¹Til sangmesteren; efter "Liljer"*; av David. / {* SLM 45, 1.}

¹Shpëtomë, o Perëndi, se ujërat më kanë arritur deri në grykë.

²Frels mig, Gud, for vannene er kommet inntil sjelen.

²Jam zhytur në një batak të thellë dhe nuk gjej asnjë pikë mbështetjeje; kam arritur në ujëra të thella dhe rryma më rrëmben me vete.

³Jeg er sunket ned i bunnløst dynd, hvor der intet fotfeste er; jeg er kommet i dype vann, og strømmen slår over mig.

³Jam lodhur duke bërtitur, gryka më është tharë; sytë e mi konsumohen në pritje të Perëndisë tim.

⁴Jeg har ropt mig trett, min strupe brenner; mine øine er borttæret idet jeg venter på min Gud.

⁴Ata që më urrejnë pa shkak janë më të shumtë se flokët e mi; janë të fuqishëm ata që duan të më shkatërrojnë dhe që janë pa të drejtë armiq të mi; jam i detyruar të kthej atë që nuk kam vjedhur.

⁵Flere enn hårene på mitt hode er de som hater mig uten årsak; tallrike er de som vil forderve mig, mine fiender uten grunn; det jeg ikke har røvet, skal jeg nu gi tilbake.

⁵O Perëndi, ti e di marrëzinë time dhe fajet e mia nuk të janë fshehur.

⁶Gud, du kjenner min dårskap, og all min syndeskyld er ikke skjult for dig.

⁶Mos u ngatërrofshin për shkakun tim ata që kanë shpresë te ti, o Zot, Zoti i ushtrive; mos u turpërofshin për shkakun tim ata që të kërkojnë, o Perëndi i Izraelit.

⁷La dem ikke bli til skamme ved mig, de som bier efter dig, Herre, Herre, hærskarenes Gud! La dem ikke bli til spott ved mig, de som søker dig, Israels Gud!

⁷Për hir të dashurisë sate unë po heq një poshtërim dhe turpi më mbulon fytyrën.

⁸For for din skyld bærer jeg vanære, dekker skam mitt åsyn.

⁸Unë jam i bërë një i huaj për vëllezërit e mi dhe për bijtë e nënes sime.

⁹Jeg er blitt fremmed for mine brødre og en utlending for min mors barn.

⁹Sepse zelli i shtëpisë sate më ka përpirë dhe fyerjet e rënda të atij që të fyen kanë rënë mbi mua.

¹⁰For nidkjærhet for ditt hus har fortært mig, og deres hån som håner dig, er falt på mig.

¹⁰Kam qarë duke pikëlluar shpirtin tim me agjërim, por kjo më ka sjellë çnderim.

¹¹Og min sjel gråt mens jeg fastet, og det blev mig til spott.

¹¹Kam veshur madje si rroba një thes, por u bëra për ta objekt talljeje.

¹²Og jeg gjorde sekk til mitt klædebon, og jeg blev dem til et ordsprog.

¹²Ata që ulen te porta flasin për mua, dhe u bëra kënga e pijanecëve.

¹³De som sitter i porten, snakker om mig, og de som drikker sterk drikk, synger om mig.

¹³Por sa për mua, o Zot, lutja ime të drejtohet ty, o Zot, në kohë të pranueshme; në dhembshurinë tënde të madhe përgjigjmu, o Perëndi, në shpëtimin tënd të siguruar.

¹⁴Men jeg kommer med min bønn til dig, Herre, i nådens tid, Gud, for din megen miskunnhet; svar mig med din frelsende trofasthet!

¹⁴Më nxirr nga bataku që të mos fundosem në të, dhe bëj që të çlirohem nga ata që më urrejnë dhe nga ujërat e thella.

¹⁵Redd mig ut av dyndet og la mig ikke synke! La mig bli reddet fra dem som hater mig, og fra de dype vann!

¹⁵Mos më mbuloftë rryma e ujërave, mos më përpiftë humnera dhe mos u mbylltë gryka e pusit mbi mua.

¹⁶La ikke vannstrømmen slå over mig og ikke dypet sluke mig, og la ikke brønnen lukke sitt gap over mig!

¹⁶Përgjigjmu, o Zot, sepse mirësia jote është e çmuar; në dhembshuritë e tua të mëdha sillu nga unë.

¹⁷Svar mig, Herre, for din miskunnhet er god; vend dig til mig efter din store barmhjertighet!

¹⁷Mos e fshih fytyrën tënde nga shërbëtori yt, sepse jam në ankth; nxito të më përgjigjesh.

¹⁸Og skjul ikke ditt åsyn for din tjener, for jeg er i nød; skynd dig å svare mig!

¹⁸Afrohu te unë dhe më shpjego; çliromë nga armiqtë e mi.

¹⁹Kom nær til min sjel, forløs den, frels mig for mine fienders skyld!

¹⁹Ti e njeh poshtërsinë time, turpin tim dhe çnderimin tim; armiqtë e mi janë të gjithë para teje.

²⁰Du kjenner min spott og min skam og min vanære; alle mine motstandere er for ditt åsyn.

²⁰Fyerja e rëndë më ka copëtuar zemrën dhe jam plot hidhërime; prita dikë që të më përdëllentë por më kot; prita dikë që të më ngushëllonte, por nuk u paraqit asnjë.

²¹Spott har brutt mitt hjerte, så jeg er syk, og jeg ventet på medynk, men der var ingen, på trøstere, men jeg fant ikke nogen.

²¹Më dhanë përkundrazi vrer në vend të ushqimit dhe për të ma shuar etjen më dhanë për të pirë uthull.

²²De gav mig galle å ete, og for min tørst gav de mig eddik å drikke.

²²U bëftë tryeza e tyre një lak para tyre, dhe begatia e tyre një kurth.

²³La deres bord bli til en strikke for deres åsyn og til en snare for dem når de er trygge!

²³Ju errshin sytë atyre kështu që të mos shohin më, dhe bëj që ijët e tyre të lëkunden vazhdimisht.

²⁴La deres øine formørkes, så de ikke ser, og la deres lender alltid vakle!

²⁴Zbraz mbi ta zemërimin tënd dhe i zëntë zjarri i indinjatës sate.

²⁵Utøs din harme over dem, og la din brennende vrede nå dem!

²⁵Banesa e tyre u shkretoftë dhe askush mos banoftë në çadrat e tyre,

²⁶Deres bolig bli øde, ei være der nogen som bor i deres telt!

²⁶sepse përndjekin atë që ti ke goditur dhe flasin me kënaqësi për dhembjen e atyre që ti ke plagosur.

²⁷For den du har slått, forfølger de, og de forteller om deres smerte som du har stunget.

²⁷Shto këtë faj fajit të tyre dhe mos arrifshin kurrë të kenë pjesë në drejtësinë tënde.

²⁸La dem legge skyld til sin skyld, og la dem ikke komme til din rettferdighet!

²⁸U shofshin nga libri i jetës dhe mos u shkrofshin midis të drejtëve.

²⁹La dem bli utslettet av de levendes bok, og la dem ikke bli innskrevet med de rettferdige!

²⁹Tani jam i hidhëruar dhe i dëshpëruar; shpëtimi yt, o Perëndi, më lartoftë.

³⁰Men jeg er elendig og full av pine; la din frelse, Gud, føre mig i sikkerhet!

³⁰Unë do ta kremtoj emrin e Perëndisë me një këngë, dhe do ta madhështoj me lavde.

³¹Jeg vil love Guds navn med sang og ophøie ham med lovprisning,

³¹Dhe kjo do t'i pëlqejë Zotit më tepër se një ka o një dem me brirë dhe thonj.

³²og det skal behage Herren bedre enn en ung okse med horn og klover.

³²Njerëzit e përulur do të shohin dhe do të gëzohen; dhe për ju që kërkoni Perëndinë, u përtëriftë zemra juaj.

³³Når saktmodige ser det, skal de glede sig; I som søker Gud, eders hjerte leve!

³³Sepse Zoti kënaq nevojtarët dhe nuk përçmon robërit e tij.

³⁴For Herren hører på de fattige, og sine fanger forakter han ikke.

³⁴E mburrshin qiejtë dhe toka, detet dhe gjithçka lëviz në to.

³⁵Himmel og jord skal love ham, havet og alt det som rører sig i det.

³⁵Sepse Perëndia do të shpëtojë Sionin dhe do të rindërtojë qytetet e Judës; atëherë ata do të banojnë në to dhe do t'i zotërojnë.

³⁶For Gud skal frelse Sion og bygge byene i Juda, og de* skal bo der og eie dem, / {* de sanne israelitter.}

³⁶Dhe pasardhësit e shërbëtorëve të tij do të kenë trashëgiminë dhe ata që e duan emrin e tij do të banojnë aty.

³⁷og hans tjeneres avkom skal arve dem, og de som elsker hans navn, skal bo i dem.