¹ من آن کسی هستم که چوب مجازات خدا را خورده‌ام.

¹من آن کسی هستم که از خشم و غضب خدا رنج و مصیبت دیده ام.

² او مرا به اعماق تاریکی برده

²او مرا در اعماق تاریکی بُرد که دیگر روشنی را نمی بینم.

³ و تمام روز دست خود را برضد من بلند کرده است.

³او بر ضد من برخاسته است و دست او برای زدن من همیشه بالا است.

⁴ گوشت و پوستِ بدن مرا فرتوت ساخته و استخوانهایم را شکسته است.

⁴گوشت و پوست بدن مرا فرسوده ساخته و استخوانهایم را شکسته است.

⁵ مرا با سختی و مشقّت محاصره کرده

⁵به سختی و مشقت گرفتارم کرده است

⁶ و مانند کسی‌که سالها پیش مرده باشد، در تاریکی نشانده است.

⁶و مرا مانند کسی که سالها پیش مرده باشد، در تاریکی نشانده است.

⁷ دیواری به دورم کشیده و مرا با زنجیرهای سنگین بسته است و نمی‌توانم فرار کنم.

⁷به دَورم دیوار کشیده و مرا با زنجیرهای سنگین بسته است و نمی توانم فرار کنم.

⁸ برای کمک التماس می‌کنم، امّا او دعایم را نمی‌پذیرد.

⁸هرقدر برای کمک دعا و زاری می کنم، او دعایم را نمی پذیرد.

⁹ راه مرا از هر طرف با دیوارهای سنگی بسته و آن را پُر پیچ و خم ساخته است.

⁹راه مرا از هر سو با دیوارهای سنگی مسدود و پُر از پیچ و خم ساخته است.

¹⁰ او مانند خرسی در کمین من نشسته و مثل شیری برای حمله به من آماده است.

¹⁰او مانند خرسی در کمین من نشسته و مثل شیری برای حمله بر من آماده است.

¹¹ مرا از راهم به گوشه‌ای برده و پاره پاره‌ام نمود و ترک گفت.

¹¹مرا از راهم به گوشه ای برد و پاره پاره نمود و رهایم کرد.

¹² کمان خود را کشید و مرا هدف تیرهای خود قرار داد.

¹²کمان خود را کشید و مرا هدف تیرهای خود قرار داد.

¹³ تیرهایش به اعماق قلبم فرو رفت.

¹³تیرهایش در اعماق قلبم فرو رفتند.

¹⁴ مردم مرا مسخره می‌کنند و تمام روز به من می‌خندند.

¹⁴مردم مرا مسخره می کنند و تمام روز به من می خندند.

¹⁵ با سختی‌ها و مصیبت‌ها زندگی را برای من تلخ ساخته است.

¹⁵با سختیها و مصیبت ها زندگی را برای من تلخ ساخته است.

¹⁶ رویم را به خاک مالید و دندانهایم را با سنگها شکست.

¹⁶رویم را به خاک مالید و دندانهایم را با سنگچل شکست.

¹⁷ سعادت و سلامتی را از من گرفته است.

¹⁷سعادت و سلامتی را از من گرفته است.

¹⁸ گفتم: «شوکت و جلال من از بین رفت و امید من از خداوند قطع گردید.»

¹⁸گفتم: «همه چیز من زوال شد و امید من از خداوند قطع گردید.»

¹⁹ وقتی آوارگی و مصیبت‌های خود را به یاد می‌آورم، زندگی به کامم تلخ می‌شود.

¹⁹وقتی دربدری و مصیبتهای خود را بیاد می آورم، زندگی به کامم تلخ می شود.

²⁰ همیشه به آنها فکر می‌کنم و روحم پریشان می‌گردد.

²⁰همیشه به آن ها فکر می کنم و جانم در من پریشان گشته است.

²¹ امّا با این‌همه وقتی رنج‌هایم به یادم می‌آورم، نومید نمی‌شوم،

²¹اما با اینهم، وقتی رنجهایم به یادم می آیند، نا امید نمی شوم:

²² زیرا محبّت خداوند پایدار و رحمت او بی‌پایان است.

²²از مهربانی های خداوند است که از بین نرفته ایم، زیرا که رحمت های او بی پایان است.

²³ آنها هر صبح تازه می‌باشند و وفاداری او عظیم می‌باشد.

²³مهربانی و رحمت او هر صبح تازه است و وفاداری او عظیم.

²⁴ خداوند همه‌چیز من است، پس بر او امید دارم.

²⁴خداوند همه چیز من است، بنابراین بر او امیدوارم.

²⁵ خداوند بر تمام کسانی‌که بر او توکّل دارند و طالب او می‌باشند، مهربان است.

²⁵خداوند بر کسانی که بر او توکل دارند و در طلب او هستند، مهربان است.

²⁶ پس بهتر است که با صبر منتظر باشیم تا خداوند ما را نجات دهد.

²⁶پس بهتر است که انسان امیدوار باشد در خاموشی منتظر باشد تا خداوند او را نجات بدهد.

²⁷ چه نیکوست که در هنگام جوانی صبر و تحمّل را بیاموزیم.

²⁷برای انسان بهتر است که یوغ سختیها را در جوانی خود متحمل گردد.

²⁸ وقتی گرفتار مصیبتی از جانب خداوند می‌شویم، باید خاموش و تنها بنشینیم؛

²⁸به تنهایی بنشیند و خاموش باشد، زیرا که او آنرا بر وی نهاده است.

²⁹ و در حضور خداوند به خاک بیافتیم، شاید هنوز امیدی باقی باشد.

²⁹پس در حضور خداوند فروتن شده، شاید هنوز امیدی باقی باشد.

³⁰ وقتی کسی بخواهد ما را بزند، صورت خود را جلو بیاوریم و وقتی به ما اهانت می‌کنند، تحمّل کنیم.

³⁰وقتی کسی بخواهد او را بزند، رخسارۀ خود را پیش کند و اهانت را تحمل نماید.

³¹ زیرا خداوند ما را برای همیشه ترک نمی‌کند.

³¹زیرا خداوند او را برای همیشه ترک نمی کند.

³² هرچند خداوند غم و اندوه را بر سر ما بیاورد، ولی از روی محبّت سرشار خود بر ما رحمت خواهد کرد.

³²هرچند خداوند کسی را محزون سازد، لیکن از روی کثرت مهربانی های خود بر او رحمت خواهد فرمود.

³³ خداوند از غم و اندوه ما خشنود نمی‌گردد.

³³چونکه بنی آدم را از دل خود نمی رنجاند و محزون نمی سازد.

³⁴ وقتی اسیران و ستمدیدگان ما پایمال می‌شوند؛

³⁴وقتی اسیران و ستمدیدگان جهان پایمال می شوند،

³⁵ هنگامی‌که حقّی را که خدا به ما داده است، پایمال می‌گردد؛

³⁵هنگامی که حق یک انسان در حضور خداوند متعال تلف می گردد

³⁶ و زمانی که در حق شخصی در دادگاه بی‌عدالتی می‌شود، خدا همه را می‌بیند.

³⁶و زمانی که در حق شخصی در محکمه بی عدالتی می شود، خداوند همۀ این را می بیند.

³⁷ هیچ امری بدون اراده و رضای خداوند انجام نمی‌شود.

³⁷هیچ امری بدون اراده و رضای خداوند اجراء نمی شود.

³⁸ خیر و شر، تنها به فرمان خداوند متعال واقع می‌شود.

³⁸خیر و شر فقط به فرمان خداوند متعال نازل می شود.

³⁹ پس چرا وقتی به‌خاطر گناهان خود مجازات می‌شویم، شکایت کنیم؟

³⁹پس چرا یک انسان فانی از جزائی که بخاطر گناهان خود می بیند، شکایت کند؟

⁴⁰ بیایید رفتار خود را بسنجیم و به سوی خداوند بازگردیم.

⁴⁰بیائید رفتار و کردار خود را در زندگی بررسی کنیم و بیازمائیم و بسوی خداوند بازگردیم.

⁴¹ بیایید با تمام قلب، دست دعا به سوی خدایی که در آسمانهاست بلند کنیم،

⁴¹بیائید با تمام قلب، دست دعا را بسوی خدائی که در آسمان است، بلند کنیم

⁴² و بگوییم: «خداوندا، ما گناهکاریم و از فرمان تو سرکشی کرده‌ایم و تو ما را نبخشیده‌ای.

⁴²و بگوئیم: «ای خداوند، چون ما گناهکاریم و از فرمان تو سرکشی کرده ایم، تو ما را نبخشیده ای.

⁴³ «بر ما غضب کردی و ما را کُشتی، رحمت تو به وسیلهٔ خشمت پنهان گشت.

⁴³با خشم و غضب در تعقیب ما بوده ای و بیرحمانه ما را هلاک کردی.

⁴⁴ چون بر ما خشمگین بودی، خود را از ما پنهان کردی تا دعاهای ما به حضور تو نرسد.

⁴⁴چون بر ما خشمگین بودی خود را از ما پنهان کردی تا دعاهای ما به حضور تو نرسند.

⁴⁵ تو ما را پیش مردم جهان همچون خاکروبه و زباله ساختی.

⁴⁵تو ما را پیش مردم جهان همچون خاکروبه و مواد فاضله ساختی.

⁴⁶ «تمام دشمنان ما، ما را تحقیر می‌کنند.

⁴⁶تمام دشمنان ما، به ما اهانت می کنند.

⁴⁷ با هلاکت و نابودی روبه‌رو شده‌ایم و ترس و وحشت ما را فراگرفته است.

⁴⁷با هلاکت و بربادی روبرو شده ایم و خوف وحشت ما را فرا گرفته است.

⁴⁸ به‌خاطر نابودی قومم، سیل اشک از چشمانم جاریست.

⁴⁸بخاطر نابودی قومم، سیل اشک از چشمانم جاریست.

⁴⁹ «پیوسته اشک می‌ریزم

⁴⁹اشک از چشمانم بدون وقفه جاریست و باز نمی ایستد

⁵⁰ تا خداوند از آسمان به پایین بنگرد و ما را ببیند.

⁵⁰تا خداوند از آسمان به پائین بنگرد و حال ما را ببیند.

⁵¹ وقتی می‌بینم چه بلایی بر سر دختران شهر من آمده است، دلم از غصّه ریش‌ریش می‌شود.

⁵¹دلم بخاطر حال رقتبار دختران جوان اورشلیم مالامالِ غم است.

⁵² «دشمنان بدون هیچ دلیلی مرا مثل پرنده به دام انداختند.

⁵²دشمنان مرا همچون پرنده ای بدام انداختند، در حالیکه آزاری به آن ها نرسانده ام.

⁵³ مرا زنده در چاه انداختند و سنگی بر سر آن گذاشتند.

⁵³مرا زنده در چاه افگندند و بر سرم سنگها را ریختند.

⁵⁴ آب از سرم گذشت و فکر کردم که بزودی خواهم مرد.

⁵⁴آب از سرم گذشت و فکر کردم که می میرم.

⁵⁵ «خداوندا، از ته چاه تو را طلبیدم.

⁵⁵ای خداوند، از اعماق چاه پیش تو گریه و زاری کردم.

⁵⁶ فریاد مرا شنیدی و به ناله‌های من گوش دادی.

⁵⁶فریاد مرا شنیدی و به ناله های من گوش دادی.

⁵⁷ وقتی به حضور تو دعا کردم، آمدی و گفتی: 'نترس!'

⁵⁷وقتی بحضور تو دعا کردم، آمدی و گفتی: «نترس!»

⁵⁸ «خداوندا، تو از حق من دفاع کردی و از مرگ نجاتم دادی.

⁵⁸خداوندا، تو از حق من دفاع کردی و از مرگ نجاتم دادی.

⁵⁹ تو ای خداوند، شاهد ظلم‌هایی که در حق من کردند، بودی؛ پس به داد من برس و خودت داوری کن.

⁵⁹تو ای خداوند، شاهد ظلم هائی که در حق من کرده اند، بوده ای، پس به داد من برس و به دعوای من رسیدگی کن.

⁶⁰ تو می‌دانی که دشمنانم همه از من نفرت دارند و برضد من دسیسه می‌چینند.

⁶⁰تو می دانی که دشمنان همه از من نفرت دارند و علیه من دسیسه می سازند.

⁶¹ «خداوندا، تو شنیده‌ای که آنها چگونه به من اهانت کرده و برضد من توطئه چیده‌اند.

⁶¹خداوندا، تو شنیده ای که آن ها چگونه به من اهانت کرده و علیه من توطئه چیده اند.

⁶² دشمنانم تمام روز دربارهٔ من سخنان بد می‌گویند و برای آزار من نقشه می‌کشند.

⁶²دشمنانم تمام روز در بارۀ من سخنان زشت می گویند و برای آزار من نقشه می کشند.

⁶³ در همه حال به من می‌خندند و مسخره‌ام می‌کنند.

⁶³در همه حال به من می خندند و مسخره ام می کنند.

⁶⁴ «خداوندا، آنها را به سزای کارهایشان برسان.

⁶⁴خداوندا، آن ها را به سزای اعمال شان برسان.

⁶⁵ آنها را لعنت کن تا گرفتار غم و درد شوند. با خشم و غضب آنها را تعقیب کن و از روی زمین نابود ساز.»

⁶⁵آن ها را لعنت کن تا گرفتار غم و درد شوند.با خشم و غضب آن ها را تعقیب کن و از روی زمین محو ساز.»

⁶⁶ با خشم و غضب آنها را تعقیب کن و از روی زمین نابود ساز.»

⁶⁶با خشم و غضب آن ها را تعقیب کن و از روی زمین محو ساز.»