¹Jeg er den mann som har sett elendighet under hans vredes ris.

¹Aš­žmogus, patyręs vargą nuo Jo rūstybės lazdos.

²Mig har han ledet og ført i mørke og ikke i lys.

²Jis atvedė mane į tamsybę, o ne į šviesą.

³Bare mot mig vender han atter og atter sin hånd den hele dag.

³Jis laiko ištiesęs savo ranką prieš mane visą dieną.

⁴Han lot mitt kjøtt og min hud fortæres; han knuste mine ben.

⁴Jis pasendino mano kūną ir odą, sulaužė kaulus.

⁵Han bygget en mur mot mig og omringet mig med bitterhet og møie.

⁵Jis apsupo mane kartybe ir vargu,

⁶På mørke steder lot han mig bo som de for lenge siden døde.

⁶perkėlė į tamsą kaip mirusį.

⁷Han murte igjen for mig, så jeg ikke kan komme ut; han gjorde mine lenker tunge.

⁷Jis uždarė man duris ir apkalė mane sunkiomis grandinėmis.

⁸Om jeg enn ropte og skrek, lukket han sitt øre for min bønn.

⁸Aš šaukiu ir meldžiuosi, bet Jis neatsako į mano maldą.

⁹Han tilmurte mine veier med hugne stener, mine stier gjorde han krokete.

⁹Jis užtvėrė mano kelius tašytais akmenimis ir mano takus iškraipė.

¹⁰En lurende bjørn var han mot mig, en løve i skjul.

¹⁰Jis tykojo manęs kaip lokys, kaip liūtas lindynėje.

¹¹Mine veier gjorde han til avveier, han sønderrev mig og ødela mig.

¹¹Jis mane paklaidino, sudraskė ir paliko vienišą.

¹²Han spente sin bue og stilte mig op til mål for sin pil.

¹²Įtempęs lanką, Jis pastatė mane taikiniu

¹³Han lot sitt koggers sønner fare inn i mine nyrer.

¹³ir pervėrė mano širdį strėlėmis.

¹⁴Jeg er blitt til latter for alt mitt folk, til en spottesang for dem hele dagen.

¹⁴Aš tapau pajuoka visai savo tautai, apie mane jie dainuoja per dieną.

¹⁵Han mettet mig med bitre urter, han gav mig rikelig malurt å drikke.

¹⁵Jis pasotino mane kartybėmis ir girdė metėlėmis.

¹⁶Han knuste mine tenner, han gav mig småsten å ete, han trykte mig ned i asken.

¹⁶Jis išlaužė mano dantis į žvyrą, užpylė mane pelenais.

¹⁷Du forkastet mig og tok bort min fred; jeg glemte det som godt er,

¹⁷Neturiu ramybės ir nežinau, kas yra gerovė.

¹⁸og jeg sa: Det er forbi med min kraft og mitt håp til Herren.

¹⁸Aš tariau: “Mano stiprybė ir viltis Viešpatyje pražuvo”.

¹⁹Kom i hu min elendighet og min landflyktighet - malurt og galle!

¹⁹Atsimink mano vargą, kartybę, metėlę ir tulžį.

²⁰Min sjel kommer det i hu og er nedbøiet i mig.

²⁰Mano siela nuolat tai atsimena ir yra pažeminta manyje.

²¹Dette vil jeg ta mig til hjerte, derfor vil jeg håpe:

²¹Nors aš viso to neužmirštu, visgi dar turiu vilties.

²²Herrens miskunnhet er det at det ikke er forbi med oss; for hans barmhjertighet har ennu ikke ende.

²²Viešpaties malonė nepranyko, Jo gailestingumas dar nepasibaigė.

²³Den er ny hver morgen, din trofasthet er stor.

²³Tai atsinaujina kas rytą, ir didelė yra Jo ištikimybė.

²⁴Herren er min del, sier min sjel; derfor håper jeg på ham.

²⁴Viešpats yra mano dalis, todėl vilsiuosi Juo.

²⁵Herren er god mot dem som bier efter ham, mot den sjel som søker ham.

²⁵Viešpats yra geras Jo laukiantiems ir ieškantiems.

²⁶Det er godt at en bier i stillhet efter Herrens frelse.

²⁶Gera yra turėti viltį ir kantriai laukti Viešpaties išgelbėjimo,

²⁷Det er godt for en mann at han bærer åk i sin ungdom,

²⁷gera žmogui nešti jungą nuo pat jaunystės.

²⁸at han sitter ene og tier, når han* legger byrder på ham, / {* Herren.}

²⁸Jis sėdi atsiskyręs ir tyli, nes tai Viešpaties uždėta našta.

²⁹at han trykker sin munn i støvet og sier: Kanskje det ennu er håp -

²⁹Jis paliečia dulkes savo burna: “Galbūt dar yra vilties”.

³⁰at han vender sitt kinn til den som slår ham, lar sig mette med hån.

³⁰Jis atsuka skruostą jį mušančiam, sotinasi panieka,

³¹For Herren forkaster ikke til evig tid,

³¹nes Viešpats neatstumia amžiams.

³²men om han bedrøver, så forbarmer han sig igjen efter sin rike miskunnhet;

³²Jis siunčia sielvartą, bet vėl pasigaili dėl savo malonės gausos.

³³for det er ikke av hjertet han plager eller bedrøver menneskenes barn.

³³Jis nenori varginti žmonių ir sukelti jiems sielvarto.

³⁴Når nogen knuser alle jordens fanger under sine føtter,

³⁴Kai mindžioja kojomis belaisvius,

³⁵bøier mannens rett for den Høiestes åsyn

³⁵kai Aukščiausiojo akivaizdoje pamina žmogaus teises,

³⁶eller gjør en mann urett i hans sak - mon Herren ikke ser det?

³⁶kai iškraipo žmogaus bylą, Viešpats tam nepritaria.

³⁷Hvem talte så det skjedde, uten at Herren bød det?

³⁷Kas gali sakyti, kad įvyksta ir tai, ko Viešpats neįsako?

³⁸Er det ikke fra den Høiestes munn både de onde og de gode ting utgår?

³⁸Ar ne iš Aukščiausiojo burnos ateina, kas gera ir kas pikta?

³⁹Hvorfor klager et menneske som lever? Enhver klage over sin egen synd!

³⁹Kodėl žmogus skundžiasi, baudžiamas dėl savo nuodėmių?

⁴⁰La oss ransake våre veier og granske dem, og la oss vende om til Herren!

⁴⁰Patikrinkime savo kelius ir grįžkime prie Viešpaties.

⁴¹La oss løfte vårt hjerte og våre hender til Gud i himmelen!

⁴¹Kelkime savo širdis ir rankas į Dievą danguose.

⁴²Vi har syndet og vært gjenstridige; du har ikke tilgitt.

⁴²Mes nusikaltome ir maištavome, ir Tu mums neatleidai.

⁴³Du innhyllet dig i vrede og forfulgte oss; du slo ihjel, du sparte ikke.

⁴³Tu apsisiautei rūstybe ir persekiojai mus, Tu žudei mus nesigailėdamas.

⁴⁴Du innhyllet dig i skyer, så ingen bønn trengte igjennem.

⁴⁴Tu apsigaubei debesiu taip, kad maldos nepasiektų Tavęs.

⁴⁵Til skarn og utskudd gjorde du oss midt iblandt folkene.

⁴⁵Tu padarei mus sąšlavomis ir atmatomis tarp tautų.

⁴⁶De spilte op sin munn mot oss alle våre fiender.

⁴⁶Mūsų priešai atvėrė savo burnas prieš mus.

⁴⁷Gru og grav er blitt oss til del, ødeleggelse og undergang.

⁴⁷Baimė ir žabangai užgriuvo mus, griovimas ir sunaikinimas.

⁴⁸Bekker av tårer rinner fra mitt øie fordi mitt folks datter er gått under.

⁴⁸Mano akys pasruvo ašaromis dėl tautos sunaikinimo.

⁴⁹Mitt øie rinner og har ikke ro, det får ingen hvile,

⁴⁹Mano ašaros plūs nesulaikomai, be perstojo,

⁵⁰før Herrens øie ser ned fra himmelen.

⁵⁰kol Viešpats pažvelgs iš dangaus į mus.

⁵¹Mitt øie volder min sjel smerte for alle min stads døtres skyld.

⁵¹Aš liūdžiu dėl savo miesto dukterų.

⁵²Hårdt jaget de mig som en fugl de som var mine fiender uten årsak.

⁵²Priešai pagavo mane kaip paukštį be priežasties,

⁵³De vilde gjøre ende på mitt liv, de vilde kaste mig i brønnen, og de kastet sten på mig.

⁵³įmetė mane gyvą į duobę, mėtė akmenimis.

⁵⁴Vannene strømmet over mitt hode; jeg sa: Jeg er fortapt.

⁵⁴Vanduo pakilo iki mano galvos; maniau, esu žuvęs.

⁵⁵Jeg påkalte ditt navn, Herre, fra den dypeste brønn.

⁵⁵Viešpatie, iš duobės gilybės šaukiausi Tavęs.

⁵⁶Du hørte min røst; lukk ikke ditt øre for mitt rop, men la mig få lindring!

⁵⁶Tu išgirdai mano balsą. Nenukreipk savo ausies nuo mano šauksmo.

⁵⁷Du var nær den dag jeg kalte på dig; du sa: Frykt ikke!

⁵⁷Tu priartėjai, kai šaukiausi Tavo pagalbos, ir tarei: “Nebijok”.

⁵⁸Herre, du har ført min sjels sak, du har frelst mitt liv.

⁵⁸Viešpatie, Tu atėjai man į pagalbą ir išgelbėjai mano gyvybę.

⁵⁹Herre, du har sett den urett jeg har lidt; døm i min sak!

⁵⁹Viešpatie, Tu matei man daromą skriaudą, išspręsk mano bylą.

⁶⁰Du har sett all deres hevn, alle deres onde råd mot mig.

⁶⁰Tu matei jų įniršį ir visus jų sumanymus prieš mane;

⁶¹Du har hørt deres hån, Herre, alle deres onde råd mot mig,

⁶¹Tu girdėjai jų patyčias ir visus jų sumanymus prieš mane.

⁶²mine motstanderes tale og deres tanker mot mig den hele dag.

⁶²Mano priešininkų lūpos visą laiką planuoja pikta prieš mane.

⁶³Akt på dem når de sitter, og når de står op! De synger spottesanger om mig.

⁶³Ar jie sėdi, ar keliasi, aš esu jų daina.

⁶⁴Du vil gjøre gjengjeld mot dem, Herre, efter deres henders gjerning.

⁶⁴Viešpatie, atlygink jiems pagal jų darbus.

⁶⁵Du vil legge et dekke over deres hjerte, din forbannelse vil bli dem til del.

⁶⁵Suteik jų širdims skausmo. Prakeikimas tekrinta ant jų.

⁶⁶Du vil forfølge dem i vrede og ødelegge dem, så de ikke mere finnes under Herrens himmel.

⁶⁶Viešpatie, persekiok juos ir nušluok nuo žemės paviršiaus.