1Kom i hu, Herre, det som har hendt oss, sku og se hvor vi blir hånet!
1Kujto, o Zot, atë që na ka ndodhur, shiko dhe vër re turpin tonë.
2Vår arv er gått over til fremmede, våre hus til utlendinger.
2Trashëgimia jonë u ka kaluar të huajve, shtëpitë tona njerëzve që nuk janë tanët.
3Vi er blitt farløse, har ingen far; våre mødre er som enker.
3Ne u bëmë jetimë, pa etër, nënat tona janë si të veja.
4Vi må kjøpe det vann vi drikker, vår ved må vi betale.
4Duhet të paguajmë për ujët që pimë, drutë tona i kemi vetëm me pagesë.
5Våre forfølgere er på nakken av oss; vi er trette, vi får ingen hvile.
5Na ndjekin me një zgjedhë mbi qafë, jemi të rraskapitur dhe nuk kemi fare pushim.
6Til Egypten har vi overgitt oss, og til Assyria, for å bli mettet med brød.
6I kemi shtrirë dorën Egjiptit dhe Asirisë për t'u ngopur me bukë.
7Våre fedre har syndet, de er ikke mere; vi bærer deres misgjerninger.
7Etërit tanë kanë mëkatuar dhe nuk janë më, dhe ne mbajmë ndëshkimin për paudhësitë e tyre.
8Træler hersker over oss; ingen river oss ut av deres hånd.
8Skllevërit sundojnë mbi ne, askush nuk mund të na çlirojë nga duart e tyre.
9Med fare for vårt liv henter vi vårt brød, truet av ørkenens sverd.
9E nxjerrim bukën duke rrezikuar jetën tonë, përpara shpatës së shkretëtirës.
10Vår hud brenner som en ovn av hungerens luer.
10Lëkura jonë është ngrohur si në një furrë për shkak të valës së urisë.
11Kvinner har de krenket i Sion, jomfruer i Judas byer.
11Kanë dhunuar gratë në Sion, virgjëreshat në qytetet e Judës.
12Fyrster har de hengt, de gamles åsyn har de ikke hedret.
12Krerët janë varur nga duart e tyre, personi i pleqëve nuk është respektuar.
13Unge menn bar kvernen, og gutter segnet under vedbøren.
13Të rinjtë i vunë të bluajnë, të vegjëlit u rrëzuan nën barrën e druve.
14De gamle sitter ikke mere i porten, de unge menn ikke mere ved sin strengelek.
14Pleqtë nuk mblidhen më te porta, të rinjtë nuk u bien më veglave të tyre.
15Med vårt hjertes glede er det forbi, vår dans er omskiftet til sorg.
15Gëzimi i zemrave tona është pakësuar, vallja jonë është shndërruar në zi.
16Kronen er falt av vårt hode; ve oss, vi har syndet.
16Kurora ka rënë nga koka jonë; mjerë ne, sepse kemi mëkatuar!
17Derfor er vårt hjerte sykt, derfor er våre øine blitt dimme,
17Prandaj u sëmur zemra jonë, për këto gjëra na janë errësuar sytë:
18for Sions bergs skyld, som er øde; rever løper om på det.
18për malin e Sionit që është i shkretuar dhe në të cilin sillen dhelprat.
19Du, Herre, troner til evig tid, din trone blir fra slekt til slekt.
19Por ti, o Zot, mbetesh për jetë, dhe froni yt brez pas brezi.
20Hvorfor skulde du glemme oss evig, forlate oss for så lang en tid?
20Pse do të na harroje për jetë dhe do të na braktisje për një kohë të gjatë?
21Herre, før oss atter til dig, så vi kan komme tilbake! Forny våre dager, så de blir som i fordums tid!
21Na bëj që të rikthehemi te ti, o Zot, dhe ne do të kthehemi; rivendos ditët tona si në të kaluarën.
22For skulde du rent ha forkastet oss? Skulde du være så storlig vred på oss?
22Mos vallë na hodhe poshtë fare apo je zemëruar me të madhe kundër nesh?