1En sang ved festreisene. Av det dype kaller jeg på dig, Herre!
1Mula sa mga kalaliman ay dumaing ako sa iyo, Oh Panginoon.
2Herre, hør min røst, la dine ører akte på mine inderlige bønners røst!
2Panginoon, dinggin mo ang aking tinig: pakinggan ng iyong mga pakinig ang tinig ng aking mga pamanhik.
3Dersom du, Herre, vil gjemme på misgjerninger, Herre, hvem kan da bli stående?
3Kung ikaw, Panginoon, magtatanda ng mga kasamaan, Oh Panginoon, sinong tatayo?
4For hos dig er forlatelsen, forat du må fryktes.
4Nguni't may kapatawarang taglay ka, upang ikaw ay katakutan.
5Jeg bier efter Herren, min sjel bier, og jeg venter på hans ord.
5Aking hinihintay ang Panginoon, hinihintay ng aking kaluluwa, at sa kaniyang salita ay umaasa ako.
6Min sjel venter på Herren mere enn vektere på morgenen, vektere på morgenen.
6Hinihintay ng aking kaluluwa ang Panginoon, ng higit kay sa paghihintay ng bantay sa umaga; Oo, higit kay sa bantay sa umaga.
7Vent på Herren, Israel! For hos Herren er miskunnheten, og megen forløsning er hos ham,
7Oh Israel, umasa ka sa Panginoon; sapagka't sa Panginoon ay may kagandahang-loob.
8og han skal forløse Israel fra alle dets misgjerninger.
8At kaniyang tutubusin ang Israel sa lahat niyang kasamaan.