¹En sang ved festreisene. Herre, gi David lønn for hans møie,

¹Mbaje mend, o Zot, Davidin dhe të gjitha mundimet e tij,

²han som tilsvor Herren, gav Jakobs Veldige det løfte:

²ashtu si ai iu betua Zotit dhe lidhi kusht me të Fuqishmin e Jakobit, duke thënë:

³Jeg vil ikke gå inn i mitt huses telt, jeg vil ikke stige op på min sengs leie,

³"Nuk do të hyj në çadrën e shtëpisë sime, nuk do të hipi mbi shtratin tim;

⁴jeg vil ikke unne mine øine søvn, mine øielokk slummer,

⁴nuk do t'i jap gjumë syve të mi as pushim qepallave të mia,

⁵før jeg finner et sted for Herren, en bolig for Jakobs Veldige!

⁵deri sa të kem gjetur një vend për Zotin, një banesë për të Fuqishmin e Jakobit".

⁶Se, vi hørte om den* i Efrata**, vi fant den i skogsbygden***. / {* d.e. paktens ark.} / {** 1MO 35, 19.} / {*** Kirjat-Jearim.}

⁶Ja, dëgjuam të flitet për të në Efratah, e gjetëm në fushat e Jaarit.

⁷Vi vil komme til hans bolig, vi vil tilbede for hans føtters skammel.

⁷Le të shkojmë në banesën e tij, le ta adhurojmë përpara fronit të këmbëve të tij.

⁸Reis dig, Herre, og kom til ditt hvilested, du og din styrkes ark!

⁸Çohu, o Zot, dhe eja në vendin ku pushon ti dhe arka e forcës sate.

⁹La dine prester klæ sig i rettferd og dine fromme rope med fryd!

⁹Priftërinjtë e tu le të vishen me drejtësi, dhe le të këndojnë nga gëzimi shenjtorët e tu.

¹⁰For Davids, din tjeners skyld vise du ikke din salvedes åsyn tilbake!

¹⁰Për hir të Davidit, shërbëtorit tënd, mos e dëbo fytyrën e të vajosurit tënd.

¹¹Herren har svoret David en sann ed, som han ikke vil gå fra: Av ditt livs frukt vil jeg sette konger på din trone;

¹¹Zoti iu betua Davidit në të vërtetë dhe nuk do të ndryshojë: "Unë do të vë mbi fronin tënd një fryt të të përbrendëshmëve të tua.

¹²dersom dine barn holder min pakt og mine vidnesbyrd, som jeg vil lære dem, da skal også deres barn for all tid sitte på dine trone.

¹²Në rast se bijtë e tu do të respektojnë besëlidhjen time dhe porositë e mia, që unë do t'u mësojë atyre, edhe bijtë e tyre do të ulen përjetë mbi fronin tënd".

¹³For Herren har utkåret Sion, han har attrådd det til sin bolig:

¹³Duke qenë se Zoti e ka zgjedhur Sionin, ai e ka dashur atë për banesën e tij:

¹⁴Dette er mitt hvilested til evig tid; her vil jeg bo, fordi jeg har attrådd det.

¹⁴"Ky është vendi im i pushimit përjetë; këtu do të banoj, sepse e kam dashur.

¹⁵Dets mat vil jeg velsigne, dets fattige vil jeg mette med brød,

¹⁵Do të bekoj fort zahiretë e tij, do t'i ngop me bukë të varfërit e tij;

¹⁶og dets prester vil jeg klæ med fryd.

¹⁶do t'i vedh priftërinjtë e tij me shpëtim, do të ngazëllojnë shenjtorët e tij me britma gëzimi.

¹⁷Der vil jeg la et horn vokse op for David, gjøre i stand en lampe for min salvede.

¹⁷Këtu do ta rris fuqinë e Davidit dhe do t'i jap një llambë të vajosurit tim.

¹⁸Hans fiender vil jeg klæ i skam, men på ham skal hans krone stråle.

¹⁸Do t'i mbuloj me turp armiqtë e tij, por mbi të do të lulëzojë kurora e tij".