¹En sang ved festreisene. Av det dype kaller jeg på dig, Herre!

¹Nga vënde të thella unë të këllthas ty, o Zot.

²Herre, hør min røst, la dine ører akte på mine inderlige bønners røst!

²O Zot, dëgjo klithmën time; veshët e tu dëgjofshin me vëmendje zërin e lutjeve të mia.

³Dersom du, Herre, vil gjemme på misgjerninger, Herre, hvem kan da bli stående?

³Në rast se ti do të merrje parasysh fajet, o Zot, kush mund të rezistonte, o Zot?

⁴For hos dig er forlatelsen, forat du må fryktes.

⁴Por te ti ka falje, me qëllim që të kenë frikë prej teje.

⁵Jeg bier efter Herren, min sjel bier, og jeg venter på hans ord.

⁵Unë pres Zotin, shpirti im e pret; unë kam shpresë në fjalën e tij.

⁶Min sjel venter på Herren mere enn vektere på morgenen, vektere på morgenen.

⁶Shpirti im pret Zotin, më tepër se rojet mëngjesin; po, më tepër se rojet mëngjesin.

⁷Vent på Herren, Israel! For hos Herren er miskunnheten, og megen forløsning er hos ham,

⁷O Izrael, mbaj shpresa tek Zoti, sepse pranë tij ka dhemshuri dhe shpëtim të plotë.

⁸og han skal forløse Israel fra alle dets misgjerninger.

⁸Ai do ta çlirojë Izraelin nga të gjitha paudhësitë e tij.