¹David kvad denne sang for Herren den dag da Herren hadde utfridd ham av alle hans fienders hånd og av Sauls hånd.

¹Dovydas kalbėjo Viešpačiui šios giesmės žodžius tą dieną, kai Viešpats jį išgelbėjo iš visų jo priešų ir iš Sauliaus rankų.

²Og han sa: Herren er min klippe og min festning og min redder,

²Jis sakė: “Viešpats yra mano uola, tvirtovė ir išlaisvintojas.

³min klippefaste Gud, som jeg setter min lit til, mitt skjold og min frelses horn, min borg og min tilflukt, min frelser; fra vold frelser du mig.

³Dievas yra mano uola, Juo pasitikėsiu; Jis mano skydas ir išgelbėjimo ragas, mano apsauga ir mano aukštas bokštas, mano gelbėtojas. Tu gelbsti mane iš smurto.

⁴Jeg påkaller den Høilovede, Herren, og blir frelst fra mine fiender.

⁴Šauksiuosi Viešpaties, kuris vertas gyriaus, ir taip būsiu išgelbėtas nuo priešų.

⁵Dødens bølger omspente mig, fordervelsens strømmer forferdet mig.

⁵Mirties bangos supo mane, bedievių antplūdis gąsdino mane.

⁶Dødsrikets rep omgav mig, dødens snarer overfalt mig.

⁶Pragaro kančios apraizgė mane, mirties pinklės laukė manęs.

⁷I min trengsel påkalte jeg Herren, og jeg ropte til min Gud; han hørte fra sitt tempel min røst, og mitt skrik kom for hans ører.

⁷Sielvarte šaukiausi Viešpaties, savo Dievo. Jis išgirdo savo šventykloje mano balsą, ir mano šauksmas pasiekė Jo ausis.

⁸Da rystet og bevet jorden, himmelens grunnvoller skalv, og de rystet; for hans vrede var optendt.

⁸Susvyravo, sudrebėjo žemė, ir dangaus pamatai sujudėjo ir drebėjo, nes Jis užsirūstino.

⁹Det steg røk op av hans nese, og fortærende ild fra hans munn; glør brente ut av ham.

⁹Iš Jo šnervių kilo dūmai, iš burnos veržėsi naikinančios liepsnos, įkaitusios žarijos skraidė.

¹⁰Og han bøide himmelen og steg ned, og det var mørke under hans føtter.

¹⁰Jis palenkė dangų ir nužengė, tamsa buvo po Jo kojomis.

¹¹Og han fór på kjeruber og fløi, og han lot sig se på vindens vinger.

¹¹Jis skrido ant cherubo ir lėkė vėjo sparnais;

¹²Og han gjorde mørke til skjul rundt omkring sig, vannmasser, tykke skyer.

¹²Jį supo tamsūs skliautai, vandenys, tiršti debesys.

¹³Frem av glansen foran ham brente gloende kull.

¹³Nuo spindesio prieš Jį užsidegė žarijos.

¹⁴Herren tordnet fra himmelen, den Høieste lot sin røst høre.

¹⁴Viešpats sugriaudė iš dangaus, Aukščiausiojo balsas pasigirdo.

¹⁵Og han utsendte piler og spredte dem* omkring - lyn og forvirret dem. / {* fiendene.}

¹⁵Jis laidė strėles ir išsklaidė juos, žaibais sunaikino juos.

¹⁶Da kom havets strømmer til syne; jordens grunnvoller blev avdekket ved Herrens trusel, for hans neses åndepust.

¹⁶Iškilo jūros dugnas, atsivėrė žemės pamatai nuo Viešpaties balso ir Jo rūstybės kvapo.

¹⁷Han rakte sin hånd ut fra det høie, han grep mig; han drog mig op av store vann.

¹⁷Iš aukštybės Jis ištiesė ranką ir paėmė mane, ištraukė iš gausių vandenų.

¹⁸Han fridde mig ut fra min sterke fiende, fra mine avindsmenn; for de var mig for mektige.

¹⁸Jis išgelbėjo mane iš galingo priešo, iš tų, kurie nekentė manęs, nes jie buvo stipresni už mane.

¹⁹De overfalt mig på min motgangs dag; men Herren blev min støtte.

¹⁹Jie puolė mane aną pražūtingąją dieną, bet mano atrama buvo Viešpats.

²⁰Og han førte mig ut i fritt rum; han frelste mig, for han hadde behag i mig.

²⁰Jis išvedė mane į platybes ir išlaisvino mane, nes Jis pamėgo mane.

²¹Herren gjengjeldte mig efter min rettferdighet, han betalte mig efter mine henders renhet.

²¹Viešpats atlygino man pagal mano teisumą, pagal mano rankų švarumą atmokėjo man.

²²For jeg tok vare på Herrens veier og vek ikke i ondskap fra min Gud;

²²Aš laikiausi Viešpaties kelio ir neatsitraukiau nuo savo Dievo nusikalsdamas.

²³for alle hans lover hadde jeg for øie, og fra hans bud vek jeg ikke,

²³Jo įsakymai buvo priešais mane, ir nuo Jo nuostatų neatsitraukiau.

²⁴og jeg var ulastelig for ham og voktet mig vel for min synd.

²⁴Prieš Jį buvau tyras ir saugojausi, kad nenusikalsčiau.

²⁵Og Herren gjengjeldte mig efter min rettferdighet, efter min renhet for hans øine.

²⁵Todėl atlygino Viešpats pagal mano teisumą, pagal mano švarumą Jo akyse.

²⁶Mot den fromme viser du dig from, mot den rettvise stridsmann viser du dig rettvis,

²⁶Gailestingam Tu pasirodai gailestingas, tobulam­tobulas,

²⁷mot den rene viser du dig ren, mot den forvendte viser du dig vrang*. / {* d.e. gjør du tvert imot hans ønske og forventning.}

²⁷tyram Tu pasirodai tyras, o su sukčiumi elgiesi suktai.

²⁸Elendige folk frelser du, men dine øine er mot de overmodige; dem fornedrer du.

²⁸Tu gelbsti prispaustuosius, bet išdidžiuosius pažemini.

²⁹For du er mitt lys, Herre, og Herren opklarer mitt mørke.

²⁹Viešpatie, Tu esi mano žiburys. Viešpats šviečia man tamsumoje.

³⁰For ved dig stormer jeg løs på fiendeskarer, ved min Gud springer jeg over murer.

³⁰Su Tavimi galiu pulti priešą, su Dievu­peršokti sieną.

³¹Gud, hans vei er fullkommen; Herrens ord er rent, han er et skjold for alle dem som setter sin lit til ham.

³¹Dievo kelias tobulas, Viešpaties žodis ugnimi valytas. Jis yra skydas visiems, kurie Juo pasitiki.

³²For hvem er Gud foruten Herren, og hvem er en klippe foruten vår Gud?

³²Kas yra Dievas, jei ne Viešpats? Kas yra uola, jei ne mūsų Dievas?

³³Gud, han er mitt sterke vern og leder den ulastelige på hans vei.

³³Dievas yra stiprybė ir jėga. Jis padaro mano kelią tobulą.

³⁴Han gir ham føtter likesom hindene og stiller mig på mine høider.

³⁴Jis padaro mano kojas kaip stirnos ir iškelia mane į aukštumas.

³⁵Han oplærer mine hender til krig, så mine armer spenner kobberbuen.

³⁵Jis moko mano rankas kovoti, kad mano rankos sulaužytų plieninį lanką.

³⁶Og du gir mig din frelse til skjold, og din mildhet gjør mig stor.

³⁶Tu man davei išgelbėjimo skydą, Tavo gerumas išaukštino mane.

³⁷Du gjør rummet vidt for mine skritt under mig, og mine ankler vakler ikke.

³⁷Tu praplatinai mano žingsnius, kad mano koja nepaslystų.

³⁸Jeg vil forfølge mine fiender og ødelegge dem, og jeg vender ikke tilbake før jeg har gjort ende på dem.

³⁸Aš persekiojau savo priešus ir sunaikinau, nepasukau atgal, jų neišnaikinęs.

³⁹Jeg gjør ende på dem og knuser dem, så de ikke kan reise sig; de faller under mine føtter.

³⁹Aš naikinau juos ir sužeidžiau, kad jie nebegalėjo atsikelti; jie krito man po kojomis.

⁴⁰Og du omgjorder mig med kraft til krig, du bøier mine motstandere under mig.

⁴⁰Tu apjuosei mane jėga kovai, atidavei man tuos, kurie kilo prieš mane.

⁴¹Og mine fiender lar du vende mig ryggen, mine avindsmenn utrydder jeg.

⁴¹Tu palenkei prieš mane priešus, kad galėčiau sunaikinti tuos, kurie manęs nekenčia.

⁴²De ser sig om, men der er ingen frelser - efter Herren, men han svarer dem ikke.

⁴²Jie ieškojo pagalbos, tačiau jos nebuvo, kreipėsi į Viešpatį, bet Jis neatsiliepė.

⁴³Og jeg knuser dem som jordens støv; jeg sønderknuser dem, tramper dem ned som søle på gatene.

⁴³Aš sutrypiau juos į žemės dulkes, kaip gatvių purvą sumyniau juos.

⁴⁴Og du redder mig fra mitt folks kamper, du bevarer mig til å være hode for hedninger; folkeferd som jeg ikke kjenner, tjener mig.

⁴⁴Tu išgelbėjai mane tautos kovose, man skyrei valdyti pagonis. Tautos, kurių nepažinau, tarnaus man.

⁴⁵Fremmede kryper for mig; bare de hører om mig, blir de mig lydige.

⁴⁵Svetimšaliai pasiduos man; kai tik išgirs apie mane, jie paklus man.

⁴⁶Fremmede visner bort og går bevende ut av sine borger.

⁴⁶Svetimšaliai išblykš, drebėdami išeis iš savo pilių.

⁴⁷Herren lever, og priset er min klippe, og ophøiet er min frelses klippefaste Gud,

⁴⁷Viešpats yra gyvas! Palaiminta tebūna mano uola, išaukštintas tebūna Dievas­mano išgelbėjimo uola.

⁴⁸den Gud som gir mig hevn og legger folkeferd under mig,

⁴⁸Dievas atkeršija už mane ir pajungia man tautas,

⁴⁹og som fører mig ut fra mine fiender; over mine motstandere ophøier du mig, fra voldsmannen redder du mig.

⁴⁹Jis išgelbsti mane iš mano priešų. Tu iškėlei mane aukščiau tų, kurie sukyla prieš mane, ir išlaisvinai iš žiauraus žmogaus.

⁵⁰Derfor vil jeg prise dig, Herre, blandt hedningene og lovsynge ditt navn.

⁵⁰Todėl dėkosiu Tau, Viešpatie, tarp pagonių ir giedosiu gyrių Tavo vardui.

⁵¹Han gjør frelsen stor for sin konge, og han gjør miskunnhet mot sin salvede, mot David og mot hans ætt til evig tid.

⁵¹Jis išgelbėjimo bokštas karaliui; Jis parodo gailestingumą savo pateptajam Dovydui ir jo palikuonims per amžius”.