1¶ I te taha o nga wai o Papurona, noho ana tatou i reira, ae, tangi ana tatou, ia tatou i mahara ai ki Hiona.
1An den Strömen Babels saßen wir und weinten, wenn wir Zions gedachten.
2Whakairia ake e tatou a tatou hapa ki runga ki nga wirou i waenganui o reira.
2An den Weiden, die dort sind, hängten wir unsre Harfen auf.
3No te mea i tono i reira te hunga nana tatou i herehere ki etahi waiata i a tatou, me te hunga nana tatou i tukino i tono mai he hari i a tatou, i mea mai, Waiatatia mai ki a matou tetahi o nga waiate o Hiona.
3Denn die uns daselbst gefangen hielten, forderten Lieder von uns, und unsre Peiniger, daß wir fröhlich seien: «Singet uns eines von den Zionsliedern!»
4Me pehea matou ka waiata ai i te waiata a Ihowa i te whenua tauhou?
4Wie sollten wir des HERRN Lied singen auf fremdem Boden?
5Ki te wareware ahau ki a koe, e Hiruharama, kia wareware toku ringa matau ki tana mahi.
5Vergesse ich deiner, Jerusalem, so verdorre meine Rechte!
6Ki te kore ahau e mahara ki a koe, kia piri toku arero ki toku ngao; ki te kore ahau e whakanui i Hiruharama ki runga ake i taku mea i tino hari ai.
6Meine Zunge müsse an meinem Gaumen kleben, wenn ich deiner nicht gedenke, wenn ich Jerusalem nicht über meine höchste Freude setze!
7¶ E Ihowa, maharatia nga tama a Eroma i te ra o Hiruharama; ta ratou meatanga, Whakahoroa, whakahoroa, a taea rawatia ano tona turanga.
7Gedenke, HERR, den Kindern Edoms den Tag Jerusalems, wie sie sprachen: «Zerstöret, zerstöret sie bis auf den Grund!»
8E te tamahine o Papurona, meake nei whakangaromia, ka hari te tangata e utua ai koe mo tau i mea ai ki a matou.
8Tochter Babel, du Verwüsterin! Wohl dem, der dir vergilt, was du uns angetan!
9Ka hari te tangata e hopu ana, e ta ana i au mea nohinohi ki runga ki te kohatu.
9Wohl dem, der deine Kindlein nimmt und sie zerschmettert am Felsgestein!