1¶ Ano ra ko Hopa; i mea ia,
1Så tog Job til Orde og svarede:
2Ata whakarongo mai ki taku kupu, a hei tenei he kupu whakamarie mai ma koutou.
2"Hør dog, hør mine Ord, lad det være Trøsten, I giver!
3Tukua ahau, a ka korero hoki ahau; a ka mutu aku korero, haere tonu ta koutou tawai.
3Find jer nu i, at jeg taler, siden kan I jo håne!
4Ahau nei, ki te tangata koia taku amuamu? A he aha ahau te manawanui ai?
4Gælder min Klage Mennesker? Hvi skulde jeg ej være utålmodig?
5Titiro mai ki ahau, miharo ai; kopania atu te ringa ki te mangai.
5Vend jer til mig og stivn af Rædsel, læg Hånd på Mund!
6Mahara kau ahau, ka wehi, mau pu te wehi o oku kikokiko.
6Jeg gruer, når jeg tænker derpå, mit Legeme gribes af Skælven:
7¶ He aha te hunga kino i ora ai, i koroheke ai, ae, i marohirohi ai to ratou kaha?
7De gudløse, hvorfor lever de, bliver gamle, ja vokser i Kraft?
8Pumau tonu o ratou uri ki to ratou taha ki to ratou aroaro, a ko a ratou whanau kei ta ratou tirohanga atu.
8Deres Æt har de blivende hos sig, deres Afkom for deres Øjne;
9O ratou whare kei runga i te rangimarie, kahore he wehi, kahore hoki a te Atua patu ki a ratou.
9deres Huse er sikre mod Rædsler, Guds Svøbe rammer dem ikke;
10E kaha ana tana puru ki te ekeeke, kahore hoki e he; ka whanau tana kau, kahore hoki he whakatahe.
10ej springer deres Tyr forgæves, Koen kælver, den kaster ikke;
11E tukua mai ana e ratou a ratou kohungahunga ano he kahui hipi, e pekepeke ana a ratou tamariki.
11de slipper deres Drenge ud som Får, deres Børneflok boltrer sig ret;
12He hunga hapai ratou i te timipera, i te hapa, e koa ana ki te tangi o te okana.
12de synger til Pauke og Citer, er glade til Fløjtens Toner;
13O ratou ra pau tonu i runga i te ahuareka, kitea rawatia ake kua heke ki te po.
13de lever deres Dage i Lykke og synker med Fred i Dødsriget,
14Koia ratou i mea ai ki te Atua, Mawehe atu i a matou; kahore hoki o matou hiahia kia matau ki ou ara.
14skønt de siger til Gud: "Gå fra os, at kende dine Veje er ikke vor Lyst!
15He aha ra te Runga Rawa e mahi ai matou ki a ia? He aha hoki te rawa ki a matou ki te inoi ki a ia?
15Den Almægtige? Hvad han? Skal vi tjene ham? Hvad Gavn at banke på hos ham?"
16Nana, kahore he pai mo ratou i o ratou ringa ake: matara atu i ahau te whakaaro o te hunga kino.
16Er ej deres Lykke i deres Hånd og gudløses Råd ham fjernt?
17¶ Pehea te maha o nga matenga o te rama a te hunga kino? O nga panga mai ano hoki o to ratou aitua ki a ratou? O te tuwhanga mai a te Atua i nga mamae i a ia e riri ana?
17Når går de gudløses Lampe ud og når kommer Ulykken over dem? Når deler han Loddet ud i sin Vrede,
18E rite ai ratou ki te kakau witi i mua i te hau, ki te papapa e kahakina atu ana e te paroro?
18så de bliver som Strå for Vinden, som Avner, Storm fører bort?
19E mea ana koutou, E rongoatia ana e te Atua tona kino hei mea mo ana tamariki. Mana e utu tera ki a ia tonu, kia mohio ai ia.
19Gemmer Gud hans Ulykkeslod til hans Børn? Ham selv gengælde han, så han mærker det,
20Tukua kia kite ona ake kanohi i tona hunanga, a tukua ia kia inu i te riri o te Kaha Rawa.
20lad ham selv få sit Vanheld at se, den Almægtiges Vrede at drikke!
21He aha hoki tana manako ki tona whare i muri i a ia? ka poroa hoki ona marama i waenga?
21Thi hvad bryder han sig siden om sit Hus, når hans Måneders Tal er udrundet?
22E whakaako ianei tetahi i te Atua ki te matauranga? Ko te kaiwhakawa hoki ia mo te hunga whakakake.
22Kan man vel tage Gud i Skole, ham, som dømmer de højeste Væsner?
23Tenei tangata, mate iho ia, pakari rawa ano hoki ona kaha, ata takoto ana ana mea katoa, kahore hoki he raruraru.
23En dør jo på Lykkens Tinde, helt tryg og så helt uden Sorger:
24Ki tonu ona u i te waiu, a e makuku ana ona wheua i te hinu.
24hans Spande er fulde af Mælk, hans Knogler af saftig Marv;
25Mate iho hoki tera tangata, kawa tonu tona wairua, kahore hoki he pai hei kai mana.
25med bitter Sjæl dør en anden og har aldrig nydt nogen Lykke;
26Ka takoto ngatahi raua ki te puehu, a ko te iro hei hipoki mo raua.
26de lægger sig begge i Jorden, og begge dækkes af Orme!
27¶ Nana, e mohio ana ahau ki o koutou whakaaro, ki ta koutou ngarahu nanakia ano hoki moku.
27Se, jeg kender så vel eders Tanker og de Rænker, I spinder imod mig,
28E ki ana hoki koutou, Kei hea te whare o te rangatira? Kei hea hoki te teneti i noho ai te hunga kino?
28når I siger: "Hvor er Stormandens Hus og det Telt, hvor de gudløse bor?"
29Kahore ianei koutou i ui ki te hunga e haere atu ana i te ara? Kahore ranei koutou i mohio ki a ratou tohu?
29Har I aldrig spurgt de berejste og godkendt deres Beviser:
30Kei te rongoa nei hoki te tangata kono mo te ra o te whakangaro; ka whakaputaina ratou i te ra o te riri.
30Den onde skånes på Ulykkens Dag og frelses på Vredens Dag.
31Ko wai e whakaatu i tona ara ki tona aroaro? Ko wai hoki hei hoatu i te utu mo tana mahi ki a ia?
31Hvem foreholder ham vel hans Færd, gengælder ham, hvad han gør?
32Heoi ka kawea ia ki te urupa; kei te puranga he wahi mona.
32Til Graven bæres han hen, ved hans Gravhøj holdes der Vagt;
33Ka reka ki a ia nga pokuru o te awaawa, ka whai mai ano hoki nga tangata katoa i a ia; e kore nei hoki e taea te tatau te hunga i mua i a ia.
33i Dalbunden hviler han sødt, Alverden følger så efter, en Flok uden Tal gik forud for ham.
34He pehea ra ta koutou whakamarie tinihanga i ahau, e toe na hoki te he i roto i a koutou kupu e whakahoki mai na?
34Hvor tom er den Trøst, som I giver! Eders Svar - kun Svig er tilbage!