¹Aš­žmogus, patyręs vargą nuo Jo rūstybės lazdos.

¹RABbin gazap değneği altında acı çeken adam benim.

²Jis atvedė mane į tamsybę, o ne į šviesą.

²Beni güttü,Işıkta değil karanlıkta yürüttü.

³Jis laiko ištiesęs savo ranką prieš mane visą dieną.

³Evet, dönüp dönüp bütün gün bana elini kaldırıyor.

⁴Jis pasendino mano kūną ir odą, sulaužė kaulus.

⁴Etimi, derimi yıprattı, kemiklerimi kırdı.

⁵Jis apsupo mane kartybe ir vargu,

⁵Beni kuşattı,Acı ve zahmetle sardı çevremi.

⁶perkėlė į tamsą kaip mirusį.

⁶Çoktan ölmüş ölüler gibiBeni karanlıkta yaşattı.

⁷Jis uždarė man duris ir apkalė mane sunkiomis grandinėmis.

⁷Çevreme duvar çekti, dışarı çıkamıyorum,Zincirimi ağırlaştırdı.

⁸Aš šaukiu ir meldžiuosi, bet Jis neatsako į mano maldą.

⁸Feryat edip yardım isteyince deDuama set çekiyor.

⁹Jis užtvėrė mano kelius tašytais akmenimis ir mano takus iškraipė.

⁹Yontma taşlarla yollarımı kesti,Dolaştırdı yollarımı.

¹⁰Jis tykojo manęs kaip lokys, kaip liūtas lindynėje.

¹⁰Benim için O pusuya yatmış bir ayı,Gizlenmiş bir aslandır.

¹¹Jis mane paklaidino, sudraskė ir paliko vienišą.

¹¹Yollarımı saptırdı, paraladı,Mahvetti beni.

¹²Įtempęs lanką, Jis pastatė mane taikiniu

¹²Yayını gerdi, okunu savurmak içinBeni nişangah olarak dikti.

¹³ir pervėrė mano širdį strėlėmis.

¹³Oklarını böbreklerime sapladı.

¹⁴Aš tapau pajuoka visai savo tautai, apie mane jie dainuoja per dieną.

¹⁴Halkımın önünde gülünç düştüm,Gün boyu alay konusu oldum türkülerine.

¹⁵Jis pasotino mane kartybėmis ir girdė metėlėmis.

¹⁵Beni acıya doyurdu,Bana doyasıya pelinsuyu içirdi.

¹⁶Jis išlaužė mano dantis į žvyrą, užpylė mane pelenais.

¹⁶Dişlerimi çakıl taşlarıyla kırdı,Kül içinde diz çöktürdü bana.

¹⁷Neturiu ramybės ir nežinau, kas yra gerovė.

¹⁷Esenlik yüzü görmedi canım,Mutluluğu unuttum.

¹⁸Aš tariau: “Mano stiprybė ir viltis Viešpatyje pražuvo”.

¹⁸Bu yüzden diyorum ki,‹‹Dermanım tükendi,RABden umudum kesildi.››

¹⁹Atsimink mano vargą, kartybę, metėlę ir tulžį.

¹⁹Acımı, başıboşluğumu,Pelinotuyla ödü anımsa!

²⁰Mano siela nuolat tai atsimena ir yra pažeminta manyje.

²⁰Hâlâ onları düşünmekteVe sıkılmaktayım.

²¹Nors aš viso to neužmirštu, visgi dar turiu vilties.

²¹Ama şunu anımsadıkça umutlanıyorum:

²²Viešpaties malonė nepranyko, Jo gailestingumas dar nepasibaigė.

²²RABbin sevgisi hiç tükenmez,Merhameti asla son bulmaz; sayesinde yok olmadık.››

²³Tai atsinaujina kas rytą, ir didelė yra Jo ištikimybė.

²³Her sabah tazelenir onlar,Sadakatin büyüktür.

²⁴Viešpats yra mano dalis, todėl vilsiuosi Juo.

²⁴‹‹Benim payıma düşen RABdir›› diyor canım,‹‹Bu yüzden Ona umut bağlıyorum.››

²⁵Viešpats yra geras Jo laukiantiems ir ieškantiems.

²⁵RAB kendisini bekleyenler,Onu arayan canlar için iyidir.

²⁶Gera yra turėti viltį ir kantriai laukti Viešpaties išgelbėjimo,

²⁶RABbin kurtarışını sessizce beklemek iyidir.

²⁷gera žmogui nešti jungą nuo pat jaunystės.

²⁷İnsan için boyunduruğu gençken taşımak iyidir.

²⁸Jis sėdi atsiskyręs ir tyli, nes tai Viešpaties uždėta našta.

²⁸RAB insana boyunduruk takınca,İnsan tek başına oturup susmalı;

²⁹Jis paliečia dulkes savo burna: “Galbūt dar yra vilties”.

²⁹Umudunu kesmeden yere kapanmalı,

³⁰Jis atsuka skruostą jį mušančiam, sotinasi panieka,

³⁰Kendisine vurana yanağını dönüpUtanca doymalı;

³¹nes Viešpats neatstumia amžiams.

³¹Çünkü Rab kimseyi sonsuza dek geri çevirmez.

³²Jis siunčia sielvartą, bet vėl pasigaili dėl savo malonės gausos.

³²Dert verse de,Büyük sevgisinden ötürü yine merhamet eder;

³³Jis nenori varginti žmonių ir sukelti jiems sielvarto.

³³Çünkü isteyerek acı çektirmez,İnsanları üzmez.

³⁴Kai mindžioja kojomis belaisvius,

³⁴Ülkedeki bütün tutsakları ayak altında ezmeyi,

³⁵kai Aukščiausiojo akivaizdoje pamina žmogaus teises,

³⁵Yüceler Yücesinin huzurunda insan hakkını saptırmayı,

³⁶kai iškraipo žmogaus bylą, Viešpats tam nepritaria.

³⁶Davasında insana haksızlık etmeyiRab doğru görmez.

³⁷Kas gali sakyti, kad įvyksta ir tai, ko Viešpats neįsako?

³⁷Rab buyurmadıkça kim bir şey söyler de yerine gelir?

³⁸Ar ne iš Aukščiausiojo burnos ateina, kas gera ir kas pikta?

³⁸İyilikler gibi felaketler de Yüceler Yücesinin ağzından çıkmıyor mu?

³⁹Kodėl žmogus skundžiasi, baudžiamas dėl savo nuodėmių?

³⁹İnsan, yaşayan insanNiçin günahlarının cezasından yakınır?

⁴⁰Patikrinkime savo kelius ir grįžkime prie Viešpaties.

⁴⁰Davranışlarımızı sınayıp gözden geçirelim,Yine RABbe dönelim.

⁴¹Kelkime savo širdis ir rankas į Dievą danguose.

⁴¹Ellerimizin yanısıra yüreklerimizi de göklerdeki Tanrıya açalım:

⁴²Mes nusikaltome ir maištavome, ir Tu mums neatleidai.

⁴²‹‹Biz karşı çıkıp başkaldırdık,Sen bağışlamadın.

⁴³Tu apsisiautei rūstybe ir persekiojai mus, Tu žudei mus nesigailėdamas.

⁴³Öfkeyle örtünüp bizi kovaladın,Acımadan öldürdün.

⁴⁴Tu apsigaubei debesiu taip, kad maldos nepasiektų Tavęs.

⁴⁴Dualar sana erişmesin diyeBulutları örtündün.

⁴⁵Tu padarei mus sąšlavomis ir atmatomis tarp tautų.

⁴⁵Uluslar arasında bizi pisliğe, süprüntüye çevirdin.

⁴⁶Mūsų priešai atvėrė savo burnas prieš mus.

⁴⁶Düşmanlarımızın hepsi bizimle alay etti.

⁴⁷Baimė ir žabangai užgriuvo mus, griovimas ir sunaikinimas.

⁴⁷Dehşet ve çukur, kırgın ve yıkım çıktı önümüze.››

⁴⁸Mano akys pasruvo ašaromis dėl tautos sunaikinimo.

⁴⁸Kırılan halkım yüzündenGözlerimden sel gibi yaşlar akıyor.

⁴⁹Mano ašaros plūs nesulaikomai, be perstojo,

⁴⁹Durup dinmeden yaş boşanıyor gözümden,

⁵⁰kol Viešpats pažvelgs iš dangaus į mus.

⁵⁰RAB göklerden bakıp görünceye dek.

⁵¹Aš liūdžiu dėl savo miesto dukterų.

⁵¹Kentimdeki kızların halini gördükçeYüreğim sızlıyor.

⁵²Priešai pagavo mane kaip paukštį be priežasties,

⁵²Boş yere bana düşman olanlar bir kuş gibi avladılar beni.

⁵³įmetė mane gyvą į duobę, mėtė akmenimis.

⁵³Beni sarnıca atıp öldürmek istediler,Üzerime taş attılar.

⁵⁴Vanduo pakilo iki mano galvos; maniau, esu žuvęs.

⁵⁴Sular başımdan aştı, ‹‹Tükendim›› dedim.

⁵⁵Viešpatie, iš duobės gilybės šaukiausi Tavęs.

⁵⁵Sarnıcın dibinden seni adınla çağırdım, ya RAB;

⁵⁶Tu išgirdai mano balsą. Nenukreipk savo ausies nuo mano šauksmo.

⁵⁶Sesimi, ‹‹Ahıma, çağrıma kulağını kapama!›› dediğimi duydun.

⁵⁷Tu priartėjai, kai šaukiausi Tavo pagalbos, ir tarei: “Nebijok”.

⁵⁷Seni çağırınca yaklaşıp, ‹‹Korkma!›› dedin.

⁵⁸Viešpatie, Tu atėjai man į pagalbą ir išgelbėjai mano gyvybę.

⁵⁸Davamı sen savundun, ya Rab,Canımı kurtardın.

⁵⁹Viešpatie, Tu matei man daromą skriaudą, išspręsk mano bylą.

⁵⁹Bana yapılan haksızlığı gördün, ya RAB,Davamı sen gör.

⁶⁰Tu matei jų įniršį ir visus jų sumanymus prieš mane;

⁶⁰Benden nasıl öç aldıklarını,Bana nasıl dolap çevirdiklerini gördün.

⁶¹Tu girdėjai jų patyčias ir visus jų sumanymus prieš mane.

⁶¹Aşağılamalarını, ya RAB,Çevirdikleri bütün dolapları,Bana saldıranların dediklerini,Gün boyu söylendiklerini duydun.

⁶²Mano priešininkų lūpos visą laiką planuoja pikta prieš mane.

⁶³Oturup kalkışlarına bak,Alay konusu oldum türkülerine.

⁶³Ar jie sėdi, ar keliasi, aš esu jų daina.

⁶⁴Yaptıklarının karşılığını ver, ya RAB.

⁶⁴Viešpatie, atlygink jiems pagal jų darbus.

⁶⁵İnat etmelerini sağla,Lanetin üzerlerinden eksilmesin.

⁶⁵Suteik jų širdims skausmo. Prakeikimas tekrinta ant jų.

⁶⁶Göklerinin altından öfkeyle kovala, yok et onları, ya RAB.

⁶⁶Viešpatie, persekiok juos ir nušluok nuo žemės paviršiaus.