1¶ Na ka whakautu a Hopa, ka mea,
1Y RESPONDIO Job y dijo:
2Aue, me i ata paunatia toku mamae, me i huihuia, me i whakairihia toku aitua ki te pauna!
2Oh si pesasen al justo mi queja y mi tormento, Y se alzasen igualmente en balanza!
3Na inaianei taimaha ake i te onepu o te moana: heoi he ohorere rawa aku kupu.
3Porque pesaría aquél más que la arena del mar: Y por tanto mis palabras son cortadas.
4Kei roto hoki i ahau nga pere a te Kaha Rawa, inumia ake e toku wairua to ratou paihana: rarangi tonu mai nga whakawehi a te Atua hei hoariri moku.
4Porque las saetas del Todopoderoso están en mí, Cuyo veneno bebe mi espíritu; Y terrores de Dios me combaten.
5E tangi ano ranei te kaihe mohoao i te mea kei te tarutaru ia? e tangi ano ranei te kau i te mea e kai ana?
5¿Acaso gime el asno montés junto á la hierba? ¿Muge el buey junto á su pasto?
6E taea ranei te kai, te mea kahore nei ona ha, ki te kahore he tote? He reka ranei te whakakahukahu o te hua manu?
6¿Comeráse lo desabrido sin sal? ¿O habrá gusto en la clara del huevo?
7Hore rawa toku wairua e mea kia pa atu ki ena; to ratou rite ki ahau kei te kai whakarihariha.
7Las cosas que mi alma no quería tocar, Por los dolores son mi comida.
8¶ Aue, me i riro mai taku i tono ai, me i homai e te Atua taku e tumanako nei!
8Quién me diera que viniese mi petición, Y que Dios me otorgase lo que espero;
9Me i pai hoki te Atua kia whakangaromia ahau, kia tukua mai tona ringa hei hatepe i ahau!
9Y que pluguiera á Dios quebrantarme; Que soltara su mano, y me deshiciera!
10Penei kua ai ano he whakamarie moku; ae, ka tino hari ahau ki te mamae, kahore nei e tohu i ahau: kihai hoki nga kupu a te Mea Tapu i huna e ahau.
10Y sería aún mi consuelo, Si me asaltase con dolor sin dar más tregua, Que yo no he escondido las palabras del Santo.
11He aha toku kaha, e tatari ai ahau? He aha hoki toku mutunga, e whakamanawanui ai ahau?
11¿Cuál es mi fortaleza para esperar aún? ¿Y cuál mi fin para dilatar mi vida?
12He kaha kohatu ranei toku kaha? He parahi ranei oku kikokiko?
12¿Es mi fortaleza la de las piedras? ¿O mi carne, es de acero?
13Ehara ranei i te mea kahore he awhina moku i roto i ahau, a kua oti te ngoi te pei i roto i ahau?
13¿No me ayudo cuanto puedo, Y el poder me falta del todo?
14¶ Ko te tangata e ngoikore ana te ngakau kia puta mai te aroha o tona hoa ki a ia, ahakoa kua mahue i a ia te wehi i te Kaha Rawa.
14El atribulado es consolado de su compañero: Mas hase abandonado el temor del Omnipotente.
15He mahi tinihanga ta oku teina, he pera me ta te awa; rere ana ratou ano he waipuke awaawa,
15Mis hermanos han mentido cual arroyo: Pasáronse como corrientes impetuosas,
16Kua mangu nei i te hukapapa, ngaro ana te hukarere i roto.
16Que están escondidas por la helada, Y encubiertas con nieve;
17I te wa e mahana ai, ka memeha atu; i te weraweratanga, moti iho ratou i to ratou wahi.
17Que al tiempo del calor son deshechas, Y en calentándose, desaparecen de su lugar;
18Ka peka ke nga tira e haere ana ra reira; riro ana ki te kore, a ngaro iho.
18Apártanse de la senda de su rumbo, Van menguando y piérdense.
19Tirotirohia ana e nga tira o Tema; taria atu ana e nga tangata haere o Hepa.
19Miraron los caminantes de Temán, Los caminantes de Saba esperaron en ellas:
20Whakama ana ratou mo ratou i whakamanawa atu ki reira; te taenga ki aua awa, kanakana kau ana.
20Mas fueron avergonzados por su esperanza; Porque vinieron hasta ellas, y halláronse confusos.
21Na he kahore noa iho koutou; ka kite koutou i te mea whakamataku, a ka wehi.
21Ahora ciertamente como ellas sois vosotros: Que habéis visto el tormento, y teméis.
22¶ I mea ranei ahau, Homai ki ahau? He hakari ranei maku e homai i o koutou rawa?
22¿Os he dicho yo: Traedme, Y pagad por mí de vuestra hacienda;
23I mea ranei, whakaorangia ahau i te ringa o te hoariri? Hokona ahau i roto i te ringa o te kaitukino?
23Y libradme de la mano del opresor, Y redimidme del poder de los violentos?
24Whakaakona ahau, a ka whakarongo puku ahau; whakaaturia ki ahau te mea i he ai ahau.
24Enseñadme, y yo callaré: Y hacedme entender en qué he errado.
25Ano te kaha o nga kupu tika! Ko te aha ia te riria ana e a koutou kupu?
25Cuán fuertes son las palabras de rectitud! Mas ¿qué reprende el que reprende de vosotros?
26E mea ana ranei koutou kia riria nga kupu? he hau kau nei hoki nga korero a te tangata kua pau ona whakaaro.
26¿Pensáis censurar palabras, Y los discursos de un desesperado, que son como el viento?
27Ae ra, e mea ana koutou ki te maka rota mo nga pani, ki te mea i to koutou hoa hei taonga hokohoko.
27También os arrojáis sobre el huérfano, Y hacéis hoyo delante de vuestro amigo.
28Na whakaae mai, titiro mai ki ahau; he pono hoki e kore ahau e korero teka ki to koutou kanohi.
28Ahora pues, si queréis, mirad en mí, Y ved si miento delante de vosotros.
29Tena ra, tahuri mai; kaua hoki te he e waiho; ina, tahuri mai, he tika hoki taku take.
29Tornad ahora, y no haya iniquidad; Volved aún á considerar mi justicia en esto.
30He he koia kei toku arero? e kore ranei toku hinengaro e mohio ki nga mea whanoke?
30¿Hay iniquidad en mi lengua? ¿No puede mi paladar discernir las cosas depravadas?