1Allora Elifaz di Teman rispose disse:
1അതിന്നു തേമാന്യനായ എലീഫസ് ഉത്തരം പറഞ്ഞതെന്തെന്നാല്
2"Se provassimo a dirti una parola ti darebbe fastidio? Ma chi potrebbe trattener le parole?
2നിന്നോടു സംസാരിപ്പാന് തുനിഞ്ഞാല് നീ മുഷിയുമോ? എന്നാല് വാക്കടക്കുവാന് ആര്ക്കും കഴിയും?
3Ecco tu n’hai ammaestrati molti, hai fortificato le mani stanche;
3നീ പലരേയും ഉപദേശിച്ചു തളര്ന്ന കൈകളെ ശക്തീകരിച്ചിരിക്കുന്നു.
4le tue parole hanno rialzato chi stava cadendo, hai raffermato le ginocchia vacillanti;
4വീഴുന്നവനെ നിന്റെ വാക്കു താങ്ങി കുഴയുന്ന മുഴങ്കാല് നീ ഉറപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു.
5e ora che il male piomba su te, tu ti lasci abbattere; ora ch’è giunto fino a te, sei tutto smarrito.
5ഇപ്പോള് നിനക്കതു ഭവിച്ചിട്ടു നീ വിഷാദിക്കുന്നു; നിനക്കതു തട്ടീട്ടു നീ ഭ്രമിച്ചുപോകുന്നു.
6La tua pietà non è forse la tua fiducia, e l’integrità della tua vita la speranza tua?
6നിന്റെ ഭക്തി നിന്റെ ആശ്രയമല്ലയോ? നിന്റെ നടപ്പിന്റെ നിര്മ്മലത നിന്റെ പ്രത്യാശയല്ലയോ?
7Ricorda: quale innocente perì mai? e dove furono gli uomini retti mai distrutti?
7ഔര്ത്തു നോക്കുകനിര്ദ്ദോഷിയായി നശിച്ചവന് ആര്? നേരുള്ളവര് എവിടെ മുടിഞ്ഞുപോയിട്ടുള്ളു?
8Io per me ho visto che coloro che arano iniquità e seminano tormenti, ne mietono i frutti.
8ഞാന് കണ്ടേടത്തോളം അന്യായം ഉഴുതു കഷ്ടത വിതെക്കുന്നവര് അതു തന്നേ കൊയ്യുന്നു.
9Al soffio di Dio essi periscono, dal vento del suo corruccio son consumati.
9ദൈവത്തിന്റെ ശ്വാസത്താല് അവര് നശിക്കുന്നു; അവന്റെ കോപത്തിന്റെ ഊത്തിനാല് മുടിഞ്ഞുപോകുന്നു.
10Spenta è la voce del ruggente, sono spezzati i denti dei leoncelli.
10സിംഹത്തിന്റെ ഗര്ജ്ജനവും കേസരിയുടെ നാദവും ബാലസിംഹങ്ങളുടെ ദന്തങ്ങളും അറ്റുപോയി.
11Perisce per mancanza di preda il forte leone, e restan dispersi i piccini della leonessa.
11സിംഹം ഇരയില്ലായ്കയാല് നശിക്കുന്നു; സിംഹിയുടെ കുട്ടികള് ചിതറിപ്പോകുന്നു;
12Una parola m’è furtivamente giunta, e il mio orecchio ne ha còlto il lieve sussurro.
12എന്റെ അടുക്കല് ഒരു ഗൂഢവചനം എത്തി; അതിന്റെ മന്ദസ്വരം എന്റെ ചെവിയില് കടന്നു.
13Fra i pensieri delle visioni notturne, quando un sonno profondo cade sui mortali,
13മനുഷ്യര്ക്കും ഗാഢനിദ്ര പിടിക്കുന്നേരം രാത്രിദര്ശനങ്ങളാലുള്ള മനോഭാവനകളില് ഭയവും നടുക്കവും എന്നെ പിടിച്ചു.
14uno spavento mi prese, un tremore che mi fece fremer tutte l’ossa.
14എന്റെ അസ്ഥികള് ഒക്കെയും കുലുങ്ങിപ്പോയി.
15Uno spirito mi passò dinanzi, e i peli mi si rizzarono addosso.
15ഒരാത്മാവു എന്റെ മുഖത്തിന്നെതിരെ കടന്നു എന്റെ ദേഹത്തിന്നു രോമഹര്ഷം ഭവിച്ചു.
16Si fermò, ma non riconobbi il suo sembiante; una figura mi stava davanti agli occhi e udii una voce sommessa che diceva:
16ഒരു പ്രതിമ എന്റെ കണ്ണിന്നെതിരെ നിന്നു; എങ്കിലും അതിന്റെ രൂപം ഞാന് തിരിച്ചറിഞ്ഞില്ല; മന്ദമായോരു സ്വരം ഞാന് കേട്ടതെന്തെന്നാല്
17"Può il mortale esser giusto dinanzi a Dio? Può l’uomo esser puro dinanzi al suo Fattore?
17മര്ത്യന് ദൈവത്തിലും നീതിമാന് ആകുമോ? നരന് സ്രഷ്ടാവിലും നിര്മ്മലനാകുമോ?
18Ecco, Iddio non si fida de’ suoi propri servi, e trova difetti nei suoi angeli;
18ഇതാ, സ്വദാസന്മാരിലും അവന്നു വിശ്വാസമില്ല; തന്റെ ദൂതന്മാരിലും അവന് കുറ്റം ആരോപിക്കുന്നു.
19quanto più in quelli che stanno in case d’argilla, che han per fondamento la polvere e son schiacciati al par delle tignuole!
19പൊടിയില്നിന്നുത്ഭവിച്ചു മണ്പുരകളില് പാര്ത്തു പുഴുപോലെ ചതെഞ്ഞു പോകുന്നവരില് എത്ര അധികം!
20Tra la mattina e la sera sono infranti; periscono per sempre, senza che alcuno se ne accorga.
20ഉഷസ്സിന്നും സന്ധ്യെക്കും മദ്ധ്യേ അവര് തകര്ന്നു പോകുന്നു; ആരും ഗണ്യമാക്കാതെ അവര് എന്നേക്കും നശിക്കുന്നു.
21La corda della lor tenda, ecco, è strappata, e muoion senza posseder la sapienza".
21അവരുടെ കൂടാരക്കയറു അറ്റുപോയിട്ടു അവര് ജ്ഞാനഹീനരായി മരിക്കുന്നില്ലയോ?