1Jeg er den mann som har sett elendighet under hans vredes ris.
1Unë jam njeriu që pa hidhërimin nën thuprën e tërbimit të tij.
2Mig har han ledet og ført i mørke og ikke i lys.
2Ai më ka udhëhequr dhe më ka bërë të eci nëpër terr dhe jo në dritë.
3Bare mot mig vender han atter og atter sin hånd den hele dag.
3Po, kundër meje ai ka kthyer disa herë dorën e tij tërë ditën.
4Han lot mitt kjøtt og min hud fortæres; han knuste mine ben.
4Ai ka konsumuar mishin tim dhe lëkurën time, ka coptuar kockat e mia.
5Han bygget en mur mot mig og omringet mig med bitterhet og møie.
5Ka ndërtuar fortesa kundër meje, më ka rrethuar me hidhërim dhe me ankth.
6På mørke steder lot han mig bo som de for lenge siden døde.
6Ka bërë që unë të banoj në vende plot errësirë, ashtu si të vdekurit prej shumë kohe.
7Han murte igjen for mig, så jeg ikke kan komme ut; han gjorde mine lenker tunge.
7Më ka ndërtuar një mur rreth e qark, me qëllim që unë të mos dal; e ka bërë të rëndë zinxhirin tim.
8Om jeg enn ropte og skrek, lukket han sitt øre for min bønn.
8Edhe kur bërtas dhe kërkoj ndihmë me zë të lartë, ai nuk pranon të dëgjojë lutjen time.
9Han tilmurte mine veier med hugne stener, mine stier gjorde han krokete.
9Ai i ka mbyllur rrugët e mia me gurë të prerë, i ka bërë shtigjet e mia plot me prita.
10En lurende bjørn var han mot mig, en løve i skjul.
10Ai ka qenë për mua si një ari në pritë, si një luan në vende të fshehta.
11Mine veier gjorde han til avveier, han sønderrev mig og ødela mig.
11Ka devijuar rrugët e mia, më ka coptuar dhe më ka dëshpëruar.
12Han spente sin bue og stilte mig op til mål for sin pil.
12Ka nderur harkun e tij dhe më ka bërë objekt të shigjetave të tij.
13Han lot sitt koggers sønner fare inn i mine nyrer.
13Ka bërë të depërtojnë në zemrën time shigjetat e kukurës së tij.
14Jeg er blitt til latter for alt mitt folk, til en spottesang for dem hele dagen.
14Jam bërë tallja e tërë popullit tim, kënga e tij e tërë ditës.
15Han mettet mig med bitre urter, han gav mig rikelig malurt å drikke.
15Më ka ngopur me hidhërim, më ka bërë të pij pelin.
16Han knuste mine tenner, han gav mig småsten å ete, han trykte mig ned i asken.
16Më ka coptuar dhëmbët me zall, më ka mbuluar me hi.
17Du forkastet mig og tok bort min fred; jeg glemte det som godt er,
17Ke larguar shpirtin tim nga paqja, kam harruar mirëqënien.
18og jeg sa: Det er forbi med min kraft og mitt håp til Herren.
18Kam thënë: "Éshtë zhdukur besimi im dhe shpresa ime tek Zoti".
19Kom i hu min elendighet og min landflyktighet - malurt og galle!
19Kujtohu për pikëllimin dhe për endjen time, për pelinin dhe hidhërimin.
20Min sjel kommer det i hu og er nedbøiet i mig.
20Shpirti im kujtohet gjithnjë për këtë dhe është i rrëzuar brenda meje.
21Dette vil jeg ta mig til hjerte, derfor vil jeg håpe:
21Këtë dua ta sjell në mëndje dhe prandaj dua të shpresoj.
22Herrens miskunnhet er det at det ikke er forbi med oss; for hans barmhjertighet har ennu ikke ende.
22Éshtë një hir i Zotit që nuk jemi shkatërruar plotësisht, sepse mëshirat e tij nuk janë mbaruar plotësisht.
23Den er ny hver morgen, din trofasthet er stor.
23Përtëriten çdo mëngjes; e madhe është besnikeria jote.
24Herren er min del, sier min sjel; derfor håper jeg på ham.
24"Zoti është pjesa ime", thotë shpirti im, "prandaj do të kem shpresë tek ai.
25Herren er god mot dem som bier efter ham, mot den sjel som søker ham.
25Zoti është i mirë me ata që kanë shpresë tek ai, me shpirtin që e kërkon.
26Det er godt at en bier i stillhet efter Herrens frelse.
26Gjë e mirë është të presësh në heshtje shpëtimin e Zotit.
27Det er godt for en mann at han bærer åk i sin ungdom,
27Gjë e mirë është për njeriun të mbajë zgjedhën në rininë e tij.
28at han sitter ene og tier, når han* legger byrder på ham, / {* Herren.}
28Le të ulet i vetmuar dhe të qëndrojë në heshtje kur Perëndia ia imponon.
29at han trykker sin munn i støvet og sier: Kanskje det ennu er håp -
29Le ta vërë gojën e tij në pluhur, ndofta ka ende shpresë.
30at han vender sitt kinn til den som slår ham, lar sig mette med hån.
30Le ti japë faqen atij që e godet, të ngopet me fyerje.
31For Herren forkaster ikke til evig tid,
31Sepse Zoti nuk hedh poshtë për gjithnjë;
32men om han bedrøver, så forbarmer han sig igjen efter sin rike miskunnhet;
32por, në rast se të hidhëron, do ti vijë keq sipas shumicës së zemërmirësive të tij,
33for det er ikke av hjertet han plager eller bedrøver menneskenes barn.
33sepse nuk e bën me kënaqësi poshtërimin dhe hidhërimin e bijve të njerëzve.
34Når nogen knuser alle jordens fanger under sine føtter,
34Kur dikush shtyp nën këmbët e tij tërë robërit e dheut,
35bøier mannens rett for den Høiestes åsyn
35kur dikush shtrëmbëron të drejtën e një njeriu në prani të Më të Lartit,
36eller gjør en mann urett i hans sak - mon Herren ikke ser det?
36kur dikujt i bëhet një padrejtësi në çështjen e tij, a nuk e shikon Zoti?
37Hvem talte så det skjedde, uten at Herren bød det?
37Vallë kush thotë diçka që më pas realizohet, në rast se Zoti nuk e ka urdhëruar?
38Er det ikke fra den Høiestes munn både de onde og de gode ting utgår?
38E keqja dhe e mira a nuk vijnë vallë nga goja e Më të Lartit?
39Hvorfor klager et menneske som lever? Enhver klage over sin egen synd!
39Pse vallë ankohet një njeri i gjallë, një njeri për ndëshkimin e mëkateve të tij?
40La oss ransake våre veier og granske dem, og la oss vende om til Herren!
40Le të shqyrtojmë rrugët tona, t'i hetojmë dhe të kthehemi tek Zoti.
41La oss løfte vårt hjerte og våre hender til Gud i himmelen!
41Le të ngremë lart zemrat tona dhe duart tona në drejtim të Perëndisë të qiejve.
42Vi har syndet og vært gjenstridige; du har ikke tilgitt.
42Ne kemi kryer mëkate, kemi qënë rebelë dhe ti nuk na ke falur.
43Du innhyllet dig i vrede og forfulgte oss; du slo ihjel, du sparte ikke.
43Je mbështjellë në zëmërimin tënd dhe na ke ndjekur, na ke vrarë pa mëshirë.
44Du innhyllet dig i skyer, så ingen bønn trengte igjennem.
44Ti je mbështjellë në një re, në mënyrë që asnjë lutje të mos kalonte dot.
45Til skarn og utskudd gjorde du oss midt iblandt folkene.
45Na ke bërë plehra dhe mbeturina në mes të popujve.
46De spilte op sin munn mot oss alle våre fiender.
46Tërë armiqtë tanë kanë hapur gojën kundër nesh.
47Gru og grav er blitt oss til del, ødeleggelse og undergang.
47Na ka rënë mbi trup tmerri, laku, dëshpërimi i thellë dhe shkatërrimi.
48Bekker av tårer rinner fra mitt øie fordi mitt folks datter er gått under.
48Rrëke uji rrjedhin nga sytë e mi për shkatërrimin e bijës së popullit tim.
49Mitt øie rinner og har ikke ro, det får ingen hvile,
49Syri im derdh lot pa pushim, pa ndërprerje,
50før Herrens øie ser ned fra himmelen.
50deri sa Zoti të mos vështrojë nga qielli dhe të mos shikojë.
51Mitt øie volder min sjel smerte for alle min stads døtres skyld.
51Syri im i sjell dhembje shpirtit tim për të gjitha bijat e qytetit tim.
52Hårdt jaget de mig som en fugl de som var mine fiender uten årsak.
52Ata që më urrejnë pa shkak më kanë gjuajtur si të isha zog.
53De vilde gjøre ende på mitt liv, de vilde kaste mig i brønnen, og de kastet sten på mig.
53Kanë shkatërruar jetën time në gropë, më kanë hedhur gurë.
54Vannene strømmet over mitt hode; jeg sa: Jeg er fortapt.
54Ujrat rrjedhin mbi kokën time, unë thoja: "Ka marrë fund për mua".
55Jeg påkalte ditt navn, Herre, fra den dypeste brønn.
55Përmenda emrin tënd, o Zot, nga thellësia e gropës.
56Du hørte min røst; lukk ikke ditt øre for mitt rop, men la mig få lindring!
56Ti e dëgjove zërin tim; mos ia fshih veshin tënd psherëtimës sime, thirrjes time për ndihmë.
57Du var nær den dag jeg kalte på dig; du sa: Frykt ikke!
57Kur të kam thirrur ti je afruar; ke thënë: "Mos ki frikë!"
58Herre, du har ført min sjels sak, du har frelst mitt liv.
58O Zot ti ke mbrojtur çështjen e shpirtit tim, ti ke çliruar jetën time.
59Herre, du har sett den urett jeg har lidt; døm i min sak!
59O Zot, ti ke parë dëmin që kam pësuar, prandaj mbro çështjen time!
60Du har sett all deres hevn, alle deres onde råd mot mig.
60Ti ke parë tërë frymën e tyre të hakmarrjes, intrigat e tyre kundër meje.
61Du har hørt deres hån, Herre, alle deres onde råd mot mig,
61Ti ke dëgjuar fyerjet e tyre, o Zot, tërë intrigat e tyre kundër meje,
62mine motstanderes tale og deres tanker mot mig den hele dag.
62fjalimet e tyre që ngrihen kundër meje, atë që mendojnë kundër meje tërë ditën.
63Akt på dem når de sitter, og når de står op! De synger spottesanger om mig.
63Vër re kur ulen dhe kur ngrihen, unë jam kënga e tyre.
64Du vil gjøre gjengjeld mot dem, Herre, efter deres henders gjerning.
64Shpërbleji, o Zot, sipas veprës së duarve të tyre.
65Du vil legge et dekke over deres hjerte, din forbannelse vil bli dem til del.
65Bëji zemërgur, mallkimi yt qoftë mbi ta.
66Du vil forfølge dem i vrede og ødelegge dem, så de ikke mere finnes under Herrens himmel.
66Ndiqi në zemërimin tënd dhe shkatërroi poshtë qiejve të Zotit.