1Til sangmesteren; "Forderv ikke"*; av David; en gyllen sang, da Saul sendte folk som tok vare på huset for å drepe ham**. / {* SLM 57, 1.} / {** 1SA 19, 11 fg.}
1Dieve, išgelbėk mane iš priešų, apgink nuo sukylančių prieš mane!
2Fri mig fra mine fiender, min Gud, vern mig mot dem som reiser sig imot mig,
2Išlaisvink mane iš piktadarių ir išgelbėk nuo kraugerių!
3fri mig fra dem som gjør urett, og frels mig fra blodgjerrige menn!
3Štai jie tyko mano gyvybės; galiūnai susirinkę prieš mane ne dėl mano nusikaltimo ar nuodėmės, o Viešpatie!
4For se, de lurer på mitt liv; sterke menn slår sig sammen imot mig, uten misgjerning og uten synd hos mig, Herre!
4Nors nekaltas esu, jie atbėga ir ginkluojasi prieš mane. Pabusk man padėti ir pamatyk!
5Uten brøde hos mig stormer de frem og stiller sig op; våkn op for å møte mig, og se til!
5Viešpatie, kareivijų Dieve, Izraelio Dieve, pabusk aplankyti visas pagonių tautas, nesigailėk nedorų piktadarių.
6Ja du, Herre, hærskarenes Gud, Israels Gud, våkn op for å hjemsøke alle hedninger, vær ikke nådig imot nogen av de troløse nidinger! Sela.
6Jie sugrįžta vakare, loja kaip šunys ir laksto po miestą.
7De kommer igjen om aftenen, tuter som hunder og løper rundt omkring i byen.
7Jie pliauškia savo burna, kardai jų lūpose; jie sako: “Juk niekas negirdi!”
8Se, det går en strøm av ord ut av deres munn; der er sverd på deres leber; for hvem hører det?
8Viešpatie, Tu juokies iš jų, tyčiojies iš pagonių.
9Men du, Herre, le, av dem, du spotter alle hedninger.
9Mano stiprybe, lauksiu Tavęs, nes Dievas yra mano tvirtovė.
10Mot hans* makt vil jeg bie på dig; for Gud er min borg. / {* den mektige fiendes.}
10Gailestingas mano Dievas pasitiks mane. Dievas leis man pasijuokti iš priešų.
11Min Gud vil komme mig i møte med sin miskunnhet, Gud vil la mig se med lyst på mine fiender.
11Nenužudyk jų, kad tauta nepamirštų! Išsklaidyk juos savo galia ir parblokšk, Viešpatie, mano skyde.
12Slå dem ikke ihjel, forat mitt folk ikke skal glemme det! La dem drive ustadig omkring ved din makt og styrt dem ned, du, vårt skjold, Herre!
12Jų burnos nusikaltimas ir lūpų žodžiai tesugauna juos jų išdidume. Jų keiksmai ir melai
13Hvert ord på deres leber er en synd i deres munn; la dem så fanges i sitt overmot og for den forbannelses og løgns skyld som de fører i sin munn!
13teiššaukia rūstybę ir juos visai tesunaikina, kad visi žinotų, jog Jokūbo Dievas viešpatauja iki žemės pakraščių.
14Gjør ende på dem i vrede, gjør ende på dem, så de ikke mere er til, og la dem vite at Gud er den som hersker i Jakob inntil jordens ender! Sela.
14Tesugrįžta jie vakare, tegu loja kaip šunys ir laksto po miestą.
15Og de kommer igjen om aftenen, tuter som hunder og løper rundt omkring i byen.
15Teklaidžioja, ieškodami maisto, ir testaugia, jo neradę.
16De farer omkring efter mat; om de ikke blir mette, blir de således natten over.
16Aš giedosiu apie Tavo stiprybę, garsiai giedosiu rytmetį apie Tavo gailestingumą. Tu buvai man tvirtovė ir priebėga vargų metu.
17Men jeg vil synge om din styrke, og jeg vil juble om morgenen over din miskunnhet; for du er min borg og min tilflukt den dag jeg er i nød.
17Mano stiprybe, Tau giedosiu, nes Dievas yra mano tvirtovė, mano gailestingasis Dievas.
18Min styrke! For dig vil jeg synge; for Gud er min borg, min miskunnhets Gud.