¹Til sangmesteren; en salme av David.

¹Ey Tanrı, kulak ver sesime yakındığım zaman,Hayatımı düşman korkusundan koru.

²Hør, Gud, min røst når jeg klager, bevar mitt liv for fiendens skremsel!

²Kötülerin gizli tasarılarından,O suçlu güruhun şamatasından esirge beni.

³Skjul mig for de ondes lønnlige råd, for illgjerningsmenns larmende hop,

³Onlar dillerini kılıç gibi bilemiş,Acı sözlerini ok gibi hedefe yöneltmişler,

⁴som hvesser sin tunge som et sverd, legger på buen sin pil, det bitre ord,

⁴Pusularından masum insanın üzerine atmak için.Ansızın vururlar, hiç çekinmeden.

⁵for å skyte den uskyldige i lønndom; med ett skyter de ham og frykter ikke.

⁵Birbirlerini kötülük yapmaya iter,Gizli tuzaklar tasarlarken,‹‹Kim görecek?›› derler.

⁶De gjør sitt onde råd fast; de forteller hvorledes de vil legge skjulte snarer; de sier: Hvem ser dem?

⁶Haksızlık yapmayı düşünür,‹‹Kusursuz bir plan yaptık!›› derler.İnsanın içi ve yüreği derin bir sırdır, bilinmez.

⁷De uttenker ugjerninger: Vi er ferdige, tanken er uttenkt - og menneskenes tanker og hjerter er dype.

⁷Ama Tanrı onlara ok atacak,Ansızın yaralanacaklar.

⁸Da skyter Gud dem; med ett kommer pilen; slaget har rammet dem.

⁸Dilleri yüzünden yıkıma uğrayacaklar,Hallerini gören herkes alayla baş sallayacak.

⁹Og de blir nedstyrtet, deres tunge kommer over dem; alle de som ser på dem, ryster på hodet.

⁹Bütün insanlar korkuya kapılacak,Tanrının işini duyuracak,Onun yaptıkları üzerinde düşünecekler.

¹⁰Og alle mennesker frykter og forkynner Guds gjerning, og de forstår hans verk.

¹⁰Doğru insan RAB'de sevinç bulacak,O'na sığınacak,Bütün temiz yürekliler O'nu övecek.

¹¹Den rettferdige gleder sig i Herren og tar sin tilflukt til ham, og alle opriktige av hjertet priser sig lykkelige.