1¶ Tena ra, whakarongo, e Hopa, ki aku korero, kia whai taringa ki aku kupu katoa.
1Doch höre nun, Hiob, meine Rede, und fasse alle meine Worte!
2Nana, kua puaki nei toku mangai, kei te korero toku arero i roto i toku mangai.
2Siehe doch, ich öffne meinen Mund, es redet die Zunge an meinem Gaumen;
3Ma aku kupu e whakapuaki te tika o toku ngakau; ka korero pono oku ngutu i ta ratou e matau ana.
3Meine Reden kommen aus aufrichtigem Herzen, und meine Lippen sprechen lautere Wahrheit aus.
4He mea hanga ahau na te Wairua o te Atua, a na te manawa o te Kaha Rawa ahau i whai ora ai.
4Der Geist Gottes hat mich gemacht, und der Odem des Allmächtigen belebt mich.
5Ki te taea e koe, whakahokia mai e koe he kupu ki ahau; whakatikaia au korero ki toku aroaro, e tu ki runga.
5Kannst du es, so widerlege mich; rüste dich, tritt vor mich hin!
6Nana, ko toku anga ki te Atua he pena hoki i tau; he mea hanga nei ano hoki ahau ki te paru.
6Siehe, ich stehe zu Gott, gleich wie du; auch ich bin vom Lehm genommen.
7Nana, e kore te wehi ki ahau e whakawehi i a koe; e kore ano hoki toku ringa e taimaha iho ki a koe.
7Siehe, Furcht vor mir soll dich nicht schrecken, und ich will dir nicht lästig sein.
8¶ He pono kua hakiri oku taringa ki au kupu, a kua rongo atu ahau i te reo o au kupu, e mea ana,
8Nun hast du vor meinen Ohren gesagt, und ich habe deine eigenen Worte gehört:
9He ma ahau, kahore oku he; he harakore ahau, kahore hoki he kino i roto i ahau:
9«Rein bin ich, ohne Vergehen, unbefleckt und ohne Schuld!
10Na e rapu ana ia i te take riri ki ahau, e kiia ana ahau e ia he hoariri nona;
10Siehe, er erfindet Beschuldigungen gegen mich, er hält mich für seinen Feind;
11E karapitia ana e ia oku waewae ki te rakau, e ata titiro ana ia ki oku hikoinga katoa.
11er legt meine Füße in den Stock und lauert auf alle meine Schritte.»
12Nana, maku e whawhati tau kupu, ehara tenei mea au i te mea tika; nui atu hoki te Atua i te tangata.
12Siehe, das sagst du nicht mit Recht, darauf muß ich dir antworten; denn Gott ist größer als der Mensch.
13He aha koe i totohe ai ki a ia? E kore hoki e korerotia e ia te tikanga o tetahi o ana mea.
13Warum haderst du denn mit ihm, da er doch keine seiner Taten zu verantworten hat?
14¶ Kotahi hoki, ae ra, e rua korerotanga a te Atua, otiia kahore e maharatia e te tangata.
14Sondern Gott redet einmal und zum zweitenmal, aber man beachtet es nicht.
15I te moe, i te putanga moemoea mai o te po, ina au iho te moe o te tangata, i nga moenga i runga i te takotoranga;
15Im Traum, im Nachtgesicht, wenn tiefer Schlaf die Menschen befällt und sie in ihren Betten schlafen,
16Ko reira ia whakapuare ai i nga taringa o nga tangata, hiri ai hoki i te ako mo ratou;
16da öffnet er das Ohr der Menschen und besiegelt seine Warnung an sie,
17Kia whakanekehia ai te tangata i tana whakaaro, kia hipokina ai hoki te whakapehapeha o te tangata;
17damit der Mensch von seinem Tun abstehe und er den Mann vor Übermut beschütze,
18E puritia ana e ia tona wairua kei tae ki te rua, tona ora kei riro i te hoari.
18daß er seine Seele von der Grube zurückhalte, und sein Leben, daß er nicht renne ins Geschoß.
19¶ E whiua ana hoki ia ki te mamae i runga i tona moenga, ki te ngau tonu hoki o ona wheua;
19Er züchtigt ihn mit Schmerzen auf seinem Lager, ein hartes Gericht geht über seinen Leib,
20A whakarihariha ana tona ora ki te taro, tona wairua ki te kai whakaminamina.
20daß ihm das Brot zum Ekel wird, seiner Seele die Lieblingsspeise;
21E honia ana ona kiko, a kore noa e kitea; a purero mai ana ona wheua kihai nei i kitea i mua.
21sein Fleisch schwindet dahin, man sieht es nicht mehr, und seine Gebeine, die man sonst nicht sah, werden bloß;
22Heoi e whakatata ana tona wairua ki te rua, tona ora ki nga kaiwhakamate.
22seine Seele naht sich der Grube und sein Leben den Todesmächten.
23Ki te mea he karere tera kei a ia, he kaiwhakaatu tikanga tetahi i roto i te mano, hei whakaatu i tona tika ki te tangata:
23Wenn es dann für ihn einen Engel gibt, einen Mittler, einen aus Tausenden, der dem Menschen verkündigt seine Gerechtigkeit;
24Na ka tohu tera i a ia, a ka mea, Whakaorangia ia kei heke ki te rua, kua kitea hoki e ahau he utu.
24wenn er sich über ihn erbarmt und spricht: «Erlöse ihn, daß er nicht zur Grube hinabfahre; ich habe ein Lösegeld gefunden!»
25Ko tona kiri ka ngawari atu i to te tamaiti; ka hoki iho ia ki nga ra o tona tamarikitanga:
25Alsdann wird sein Fleisch wieder grünen von Jugendfrische, er wird wiederkehren zu den Tagen seiner Jugend;
26Ka inoi ia ki te Atua, a ka manako tera ki a ia; heoi ka kite ia i tona mata i runga i te koa: a ka utua e ia te tika o te tangata.
26er wird zu Gott bitten, der wird ihm gnädig sein, ihn sein Angesicht mit Jauchzen sehen lassen und dem Menschen seine Gerechtigkeit wiedergeben.
27E waiata ana ia i te aroaro o nga tangata, e mea ana, Kua hara ahau, whakaparoritia ake e ahau te tika, a kahore he pai ki ahau:
27Er wird singen vor den Menschen und sagen: Ich hatte gesündigt und das Recht verkehrt; aber er hat mir nicht vergolten nach Verdienst;
28Kua whakaorangia e ia toku wairua kei riro ki te rua, a e kite toku wairua i te marama.
28er hat meine Seele erlöst, daß sie nicht in die Grube gefahren ist, so daß mein Leben das Licht wieder sieht!
29¶ Nana, e meatia ana enei mea katoa e te Atua, e tuaruatia ana, ae, e tuatorutia ana, ki te tangata,
29Siehe, dies alles tut Gott zwei oder dreimal mit dem Menschen,
30Hei whakahoki mai i tona wairua i roto i te rua, kia whakamaramatia ai ki te marama o te ora.
30daß er seine Seele vom Verderben herumhole und ihn erleuchte mit dem Lichte der Lebendigen.
31Kia whai whakaaro mai, e Hopa, whakarongo mai ki ahau: kati tau, a ka korero ahau.
31Merke auf, Hiob, höre mir zu, schweige, und ich will reden!
32Ki te mea he kupu tau, utua mai taku: korero, ko taku hoki i pai ai kia whakatikaia tau.
32Hast du aber Worte, so antworte mir, sage her, denn ich wünsche deine Rechtfertigung;
33Ki te kahore, whakarongo ki ahau: noho puku koe, a maku koe e whakaako ki te whakaaro nui.
33wo aber nicht, so höre mir zu, schweige, und ich will dich Weisheit lehren!