1それだから、神の安息にはいるべき約束が、まだ存続しているにかかわらず、万一にも、はいりそこなう者が、あなたがたの中から出ることがないように、注意しようではないか。
1Huaijiakin I lau ding uh, huchilouin jaw a khawlna a lutna thuchiam om lai napiin, na lak ua kuapeuh leng chinglou bangin na om kha zenzen ding uhi.
2というのは、彼らと同じく、わたしたちにも福音が伝えられているのである。しかし、その聞いた御言は、彼らには無益であった。それが、聞いた者たちに、信仰によって結びつけられなかったからである。
2Amau kianga gena hih mahbangin tanchin hoih I kianga gen ahi ngei ngal a; himahleh, a thu jak un amaute a suphatuam ngal keia, azatea ginna toh kizoma a om louh jiakin.
3ところが、わたしたち信じている者は、安息にはいることができる。それは、「わたしが怒って、彼らをわたしの安息に、はいらせることはしないと、誓ったように」と言われているとおりである。しかも、みわざは世の初めに、でき上がっていた。
3Ei gingta khinte tuh huai khawlna ah I lut lellel ahi, Ka thangpaiha ka kichiam bangin ka khawlna ah a lut kei ding uh, chih bangin; leilung pian tung akipan nate tuh sep zoh a hikhinta na a.
4すなわち、聖書のある箇所で、七日目のことについて、「神は、七日目にすべてのわざをやめて休まれた」と言われており、
4Koilaimun ahi hiam ah ni sagih ni thu hichibangin agenve: Huan, ni sagih niin Pathianin anasep tengteng a khawlsanta a, chiin.
5またここで、「彼らをわたしの安息に、はいらせることはしない」と言われている。
5Huan, hiai munah, Ka khawlna ah a lut kei ding uh, a chi nawn a.
6そこで、その安息にはいる機会が、人々になお残されているのであり、しかも、初めに福音を伝えられた人々は、不従順のゆえに、はいることをしなかったのであるから、
6Huchiin, khenkhat tuh huai khawlna a a lutna ding ua thuchiam a om lai jiak leh, ni danga tanchin hoih gen tangte thumanlouh jiaka a lut tak louh jiak un,
7神は、あらためて、ある日を「きょう」として定め、長く時がたってから、先に引用したとおり、「きょう、み声を聞いたなら、あなたがたの心を、かたくなにしてはいけない」とダビデをとおして言われたのである。
7sawttak nungin David ah, Tuniin, chiin, bang ni hiam a sep tuan nawna, Tuniin a aw na jak chiangun na lungtang uh khauhsak kei un, chia a maa kigensa bangin.
8もしヨシュアが彼らを休ませていたとすれば、神はあとになって、ほかの日のことについて語られたはずはない。
8Joshuain amaute na khawlsak ta hileh jaw, huai nungin ni dang tuam thu A gen kei ding hi.
9こういうわけで、安息日の休みが、神の民のためにまだ残されているのである。
9Huchiin, Pathian mite a dingin khawlni a khawlna a om lai ahi.
10なぜなら、神の安息にはいった者は、神がみわざをやめて休まれたように、自分もわざを休んだからである。
10Pathianin amah nasepte a khawlsan bangin, A khawlna a lut khinsa miin leng anasepte a khawlsan samta ahi.
11したがって、わたしたちは、この安息にはいるように努力しようではないか。そうでないと、同じような不従順の悪例にならって、落ちて行く者が出るかもしれない。
11Huchiin, kuamah huai thumanlouhna bang a om a ipuk louhna ding un huai khawlna a lut ding in phatuam ingai ding uhi.
12というのは、神の言は生きていて、力があり、もろ刃のつるぎよりも鋭くて、精神と霊魂と、関節と骨髄とを切り離すまでに刺しとおして、心の思いと志とを見分けることができる。
12Pathian thu ahing a, thil ahihthei a, namsau hiamtuah bang chibang sangin leng ahiam a, hinna leh kha, guhlawi leh guhngek tuamkhen hial hel khopin a sun thei a, lungtang a ngaihuah leh tup te a theipah ngal thei ahi.
13そして、神のみまえには、あらわでない被造物はひとつもなく、すべてのものは、神の目には裸であり、あらわにされているのである。この神に対して、わたしたちは言い開きをしなくてはならない。
13Huaziakin, thil siam amah mitmuh a langlou himhim a omkei; Itan chin itutna ding mitmuh a zaw bangkim vuaktangleh kihongsa in a om zaw hi.
14さて、わたしたちには、もろもろの天をとおって行かれた大祭司なる神の子イエスがいますのであるから、わたしたちの告白する信仰をかたく守ろうではないか。
14Hichiin, van khawng bang a paisuak khinsa Siampu Lianpen thupitak, Jesu Pathian Tapa, ineih ziakin I gin tuh, I pomkip ding uhi.
15この大祭司は、わたしたちの弱さを思いやることのできないようなかたではない。罪は犯されなかったが、すべてのことについて、わたしたちと同じように試錬に会われたのである。だから、わたしたちは、あわれみを受け、また、恵みにあずかって時機を得た助けを受けるために、はばかることなく恵みの御座に近づこうではないか。
15Siampu Lianpen ihatlouhdan kitheihna te hon theihpih phalou nei ihi ngal kei a; eimah bang a lam tuamtuam a khemna tuaksa, khelh bel khiallou, nei ihi zaw uhi.Huchiin, zahngaihna imuh theihna ding leh huh ideih chiang a huhna hehpihna imuh theihna ding in, hehpihna mangtutphah tuh hangtakin inaih ding uhi.
16だから、わたしたちは、あわれみを受け、また、恵みにあずかって時機を得た助けを受けるために、はばかることなく恵みの御座に近づこうではないか。
16Huchiin, zahngaihna imuh theihna ding leh huh ideih chiang a huhna hehpihna imuh theihna ding in, hehpihna mangtutphah tuh hangtakin inaih ding uhi.