¹Kom i hu, Herre, det som har hendt oss, sku og se hvor vi blir hånet!

¹Viešpatie, atsimink, kas įvyko. Pažvelk, atkreipk dėmesį į mūsų vargus.

²Vår arv er gått over til fremmede, våre hus til utlendinger.

²Mūsų paveldas ir namai svetimųjų rankose.

³Vi er blitt farløse, har ingen far; våre mødre er som enker.

³Mes esame našlaičiai, mūsų motinos­našlės;

⁴Vi må kjøpe det vann vi drikker, vår ved må vi betale.

⁴privalome pirkti savo vandenį ir mokėti pinigus už savo malkas.

⁵Våre forfølgere er på nakken av oss; vi er trette, vi får ingen hvile.

⁵Mus vargina sunkiais darbais ir pavargus neleidžia atsikvėpti.

⁶Til Egypten har vi overgitt oss, og til Assyria, for å bli mettet med brød.

⁶Prašėme pagalbos egiptiečių ir asirų, kad bent duonos gautume.

⁷Våre fedre har syndet, de er ikke mere; vi bærer deres misgjerninger.

⁷Mūsų tėvai nusikalto, o mes turime nešti jų kaltę.

⁸Træler hersker over oss; ingen river oss ut av deres hånd.

⁸Vergai viešpatauja mums, ir niekas negali mūsų išvaduoti iš jų rankos.

⁹Med fare for vårt liv henter vi vårt brød, truet av ørkenens sverd.

⁹Bijodami kardo dykumoje, mes parsigabenome duonos.

¹⁰Vår hud brenner som en ovn av hungerens luer.

¹⁰Mūsų oda pajuodusi kaip krosnis nuo siaučiančio bado.

¹¹Kvinner har de krenket i Sion, jomfruer i Judas byer.

¹¹Moterys ir mergaitės prievartaujamos Sione ir Judo miestuose.

¹²Fyrster har de hengt, de gamles åsyn har de ikke hedret.

¹²Kunigaikščius jie pakorė, o vyresniųjų negerbia.

¹³Unge menn bar kvernen, og gutter segnet under vedbøren.

¹³Jauni vyrai verčiami girnomis malti, vaikai klumpa po sunkiomis naštomis.

¹⁴De gamle sitter ikke mere i porten, de unge menn ikke mere ved sin strengelek.

¹⁴Vyresnieji nebesirodo prie miesto vartų, ir vaikai nebesusirenka žaisti.

¹⁵Med vårt hjertes glede er det forbi, vår dans er omskiftet til sorg.

¹⁵Mūsų širdies džiaugsmas dingo, žaidimai virto liūdesiu.

¹⁶Kronen er falt av vårt hode; ve oss, vi har syndet.

¹⁶Karūna nuo galvos nukrito. Vargas mums, nes mes nusikaltome.

¹⁷Derfor er vårt hjerte sykt, derfor er våre øine blitt dimme,

¹⁷Todėl mūsų širdis alpsta, akys aptemo.

¹⁸for Sions bergs skyld, som er øde; rever løper om på det.

¹⁸Siono kalnas apleistas, lapės gyvena jame.

¹⁹Du, Herre, troner til evig tid, din trone blir fra slekt til slekt.

¹⁹Bet Tu, Viešpatie, pasilieki per amžius. Tavo sostas lieka kartų kartoms.

²⁰Hvorfor skulde du glemme oss evig, forlate oss for så lang en tid?

²⁰Kodėl Tu mus taip ilgai užmiršai ir palikai?

²¹Herre, før oss atter til dig, så vi kan komme tilbake! Forny våre dager, så de blir som i fordums tid!

²¹Viešpatie, sugrąžink mus pas save, ir mes sugrįšime. Atnaujink mus kaip anomis dienomis!

²²For skulde du rent ha forkastet oss? Skulde du være så storlig vred på oss?

²²Argi Tu mus visiškai atstūmei ir rūstausi amžinai?