1Du hevnens Gud, Herre, du hevnens Gud, åpenbar dig i herlighet!
1Oh Panginoon, ikaw na Dios na kinauukulan ng panghihiganti, ikaw na Dios na kinauukulan ng panghihiganti, sumilang ka.
2Reis dig, du jordens dommer, la gjengjeldelse komme over de overmodige!
2Bumangon ka, ikaw na hukom ng lupa: ibigay mo sa palalo ang panghihiganti sa kanila.
3Hvor lenge skal de ugudelige, Herre, hvor lenge skal de ugudelige fryde sig?
3Panginoon, hanggang kailan ang masama, hanggang kailan magtatagumpay ang masama?
4De utgyder en strøm av ord, de fører frekk tale; alle de som gjør urett, taler store ord.
4Sila'y dumadaldal, sila'y nagsasalita na may kapalaluan: lahat na manggagawa ng kasamaan ay nangagmamalaki.
5Ditt folk, Herre, knuser de, og din arv plager de.
5Kanilang pinagwawaraywaray ang iyong bayan, Oh Panginoon, at dinadalamhati ang iyong mana.
6Enken og den fremmede slår de ihjel, og farløse myrder de.
6Kanilang pinapatay ang bao at ang taga ibang lupa, at pinapatay ang ulila.
7Og de sier: Herren ser ikke, og Jakobs Gud gir ikke akt.
7At kanilang sinasabi, ang Panginoo'y hindi makakakita, ni pakukundanganan man ng Dios ni Jacob ito.
8Gi dog akt, I ufornuftige blandt folket, og I dårer, når vil I bli kloke?
8Gunitain ninyo, ninyong mga hangal sa gitna ng bayan: at ninyong mga mangmang, kailan tayo magiging pantas?
9Mon han som planter øret, ikke skulde høre? Mon han som skaper øiet, ikke skulde se?
9Siyang lumikha ng pakinig, hindi ba siya makakarinig? Siyang lumikha ng mata, hindi ba siya makakakita?
10Mon han som refser hedningene, ikke skulde straffe, han som gir menneskene forstand?
10Siyang nagpaparusa sa mga bansa, hindi ba siya sasaway, sa makatuwid baga'y siyang nagtuturo sa tao ng kaalaman?
11Herren kjenner menneskenes tanker, han vet at de er tomhet.
11Nalalaman ng Panginoon ang mga pagiisip ng tao, na sila'y pawang walang kabuluhan.
12Salig er den mann som du, Herre, refser og gir lærdom av din lov
12Mapalad ang tao na iyong pinarurusahan, Oh Panginoon, at tinuturuan mo sa iyong kautusan.
13for å gi ham ro for onde dager, inntil det blir gravd en grav for den ugudelige.
13Upang iyong mabigyan ng kapahingahan sa mga kaarawan ng kasakunaan, hanggang sa mahukay ang hukay na ukol sa masama.
14For Herren skal ikke forkaste sitt folk og ikke forlate sin arv;
14Sapagka't hindi itatakuwil ng Panginoon ang kaniyang bayan, ni pababayaan man niya ang kaniyang mana.
15for dommen skal vende tilbake til rettferdighet, og alle de opriktige av hjertet skal gi den medhold.
15Sapagka't kahatulan ay babalik sa katuwiran: at susundan ng lahat na matuwid sa puso.
16Hvem reiser sig for mig imot de onde? Hvem stiller sig frem for mig imot dem som gjør urett?
16Sino ang babangon dahil sa akin laban sa mga manggagawa ng kasamaan? Sinong tatayo dahil sa akin laban sa mga manggagawa ng kasamaan?
17Dersom ikke Herren var min hjelp, vilde min sjel snart bo i dødsrikets stillhet.
17Kundi ang Panginoon ay naging aking katulong, ang kaluluwa ko'y tumahang madali sana sa katahimikan.
18Når jeg sier: Min fot vakler, da holder din miskunnhet mig oppe, Herre!
18Nang aking sabihin, Ang aking paa ay natitisod; inalalayan ako ng iyong kagandahang-loob, Oh Panginoon.
19Når mine urolige tanker i mitt hjerte blir mange, da husvaler din trøst min sjel.
19Sa karamihan ng aking mga pagiisip sa loob ko ang iyong mga pagaliw ay nagbibigay lugod sa aking kaluluwa.
20Har vel fordervelsens domstol noget samfund med dig, der hvor de skaper urett under skinn av rett?
20Makikisama ba sa iyo ang luklukan ng kasamaan, na nagaanyo ng pagapi sa pamamagitan ng palatuntunan?
21De slår sig skarevis sammen imot den rettferdiges sjel, og uskyldig blod dømmer de skyldig.
21Sila'y nagpipisan laban sa kaluluwa ng matuwid, at pinarusahan nila ang walang salang dugo.
22Da blir Herren mig en borg, og min Gud min tilflukts klippe.
22Nguni't ang Panginoon ay naging aking matayog na moog; at ang Dios ko'y malaking bato na aking kanlungan.
23Og han lar deres urett komme tilbake over dem, og for deres ondskaps skyld skal han utrydde dem; ja, Herren vår Gud skal utrydde dem.
23At dinala niya sa kanila ang kanilang sariling kasamaan, at ihihiwalay niya sila sa kanilang sariling kasamaan; ihihiwalay sila ng Panginoon naming Dios.