendo nulla, eppur possedenti ogni cosa!

¹⁰hryggir, en þó ávallt glaðir, fátækir, en auðgum þó marga, öreigar, en eigum þó allt.

¹¹La nostra bocca vi ha parlato apertamente, o Corinzi; il nostro cuore s’è allargato.

¹¹Frjálslega tölum vér við yður, Korintumenn. Rúmt er um yður í hjarta voru.

¹²Voi non siete allo stretto in noi, ma è il vostro cuore che si è ristretto.

¹²Ekki er þröngt um yður hjá oss, en í hjörtum yðar er þröngt.

¹³Ora, per renderci il contraccambio (parlo come a figliuoli), allargate il cuore anche voi!

¹³En svo að sama komi á móti, _ ég tala eins og við börn mín _, þá látið þér líka verða rúmgott hjá yður.

¹⁴Non vi mettete con gl’infedeli sotto un giogo che non è per voi; perché qual comunanza v’è egli fra la giustizia e l’iniquità? O qual comunione fra la luce e le tenebre?

¹⁴Gangið ekki undir ósamkynja ok með vantrúuðum. Hvað er sameiginlegt með réttlæti og ranglæti? Hvaða samfélag hefur ljós við myrkur?

¹⁵E quale armonia fra Cristo e Beliar? O che v’è di comune tra il fedele e l’infedele?

¹⁵Hver er samhljóðan Krists við Belíar? Hver hlutdeild er trúuðum með vantrúuðum?

¹⁶E quale accordo fra il tempio di Dio e gl’idoli? Poiché noi siamo il tempio dell’Iddio vivente, come disse Iddio: Io abiterò in mezzo a loro e camminerò fra loro; e sarò loro Dio, ed essi saranno mio popolo.

¹⁶Hvernig má sætta musteri Guðs við skurðgoð? Vér erum musteri lifanda Guðs, eins og Guð hefur sagt: Ég mun búa hjá þeim og ganga um meðal þeirra, og ég mun vera Guð þeirra, og þeir munu vera lýður minn.

¹⁷Perciò Uscite di mezzo a loro e separatevene, dice il Signore, e non toccate nulla d’immondo; ed io v’accoglierò,

¹⁷Þess vegna segir Drottinn: Farið burt frá þeim, og skiljið yður frá þeim. Snertið ekki neitt óhreint, og ég mun taka yður að mérog ég mun vera yður faðir, og þér munuð vera mér synir og dætur, segir Drottinn alvaldur.

¹⁸e vi sarò per Padre e voi mi sarete per figliuoli e per figliuole, dice il Signore onnipotente.

¹⁸og ég mun vera yður faðir, og þér munuð vera mér synir og dætur, segir Drottinn alvaldur.