¹Canto dei pellegrinaggi. Di Davide. Se non fosse stato l’Eterno che fu per noi, lo dica pure ora Israele,

¹ ای قوم اسرائیل جواب بدهید. اگر خداوند با ما نمی‌بود، چه می‌شد؟

²se non fosse stato l’Eterno che fu per noi, quando gli uomini si levarono contro noi,

² اگر خداوند پشتیبان ما نمی‌بود، وقتی دشمنان بر ما حمله کردند،

³allora ci avrebbero inghiottiti tutti vivi, quando l’ira loro ardeva contro noi;

³ آنگاه آنها در خشم و غضب خود ما را می‌بلعیدند.

⁴allora le acque ci avrebbero sommerso, il torrente sarebbe passato sull’anima nostra;

⁴ بعد سیل خروشان ما را با خود می‌برد و آب از سرِ ما می‌گذشت

⁵allora le acque orgogliose sarebbero passate sull’anima nostra.

⁵ و در گردابها غرق می‌شدیم.

⁶Benedetto sia l’Eterno che non ci ha dato in preda ai loro denti!

⁶ خداوند را سپاس باد که ما را شکار دندانهای آنها نساخت.

⁷L’anima nostra è scampata, come un uccello dal laccio degli uccellatori; il laccio è stato rotto, e noi siamo scampati.

⁷ مانند پرنده‌ای از دام صیاد جستیم، دام پاره شد و ما آزاد شدیم. خداوندی که آسمان و زمین را آفرید مددکار ماست.

⁸Il nostro aiuto è nel nome dell’Eterno, che ha fatto il cielo e la terra.

⁸ خداوندی که آسمان و زمین را آفرید مددکار ماست.