¹Giftige fluer får salvelagerens salve til å lukte ille og gjære; endog et lite grand dårskap ødelegger en mann som utmerker sig ved visdom eller ære.

¹Negyva musė sugadina vaistininko tepalą, menka kvailystė pakenkia išmintingam ir gerbiamam žmogui.

²Den vises hu er vendt til høire, men dårens hu til venstre*. / {* høire og venstre er her å forstå om det rette og det vrange.}

²Išmintingojo širdis linksta į dešinę, o kvailio­į kairę.

³Og hvor som helst dåren ferdes, fattes det ham forstand, og han lar alle merke at han er en dåre.

³Kvailys, keliu eidamas, elgiasi neprotingai ir kiekvienam pasirodo, kad yra kvailas.

⁴Reiser herskerens vrede sig mot dig, så forlat ikke din post! For saktmodighet holder store synder nede.

⁴Jei tavo valdovas supyko ant tavęs, nepalik savo vietos, nes romumas padengia dideles klaidas.

⁵Der er et onde som jeg har sett under solen - et misgrep som utgår fra makthaveren:

⁵Pasaulyje mačiau tokią blogybę, kuri yra tarsi valdovo klaida:

⁶Dårskapen sitter i høie stillinger, mens fornemme folk må sitte lavt.

⁶kvailiai sėdi garbės vietose, o turtingieji­pažeminti;

⁷Jeg har sett tjenere ride på hester og fyrster gå til fots som tjenere.

⁷mačiau tarnus, jojančius ant žirgų, o kunigaikščius, einančius pėsčiomis.

⁸Den som graver en grav, kan falle i den, og den som river et gjerde, kan bli bitt av en orm.

⁸Kas kasa duobę, pats į ją įkris, o kas ardo mūrą, tam įgels gyvatė.

⁹Den som bryter sten, kan få en skade av det; den som hugger ved, kan komme i fare ved det.

⁹Kas tašo akmenis, gali susižeisti jais, o kas skaldo malkas, gali nuo jų nukentėti.

¹⁰Når øksen er sløv, og han ikke har slipt eggen, så må han bruke dess større kraft; men visdom har den fordel at den gjør alt på rette måte.

¹⁰Jei kirvis atbukęs ir nepagaląstas, reikės įdėti daugiau jėgų. Geriausia viską išmintingai apgalvoti.

¹¹Når ormen biter uten besvergelse*, har tungens eier** ingen nytte av den. / {* før besvergelsen har funnet sted; SLM 58, 6.} / {** besvergeren.}

¹¹Gyvatė gali įgelti, kol ji dar neužkalbėta, ir plepys už ją ne geresnis.

¹²Ord fra den vises munn er liflige, men dårens leber ødelegger ham selv.

¹²Išmintingojo žodžiai maloningi, o kvailio kalbos pražudo jį patį;

¹³De første ord av hans munn er dårskap, og enden på hans tale er farlig galskap.

¹³jo kalbos pradžia yra kvailystė, o pabaiga­beprotybė.

¹⁴Dåren taler mange ord, enda mennesket ikke vet hvad som skal hende, og hvem sier ham hvad som skal hende efter hans tid?

¹⁴Kvailys daug kalba. Nė vienas žmogus nežino, kas bus; kas gali jam pasakyti, kas bus po jo?

¹⁵Dårens strev tretter ham, han som ikke engang vet veien til byen.

¹⁵Kvailys nuo darbo greitai pavargsta, nes jis net kelio į miestą nežino.

¹⁶Ve dig, du land som har et barn til konge, og hvis fyrster holder måltid om morgenen!

¹⁶Vargas kraštui, kurio karalius yra vaikas ir kurio kunigaikščiai puotauja rytą.

¹⁷Lykkelige land som har en konge av edel ætt, og hvis fyrster holder måltid i sømmelig tid, som menn og ikke som drankere!

¹⁷Palaimintas kraštas, kurio karalius yra kilmingas ir kurio kunigaikščiai valgo laiku; ne pasigerdami, o pasistiprindami.

¹⁸Når latheten råder, synker bjelkene sammen, og lar en hendene henge, så drypper det inn i huset.

¹⁸Dėl tinginystės namas griūna ir dėl rankų neveiklumo vanduo varva į namus.

¹⁹For å more sig holder de* gjestebud, og vinen legger glede over livet; alt sammen fås for penger. {* FRK 10, 16.}

¹⁹Puotos ir vynas palinksmina, o pinigas už viską atsako.

²⁰Ikke engang i dine tanker må du banne kongen, og ikke engang i ditt sengkammer må du banne den rike; for himmelens fugler bærer lyden avsted, og de vingede skapninger melder dine ord.

²⁰Net mintyse nekeik karaliaus ir turtuolio savo miegamajame, nes padangių paukščiai nuneš žodį ir paskelbs, kas buvo pasakyta.