¹Canto dei pellegrinaggi. Di Davide. Se non fosse stato l’Eterno che fu per noi, lo dica pure ora Israele,

¹மனுஷர் நமக்கு விரோதமாய் எழும்பினபோது, கர்த்தர் நமது பக்கத்திலிராவிட்டால்,

²se non fosse stato l’Eterno che fu per noi, quando gli uomini si levarono contro noi,

²கர்த்தர் தாமே நமது பக்கத்திலிராவிட்டால்,

³allora ci avrebbero inghiottiti tutti vivi, quando l’ira loro ardeva contro noi;

³அவர்கள் கோபம் நம்மேல் எரிகையில், நம்மை உயிரோடே விழுங்கியிருப்பார்கள்.

⁴allora le acque ci avrebbero sommerso, il torrente sarebbe passato sull’anima nostra;

⁴அப்பொழுது தண்ணீர்கள் நம்மேல் பாய்ந்து, வெள்ளங்கள் நமது ஆத்துமாவின்மேல் பெருகி,

⁵allora le acque orgogliose sarebbero passate sull’anima nostra.

⁵கொந்தளிக்கும் ஜலங்கள் நமது ஆத்துமாவின்மேல் புரண்டுபோயிருக்கும் என்று இஸ்ரவேல் இப்பொழுது சொல்வதாக.

⁶Benedetto sia l’Eterno che non ci ha dato in preda ai loro denti!

⁶நம்மை அவர்களுடைய பற்களுக்கு இரையாக ஒப்புக்கொடாதிருக்கிற கர்த்தருக்கு ஸ்தோத்திரம்.

⁷L’anima nostra è scampata, come un uccello dal laccio degli uccellatori; il laccio è stato rotto, e noi siamo scampati.

⁷வேடருடைய கண்ணிக்குத் தப்பின குருவியைப்போல நம்முடைய ஆத்துமா தப்பிற்று, கண்ணி தெறித்தது, நாம் தப்பினோம்.

⁸Il nostro aiuto è nel nome dell’Eterno, che ha fatto il cielo e la terra.

⁸நம்முடைய சகாயம் வானத்தையும் பூமியையும் உண்டாக்கின கர்த்தருடைய நாமத்தில் உள்ளது.