1¶ Ano ra ko Topara Naamati; i mea ia,
1Y RESPONDIO Sophar Naamathita, y dijo:
2Kaua ranei hei whakautua te tini o nga kupu? A e whakatikaia ranei te tangata ngutu hohoro?
2¿Las muchas palabras no han de tener respuesta? ¿Y el hombre parlero será justificado?
3Ma au kupu whakapehapeha ranei e nohopuku ai nga tangata? A, ina tawai koe, kaua ranei he tangata e mea i a koe kia whakama?
3¿Harán tus falacias callar á los hombres? ¿Y harás escarnio, y no habrá quien te avergüence?
4E mea ana hoki koe, He tino tika taku whakaako, a he ma ahau ki ou kanohi.
4Tú dices: Mi conversar es puro, Y yo soy limpio delante de tus ojos.
5Aue, me i korero te Atua, me i puaki mai ona ngutu ki te whakahe i a koe!
5Mas oh quién diera que Dios hablara, Y abriera sus labios contigo,
6Me i whakaaturia mai e ia ki a koe nga mea ngaro o te matauranga, te huhua o nga ara o tana mahi! Na kia matau koe, he iti iho i ou he ta te Atua e tango nei i a koe.
6Y que te declarara los arcanos de la sabiduría, Que son de doble valor que la hacienda! Conocerías entonces que Dios te ha castigado menos que tu iniquidad merece.
7¶ Ina whakatakina e koe, e kitea ranei e koe te Atua? E tino kitea rawatia ranei e koe te Kaha Rawa?
7¿Alcanzarás tú el rastro de Dios? ¿Llegarás tú á la perfección del Todopoderoso?
8Kei te rangi te tiketike; ka pehea koe? Hohonu iho i te reinga; ko te aha e mohiotia e koe?
8Es más alto que los cielos: ¿qué harás? Es más profundo que el infierno: ¿cómo lo conocerás?
9Ko tona takoto, roa atu i te whenua, whanui atu i te moana.
9Su dimensión es más larga que la tierra, Y más ancha que la mar.
10Ki te mea ka haukotia e ia, ka herehera ranei, ka whakawakia ranei, ma wai ia e arai?
10Si cortare, ó encerrare, O juntare, ¿quién podrá contrarrestarle?
11E mohio ana hoki ia ki nga tangata teka noa; a e kite ana ia i te he, ahakoa e kore e whakaaroa e ia.
11Porque él conoce á los hombres vanos: Ve asimismo la iniquidad, ¿y no hará caso?
12Otiia ko te mea whakaarokore nei, ko te tangata kahore rawa ona hinengaro, ae ra, to te tangata rite i tona whanautanga kei te kuao kaihe mohoao.
12El hombre vano se hará entendido, Aunque nazca como el pollino del asno montés.
13¶ Ki te whakatikaia e koe tou ngakau, a ka wherahia ou ringa ki a ia;
13Si tú apercibieres tu corazón, Y extendieres á él tus manos;
14Ki te mea he he kei tou ringa, whakamataratia atu, kaua hoki te kino e noho ki ou tapenakara;
14Si alguna iniquidad hubiere en tu mano, y la echares de ti, Y no consintieres que more maldad en tus habitaciones;
15He pono ko reira ara ai tou mata, te ai he ira; ae, ka u hoki koe, te ai he wehi:
15Entonces levantarás tu rostro limpio de mancha, Y serás fuerte y no temerás:
16Tera hoki koe e wareware ki tou mauiui; a e maharatia e koe ano ko nga wai kua rere atu.
16Y olvidarás tu trabajo, O te acordarás de él como de aguas que pasaron:
17A ko tou ora tera e marama ke atu i to te poutumarotanga o ate ra; a ahakoa e pouri ano, ka rite ki te ata.
17Y en mitad de la siesta se levantará bonanza; Resplandecerás, y serás como la mañana:
18Ka tatu ou whakaaro, no te mea ka whai tumanakohanga atu; ae, ka rapu koe i tetahi taha ou, i tetahi taha, a ka takoto marire koe.
18Y confiarás, que habrá esperanza; Y cavarás, y dormirás seguro:
19E takoto iho ano koe, te ai he kaiwhakawehi; he tokomaha ano hoki e whai kia paingia e koe.
19Y te acostarás, y no habrá quien te espante: Y muchos te rogarán.
20Ka poko ia nga kanohi o te hunga kino, kore ake he rerenga mo ratou; ko ta ratou e tumanako atu ai ko te hemonga.
20Mas los ojos de los malos se consumirán, Y no tendrán refugio; Y su esperanza será agonía del alma.