¹Prie Babilono upių sėdėjome ir verkėme, atsimindami Sioną.

¹Sa tabi ng mga ilog ng Babilonia, doo'y nangaupo tayo, oo, nagiyak tayo, nang ating maalaala ang Sion.

²Ten ant gluosnių šakų pakabinome savo arfas.

²Sa mga punong sauce sa gitna niyaon ating ibinitin ang ating mga alpa.

³Nes mūsų trėmėjai mums liepė giedoti, kurie mus apiplėšė, ragino džiūgauti: “Pagiedokite mums Siono giesmių!”

³Sapagka't doo'y silang nagsibihag sa atin ay nagsihiling sa atin ng mga awit, at silang magpapahamak sa atin ay nagsihiling sa atin ng kasayahan, na nangagsasabi: Awitin ninyo sa amin ang sa mga awit ng Sion.

⁴Kaip giedosime Viešpaties giesmę svetimoje šalyje?

⁴Paanong aawitin namin ang awit sa Panginoon sa ibang lupain?

⁵Jeigu, Jeruzale, tave užmirščiau, mano dešinė tepamiršta mane!

⁵Kung kalimutan kita, Oh Jerusalem, kalimutan nawa ng aking kanan ang kaniyang kasanayan.

⁶Tepridžiūna prie gomurio mano liežuvis, jei tavęs neatsiminčiau, jeigu tu man brangesnė nebūtum už visus džiaugsmus, Jeruzale!

⁶Dumikit nawa ang aking dila sa ngalangala ng aking bibig, kung hindi kita alalahanin; kung hindi ko piliin ang Jerusalem ng higit sa aking pinakapangulong kagalakan.

⁷Viešpatie, atsimink Jeruzalės dieną prieš Edomo žmones. Jie sakė: “Griaukite, griaukite ją iki pamatų!”

⁷Alalahanin mo Oh Panginoon, laban sa mga anak ni Edom ang kaarawan ng Jerusalem; na nagsabi, Sirain, sirain, pati ng patibayan niyaon.

⁸O Babilone, tu naikintojau, laimingas bus, kas tau už mums padarytą skriaudą atmokės!

⁸Oh anak na babae ng Babilonia, na sira; magiging mapalad siya, na gumaganti sa iyo na gaya ng iyong ginawa sa amin.

⁹Laimingas, kas, pagriebęs kūdikius tavo, į kietą uolą sudaužys!

⁹Magiging mapalad siya, na kukuha at maghahagis sa iyong mga bata sa malaking bato.