1(H40-25) Prenderai tu il coccodrillo all’amo? Gli assicurerai la lingua colla corda?
1Getur þú veitt krókódílinn á öngul, getur þú heft tungu hans með snæri?
2(H40-26) Gli passerai un giunco per le narici? Gli forerai le mascelle con l’uncino?
2Dregur þú seftaug gegnum nasir hans og rekur þú krók gegnum kjálka honum?
3(H40-27) Ti rivolgerà egli molte supplicazioni? Ti dirà egli delle parole dolci?
3Ætli hann beri fram fyrir þig margar auðmjúkar bænir eða mæli til þín blíðum orðum?
4(H40-28) Farà egli teco un patto perché tu lo prenda per sempre al tuo servizio?
4Mun hann gjöra við þig sáttmála, svo að þú takir hann að ævinlegum þræli?
5(H40-29) Scherzerai tu con lui come fosse un uccello? L’attaccherai a un filo per divertir le tue ragazze?
5Munt þú leika þér að honum eins og litlum fugli og getur þú bundið hann fastan fyrir smámeyjar þínar?
6(H40-30) Ne trafficheranno forse i pescatori? Lo spartiranno essi fra i negozianti?
6Manga fiskveiðafélagar um hann, skipta þeir honum meðal kaupmanna?
7(H40-31) Gli coprirai tu la pelle di dardi e la testa di ramponi?
7Getur þú fyllt húð hans broddum og haus hans skutlum?
8(H40-32) Mettigli un po’ le mani addosso!… Ti ricorderai del combattimento e non ci tornerai!
8Legg hönd þína á hann _ hugsaðu þér, hvílík viðureign! Þú gjörir það ekki aftur.
9(H41-1) Ecco, fallace è la speranza di chi l’assale; basta scorgerlo e s’è atterrati.
9Já, von mannsins bregst, hann fellur þegar flatur fyrir sjóninni einni saman.
10(H41-2) Nessuno è tanto ardito da provocarlo. E chi dunque oserà starmi a fronte?
10Enginn er svo fífldjarfur, að hann þori að egna hann, _ og hver er þá sá, er þori að ganga fram fyrir mitt auglit?
11(H41-3) Chi mi ha anticipato alcun che perch’io glielo debba rendere? Sotto tutti i cieli, ogni cosa è mia.
11Hver hefir að fyrra bragði gefið mér, svo að ég ætti að endurgjalda? Allt sem undir himninum er, það er mitt!
12(H41-4) E non vo’ tacer delle sue membra, della sua gran forza, della bellezza della sua armatura.
12Ég vil ekki þegja um limu hans, né um styrkleik og fegurð vaxtar hans.
13(H41-5) Chi l’ha mai spogliato della sua corazza? Chi è penetrato fra la doppia fila de’ suoi denti?
13Hver hefir flett upp skjaldkápu hans að framan, hver fer inn undir tvöfaldan tanngarð hans?
14(H41-6) Chi gli ha aperti i due battenti della gola? Intorno alla chiostra de’ suoi denti sta il terrore.
14Hver hefir opnað hliðin að gini hans? Ógn er kringum tennur hans.
15(H41-7) Superbe son le file de’ suoi scudi, strettamente uniti come da un sigillo.
15Tignarprýði eru skjaldaraðirnar, lokaðar með traustu innsigli.
16(H41-8) Uno tocca l’altro, e tra loro non passa l’aria.
16Hver skjöldurinn liggur fast að öðrum, ekkert loft kemst á milli þeirra.
17(H41-9) Sono saldati assieme, si tengono stretti, sono inseparabili.
17Þeir eru fastir hver við annan, eru svo samfelldir, að þeir verða eigi skildir sundur.
18(H41-10) I suoi starnuti dànno sprazzi di luce; i suoi occhi son come le palpebre dell’aurora.
18Þegar hann hnerrar, standa ljósgeislar úr nösum hans, og augu hans eru sem brágeislar morgunroðans.
19(H41-11) Dalla sua bocca partono vampe, ne scappan fuori scintille di fuoco.
19Úr gini hans standa blys, eldneistar ganga fram úr honum.
20(H41-12) Dalle sue narici esce un fumo, come da una pignatta che bolla o da una caldaia.
20Úr nösum hans stendur eimur, eins og upp úr sjóðandi potti, sem kynt er undir með sefgrasi.
21(H41-13) L’alito suo accende i carboni, e una fiamma gli erompe dalla gola.
21Andi hans kveikir í kolum, og logi stendur úr gini hans.
22(H41-14) Nel suo collo risiede la forza, dinanzi a lui salta il terrore.
22Kraftur situr á hálsi hans, og angist stökkur á undan honum.
23(H41-15) Compatte sono in lui le parti flosce della carne, gli stanno salde addosso, non si muovono.
23Vöðvar holds hans loða fastir við, eru steyptir á hann og hreyfast ekki.
24(H41-16) Il suo cuore è duro come il sasso, duro come la macina di sotto.
24Hjarta hans er hart sem steinn, já, hart sem neðri kvarnarsteinn.
25(H41-17) Quando si rizza, tremano i più forti, e dalla paura son fuori di sé.
25Þegar hann stökkur upp, skelfast kapparnir, þeir verða ringlaðir af hræðslu.
26(H41-18) Invano lo si attacca con la spada; a nulla valgon lancia, giavellotto, corazza.
26Ráðist einhver að honum með sverði, þá vinnur það eigi á, eigi heldur lensa, skotspjót eða ör.
27(H41-19) Il ferro è per lui come paglia; il rame, come legno tarlato.
27Hann metur járnið sem strá, eirinn sem maðksmoginn við.
28(H41-20) La figlia dell’arco non lo mette in fuga; le pietre della fionda si mutano per lui in stoppia.
28Eigi rekur örin hann á flótta, slöngusteinarnir verða hálmur fyrir honum.
29(H41-21) Stoppia gli par la mazza e si ride del fremer della lancia.
29Kylfur metur hann sem hálmstrá, og að hvin spjótsins hlær hann.
30(H41-22) Il suo ventre è armato di punte acute, e lascia come tracce d’erpice sul fango.
30Neðan á honum eru oddhvöss brot, hann markar för í aurinn sem för eftir þreskisleða.
31(H41-23) Fa bollire l’abisso come una caldaia, del mare fa come un gran vaso da profumi.
31Hann lætur vella í djúpinu sem í potti, gjörir hafið eins og smyrslaketil.
32(H41-24) Si lascia dietro una scia di luce; l’abisso par coperto di bianca chioma.
32Aftur undan honum er ljósrák, ætla mætti, að sjórinn væri silfurhærur.
33(H41-25) Non v’è sulla terra chi lo domi; è stato fatto per non aver paura.
33Enginn er hans maki á jörðu, hans sem skapaður er til þess að kunna ekki að hræðast.Hann lítur niður á allt hátt, hann er konungur yfir öllum drembnum dýrum.
34(H41-26) Guarda in faccia tutto ciò ch’è eccelso, è re su tutte le belve più superbe".
34Hann lítur niður á allt hátt, hann er konungur yfir öllum drembnum dýrum.