1¶ Ano ra ko Topara Naamati; i mea ia,
1Da antwortete Zophar, der Naamatiter, und sprach:
2Kaua ranei hei whakautua te tini o nga kupu? A e whakatikaia ranei te tangata ngutu hohoro?
2Soll die Menge der Worte unbeantwortet bleiben und der beredte Mann recht behalten?
3Ma au kupu whakapehapeha ranei e nohopuku ai nga tangata? A, ina tawai koe, kaua ranei he tangata e mea i a koe kia whakama?
3Darfst du mit deinem Geschwätz andern das Maul stopfen und spotten, ohne daß man es dir verweist?
4E mea ana hoki koe, He tino tika taku whakaako, a he ma ahau ki ou kanohi.
4Und darfst du sagen: Meine Lehre ist lauter, und ich bin vor Deinen Augen rein?
5Aue, me i korero te Atua, me i puaki mai ona ngutu ki te whakahe i a koe!
5O daß doch Gott reden möchte und seinen Mund auftäte gegen dich!
6Me i whakaaturia mai e ia ki a koe nga mea ngaro o te matauranga, te huhua o nga ara o tana mahi! Na kia matau koe, he iti iho i ou he ta te Atua e tango nei i a koe.
6Und daß er dir kundtäte die verborgene Weisheit (denn es gibt noch doppelt soviel, als du weißt), so würdest du sehen, daß Gott dir noch nachläßt von deiner Schuld.
7¶ Ina whakatakina e koe, e kitea ranei e koe te Atua? E tino kitea rawatia ranei e koe te Kaha Rawa?
7Kannst du das Geheimnis Gottes ergründen oder zur Vollkommenheit des Allmächtigen gelangen?
8Kei te rangi te tiketike; ka pehea koe? Hohonu iho i te reinga; ko te aha e mohiotia e koe?
8Sie ist himmelhoch, (was willst du tun? tiefer als der Scheol), was kannst du wissen?
9Ko tona takoto, roa atu i te whenua, whanui atu i te moana.
9Ihre Ausdehnung ist größer als die Erde und breiter als das Meer.
10Ki te mea ka haukotia e ia, ka herehera ranei, ka whakawakia ranei, ma wai ia e arai?
10Wenn er einherfährt, verhaftet und vor Gericht stellt, wer will es ihm wehren?
11E mohio ana hoki ia ki nga tangata teka noa; a e kite ana ia i te he, ahakoa e kore e whakaaroa e ia.
11Denn er kennt die eitlen Menschen und sieht auch die Schuld, deren man sich nicht bewußt ist;
12Otiia ko te mea whakaarokore nei, ko te tangata kahore rawa ona hinengaro, ae ra, to te tangata rite i tona whanautanga kei te kuao kaihe mohoao.
12ein Hohlkopf bekommt Verstand, so daß selbst ein junger Wildesel zum Menschen umgeboren wird.
13¶ Ki te whakatikaia e koe tou ngakau, a ka wherahia ou ringa ki a ia;
13Wenn du nun dein Herz bereitest und deine Hände ausstreckst nach Ihm,
14Ki te mea he he kei tou ringa, whakamataratia atu, kaua hoki te kino e noho ki ou tapenakara;
14wenn du das Unrecht entfernst, das an deinen Händen klebt, und in deinen Zelten nichts Böses duldest;
15He pono ko reira ara ai tou mata, te ai he ira; ae, ka u hoki koe, te ai he wehi:
15dann darfst du ohne Scheu dein Angesicht erheben und fest auftreten ohne Furcht;
16Tera hoki koe e wareware ki tou mauiui; a e maharatia e koe ano ko nga wai kua rere atu.
16dann wirst du deiner Mühsal vergessen wie des Wassers, das vorübergeflossen ist;
17A ko tou ora tera e marama ke atu i to te poutumarotanga o ate ra; a ahakoa e pouri ano, ka rite ki te ata.
17heller als der Mittag wird die Zukunft dir erstehn, das Dunkel wird wie der Morgen sein;
18Ka tatu ou whakaaro, no te mea ka whai tumanakohanga atu; ae, ka rapu koe i tetahi taha ou, i tetahi taha, a ka takoto marire koe.
18dann wirst du getrost sein, weil du Hoffnung hast, und wirst sehen, daß du überall ruhig schlafen kannst.
19E takoto iho ano koe, te ai he kaiwhakawehi; he tokomaha ano hoki e whai kia paingia e koe.
19Du legst dich nieder, und niemand schreckt dich auf, nein, viele schmeicheln dir alsdann.
20Ka poko ia nga kanohi o te hunga kino, kore ake he rerenga mo ratou; ko ta ratou e tumanako atu ai ko te hemonga.
20Aber die Augen der Gottlosen verschmachten, ihre Zuflucht geht ihnen verloren, und ihre Hoffnung ist das Aushauchen der Seele.