¹ من آن کسی هستم که چوب مجازات خدا را خورده‌ام.

¹Jeg er den, der så nød ved hans vredes ris,

² او مرا به اعماق تاریکی برده

²mig har han ført og ledt i det tykkeste Mulm,

³ و تمام روز دست خود را برضد من بلند کرده است.

³ja, Hånden vender han mod mig Dagen lang.

⁴ گوشت و پوستِ بدن مرا فرتوت ساخته و استخوانهایم را شکسته است.

⁴Mit Bød og min Hud har han opslidt, brudt mine Ben,

⁵ مرا با سختی و مشقّت محاصره کرده

⁵han mured mig inde, omgav mig med Galde og Møje,

⁶ و مانند کسی‌که سالها پیش مرده باشد، در تاریکی نشانده است.

⁶lod mig bo i Mørke som de, der for længst er døde.

⁷ دیواری به دورم کشیده و مرا با زنجیرهای سنگین بسته است و نمی‌توانم فرار کنم.

⁷Han har spærret mig inde og lagt mig i tunge Lænker.

⁸ برای کمک التماس می‌کنم، امّا او دعایم را نمی‌پذیرد.

⁸Om jeg end råber og skriger, min Bøn er stængt ude.

⁹ راه مرا از هر طرف با دیوارهای سنگی بسته و آن را پُر پیچ و خم ساخته است.

⁹Han spærred mine Veje med Kvader, gjorde Stierne kroge.

¹⁰ او مانند خرسی در کمین من نشسته و مثل شیری برای حمله به من آماده است.

¹⁰Han blev mig en lurende Bjørn, en Løve i Baghold;

¹¹ مرا از راهم به گوشه‌ای برده و پاره پاره‌ام نمود و ترک گفت.

¹¹han ledte mig vild, rev mig sønder og lagde mig øde;

¹² کمان خود را کشید و مرا هدف تیرهای خود قرار داد.

¹²han spændte sin Bue; lod mig være Skive for Pilen.

¹³ تیرهایش به اعماق قلبم فرو رفت.

¹³Han sendte sit Koggers Sønner i Nyrerne på mig;

¹⁴ مردم مرا مسخره می‌کنند و تمام روز به من می‌خندند.

¹⁴hvert Folk lo mig ud og smæded mig Dagen lang,

¹⁵ با سختی‌ها و مصیبت‌ها زندگی را برای من تلخ ساخته است.

¹⁵med bittert mætted han mig, gav mig Malurt at drikke.

¹⁶ رویم را به خاک مالید و دندانهایم را با سنگها شکست.

¹⁶Mine Tænder lod han bide i Flint, han trådte mig i Støvet;

¹⁷ سعادت و سلامتی را از من گرفته است.

¹⁷han skilte min Sjæl fra Freden, jeg glemte Lykken

¹⁸ گفتم: «شوکت و جلال من از بین رفت و امید من از خداوند قطع گردید.»

¹⁸og sagde: "Min Livskraft, mit Håb til HERREN er ude."

¹⁹ وقتی آوارگی و مصیبت‌های خود را به یاد می‌آورم، زندگی به کامم تلخ می‌شود.

¹⁹At mindes min Vånde og Flakken er Malurt og Galde;

²⁰ همیشه به آنها فکر می‌کنم و روحم پریشان می‌گردد.

²⁰min Sjæl, den mindes det grant den grubler betynget.

²¹ امّا با این‌همه وقتی رنج‌هایم به یادم می‌آورم، نومید نمی‌شوم،

²¹Det lægger jeg mig på Sinde, derfor vil jeg håbe:

²² زیرا محبّت خداوند پایدار و رحمت او بی‌پایان است.

²²HERRENs Miskundhed er ikke til Ende, ikke brugt op,

²³ آنها هر صبح تازه می‌باشند و وفاداری او عظیم می‌باشد.

²³hans Nåde er ny hver Morgen, hans Trofasthed stor.

²⁴ خداوند همه‌چیز من است، پس بر او امید دارم.

²⁴Min Del er HERREN, (siger min Sjæl,) derfor håber jeg på ham.

²⁵ خداوند بر تمام کسانی‌که بر او توکّل دارند و طالب او می‌باشند، مهربان است.

²⁵Dem, der bier på HERREN, er han god, den Sjæl, der ham søger;

²⁶ پس بهتر است که با صبر منتظر باشیم تا خداوند ما را نجات دهد.

²⁶det er godt at håbe i Stilhed på HERRENs Frelse,

²⁷ چه نیکوست که در هنگام جوانی صبر و تحمّل را بیاموزیم.

²⁷godt for en Mand, at han bærer Åg i sin Ungdom.

²⁸ وقتی گرفتار مصیبتی از جانب خداوند می‌شویم، باید خاموش و تنها بنشینیم؛

²⁸Han sidde ensom og tavs, når han lægger det på ham;

²⁹ و در حضور خداوند به خاک بیافتیم، شاید هنوز امیدی باقی باشد.

²⁹han trykke sin Mund mod Støvet, måske er der Håb.

³⁰ وقتی کسی بخواهد ما را بزند، صورت خود را جلو بیاوریم و وقتی به ما اهانت می‌کنند، تحمّل کنیم.

³⁰Række Kind til den, der slår ham, mættes med Hån.

³¹ زیرا خداوند ما را برای همیشه ترک نمی‌کند.

³¹Thi Herren bortstøder ikke for evigt,

³² هرچند خداوند غم و اندوه را بر سر ما بیاورد، ولی از روی محبّت سرشار خود بر ما رحمت خواهد کرد.

³²har han voldt Kvide, så ynkes han, stor er hans Nåde;

³³ خداوند از غم و اندوه ما خشنود نمی‌گردد.

³³ej af Hjertet plager og piner han Menneskens Børn.

³⁴ وقتی اسیران و ستمدیدگان ما پایمال می‌شوند؛

³⁴Når Landets Fanger til Hobe trædes under Fod,

³⁵ هنگامی‌که حقّی را که خدا به ما داده است، پایمال می‌گردد؛

³⁵når Mandens Ret for den Højestes Åsyn bøjes,

³⁶ و زمانی که در حق شخصی در دادگاه بی‌عدالتی می‌شود، خدا همه را می‌بیند.

³⁶når en Mand lider Uret i sin Sag mon Herren ej ser det?

³⁷ هیچ امری بدون اراده و رضای خداوند انجام نمی‌شود.

³⁷Hvo taler vel, så det sker, om ej Herren byder?

³⁸ خیر و شر، تنها به فرمان خداوند متعال واقع می‌شود.

³⁸Kommer ikke både ondt og godt fra den Højestes Mund?

³⁹ پس چرا وقتی به‌خاطر گناهان خود مجازات می‌شویم، شکایت کنیم؟

³⁹Over hvad skal den levende sukke? Hver over sin Synd!

⁴⁰ بیایید رفتار خود را بسنجیم و به سوی خداوند بازگردیم.

⁴⁰Lad os ransage, granske vore Veje og vende os til HERREN,

⁴¹ بیایید با تمام قلب، دست دعا به سوی خدایی که در آسمانهاست بلند کنیم،

⁴¹løfte Hænder og Hjerte til Gud i Himlen;

⁴² و بگوییم: «خداوندا، ما گناهکاریم و از فرمان تو سرکشی کرده‌ایم و تو ما را نبخشیده‌ای.

⁴²vi syndede og stod imod, du tilgav ikke,

⁴³ «بر ما غضب کردی و ما را کُشتی، رحمت تو به وسیلهٔ خشمت پنهان گشت.

⁴³men hylled dig i Vrede, forfulgte os, dræbte uden Skånsel,

⁴⁴ چون بر ما خشمگین بودی، خود را از ما پنهان کردی تا دعاهای ما به حضور تو نرسد.

⁴⁴hylled dig i Skyer, så Bønnen ej nåed frem;

⁴⁵ تو ما را پیش مردم جهان همچون خاکروبه و زباله ساختی.

⁴⁵til Skarn og til Udskud har du gjort os midt iblandt Folkene.

⁴⁶ «تمام دشمنان ما، ما را تحقیر می‌کنند.

⁴⁶De opspærred Munden imod os, alle vore Fjender.

⁴⁷ با هلاکت و نابودی روبه‌رو شده‌ایم و ترس و وحشت ما را فراگرفته است.

⁴⁷Vor Lod blev Gru og Grav og Sammenbruds Øde;

⁴⁸ به‌خاطر نابودی قومم، سیل اشک از چشمانم جاریست.

⁴⁸Vandstrømme græder mit Øje, mit Folk brød sammen.

⁴⁹ «پیوسته اشک می‌ریزم

⁴⁹Hvileløst strømmer mit Øje, det kender ej Ro,

⁵⁰ تا خداوند از آسمان به پایین بنگرد و ما را ببیند.

⁵⁰før HERREN skuer ned fra Himlen, før han ser til.

⁵¹ وقتی می‌بینم چه بلایی بر سر دختران شهر من آمده است، دلم از غصّه ریش‌ریش می‌شود.

⁵¹Synet af Byens Døtre piner min Sjæl.

⁵² «دشمنان بدون هیچ دلیلی مرا مثل پرنده به دام انداختند.

⁵²Jeg joges som en Fugl af Fjender, hvis Had var grundløst,

⁵³ مرا زنده در چاه انداختند و سنگی بر سر آن گذاشتند.

⁵³de spærred mig inde i en Grube, de stenede mig;

⁵⁴ آب از سرم گذشت و فکر کردم که بزودی خواهم مرد.

⁵⁴Vand strømmed over mit Hoved, jeg tænkte: "Fortabt!"

⁵⁵ «خداوندا، از ته چاه تو را طلبیدم.

⁵⁵Dit Navn påkaldte jeg, HERRE, fra Grubens Dyb;

⁵⁶ فریاد مرا شنیدی و به ناله‌های من گوش دادی.

⁵⁶du hørte min Røst: "O, gør dig ej døv for mit Skrig!"

⁵⁷ وقتی به حضور تو دعا کردم، آمدی و گفتی: 'نترس!'

⁵⁷Nær var du den Dag jeg kaldte, du sagde: "Frygt ikke!"

⁵⁸ «خداوندا، تو از حق من دفاع کردی و از مرگ نجاتم دادی.

⁵⁸Du førte min Sag, o Herre, genløste mit Liv;

⁵⁹ تو ای خداوند، شاهد ظلم‌هایی که در حق من کردند، بودی؛ پس به داد من برس و خودت داوری کن.

⁵⁹HERRE, du ser, jeg lider Uret. skaf mig min Ret!

⁶⁰ تو می‌دانی که دشمنانم همه از من نفرت دارند و برضد من دسیسه می‌چینند.

⁶⁰Al deres Hævnlyst ser du, alle deres Rænker,

⁶¹ «خداوندا، تو شنیده‌ای که آنها چگونه به من اهانت کرده و برضد من توطئه چیده‌اند.

⁶¹du hører deres Smædeord HERRE, deres Rænker imod mig,

⁶² دشمنانم تمام روز دربارهٔ من سخنان بد می‌گویند و برای آزار من نقشه می‌کشند.

⁶²mine Fjenders Tale og Tanker imod mig bestandig.

⁶³ در همه حال به من می‌خندند و مسخره‌ام می‌کنند.

⁶³Se dem, når de sidder eller står, deres Nidvise er jeg.

⁶⁴ «خداوندا، آنها را به سزای کارهایشان برسان.

⁶⁴Dem vil du gengælde, HERRE, deres Hænders Gerning,

⁶⁵ آنها را لعنت کن تا گرفتار غم و درد شوند. با خشم و غضب آنها را تعقیب کن و از روی زمین نابود ساز.»

⁶⁵gør deres Hjerte forhærdet din Forbandelse over dem!

⁶⁶ با خشم و غضب آنها را تعقیب کن و از روی زمین نابود ساز.»

⁶⁶forfølg dem i Vrede, udryd dem under din Himmel.