1
ای خداوند، خدای من، تو چقدر بزرگ هستی!
تو با عظمت و جلال آراستهای.
1ای جان من، خداوند را ستایش کن. ای خداوند، خدای من، تو بسیار عظیم و به عزت و جلال ملبس هستی.
2
خود را با نور پوشانیده
و آسمان را مانند خیمهای گسترانیدهای.
2خویشتن را به نور پوشانیده و آسمان را مثل خیمه برافراشته ای.
3
خانهات را بر فراز آبها بنا نمودهای.
ابرها را ارابهٔ خود ساختهای
و بر بالهای باد سوار شدهای.
3خانۀ او بر فراز ابر ها بنا شده و ابر ها را عرادۀ خود ساخته و بر بالهای باد سوار می شود.
4
بادها پیامآوران تو
و شعلههای آتش خادمان تو هستند.
4بادها را پیام رسان خود و شعله های آتش را خادمان خود می گرداند.
5
اساس زمین را چنان استوار کردی
که هرگز تکان نمیخورد.
5زمین را بر بنیاد آن استوار کرده که تا به ابد جنبش نخورد.
6
دریاها آن را مانند ردا دربر گرفت
و آب، کوهها را پوشانید.
6اوقیانوسها زمین را همچون جامه ای پوشاند و آب، کوهها را در بر گرفت.
7
از توبیخ تو، آبها خروشیدند
و از شنیدن صدای فرمان تو، آنها گریختند.
7از عتاب تو آبها به جریان آمدند و با صدای رعد تو به همه جا پراگنده شدند.
8
از روی کوهها به دشتها جاری شدند و دشتها را پُر کردند،
به جاهایی که برای آنها تعیین نموده بودی.
8فراز کوهها را پوشاندند، در دره ها سرازیر گردیدند و به مکانی که مهیا ساختی جاری شدند.
9
برای آنها حدودی را معیّن کردی تا از آن نگذرند
و بار دیگر تمام روی زمین را نپوشانند.
9برای آن ها حدودی را معین کردی تا از آن نگذرند و بار دیگر زمین را آب نپوشاند.
10
چشمهها را در وادیها
و رودخانهها را بین کوهها جاری ساختی.
10چشمه ها را در وادی ها جاری ساخت تا در میان کوهها روان شوند،
11
تا حیوانات وحشی از آنها بنوشند
و الاغهای وحشی، تشنگی خود را فرونشانند.
11تمام حیوانات صحرا را سیراب می سازند و گوره خرها تشنگی خود را رفع می کنند.
12
پرندگان، بر شاخههای درختانِ نزدیک آنها آشیانه میسازند
و نغمهسرایی میکنند.
12پرندگان بر شاخه های درختان نزدیک آب آشیانه می سازند و نغمه سرایی می کنند.
13
از آسمان بر کوهها باران میبارانی
و زمین را از نعماتت پُر میسازی.
13با بارانی که از آسمان می فرستد، کوهها را سیراب می کند و از ثمرات اعمال تو زمین سیر می گردد.
14
برای مصرف حیوانات علف را میرویانی
و برای انسانها نباتات را آفریدی
تا غذای خود را از آنها به دست آورند.
14برای مواشی علف و برای انسانها نباتات را می رویاند تا غذای خود را از آن ها به دست آورند.
15
تا برای شادی دل خود شراب،
و برای شادابی چهرهٔشان روغن،
و جهت تقویت جسمانی خود، نان تهیّه کنند.
15همچنان ثمرۀ تاک که دل انسان را شادمان می کند و روغن که چهرۀ او را شاداب می سازد و وجود انسان را به نان قوی می گرداند.
16
سروهای لبنان که درختان خداوند هستند،
سیراب میشوند.
16درختان خداوند شاداب می گردند، یعنی سروهای آزاد لبنان که او غرس کرده است.
17
پرندگان بر درختان سرو،
و لکلکها روی درختان صنوبر، آشیانه میسازند.
17پرندگان در آن ها آشیانه می سازند و اما درخت صنوبر لانۀ لگ لگ ها می باشد.
18
کوهها پناهگاه بُزهای کوهی
و صخرهها لانهٔ گورکنهاست.
18کوههای بلند پناهگاه بزهای کوهی و صخره ها لانۀ موشهای صحرائی هستند.
19
مهتاب را جهت تعیین فصلها آفریدی
و آفتاب وقت غروب خود را میداند.
19ماه را برای تعیین وقت ها ساخت و آفتاب زمان غروب خود را می داند.
20
شب را به وجود آوردی تا در تاریکی آن
حیوانات وحشی از لانههای خود بیرون آیند.
20شب را بوجود می آوری، تا در تاریکی آن، حیوانات وحشی جنگل بخرامند.
21
شیرهای جوان برای طعمهای که خدا برایشان فراهم کرده است،
غرّش میکنند.
21شیر بچگان برای شکار خود غُرش می کنند و خوراک خویش را از خدا می خواهند.
22
در وقت طلوع آفتاب، دوباره به بیشهٔ خود میروند
و استراحت میکنند.
22در وقت طلوع آفتاب دوباره به بیشۀ خود می آیند و استراحت می کنند.
23
انسانها برای کسب و کار از خانههای خود بیرون میروند
و تا هنگام شب تلاش میکنند.
23آنگاه انسان برای کسب و کار خود بیرون می رود و تا شامگاه به وظیفۀ خود مشغول می باشد.
24
خداوندا، کارهای تو چه بسیار است،
همهٔ آنها را با حکمت انجام دادهای،
زمین از مخلوقات تو پُر است.
24ای خداوند اعمال تو چه بسیار است. همۀ آن ها را از روی حکمت انجام داده ای. زمین از مخلوقات تو پُر است.
25
اقیانوسها بزرگ و وسیع هستند
و حیوانات بیشمار،
کوچک و بزرگ در آنها زندگی میکنند.
25در آن بحر وسیع و بزرگی که آفریده ای، جانورانِ بی شمار و حیوانات بزرگ و کوچک زندگی می کنند.
26
کشتیها بر روی آنها حركت میکنند
و هیولای دریایی در آنها بازی میکند.
26کشتی ها بر سطح آن روانند و لِویاتان، یعنی جانور بحری را که آفریده ای، در آن بازی می کند.
27
همهٔ آنها محتاج تو هستند،
تا روزیِ آنها را بدهی.
27تمام مخلوقات تو منتظر اند تا تو روزی آن ها را بدهی.
28
هر آنچه تو به آنها میدهی، آنها جمع مینمایند.
تو برایشان غذا آماده میکنی و آنها را سیر میسازی.
28آنچه را که به آن ها می دهی، آن ها جمع می کنند. دست خود را باز می کنی، پس از چیزهای نیکو سیر می شوند.
29
وقتی از آنها روی برمیگردانی، به وحشت میافتند
و هنگامیکه جانشان را میگیری، میمیرند
و به خاک برمیگردند زیرا که از آن ساخته شدهاند.
29وقتی از آن ها رو بر می گردانی، به وحشت می افتند و هنگامیکه جان شان را می گیری، می میرند و به خاک بر می گردند.
30
چون روح خود را میفرستی زنده میشوند
و زمین، زندگی تازه پیدا میکند.
30چون روح خود را می فرستی، مخلوقات آفریده می شوند و روی زمین تازه می گردد.
31
جلال خداوند جاودان باد.
خداوند از کارهای خود خشنود باشد.
31جلال خداوند تا به ابد است. خداوند از اعمال خلقت خود خوشنود باشد.
32
او به زمین مینگرد و زمین به لرزه میآید
و چون کوهها را لمس میکند، چون آتشفشان فَوَران میکنند.
32وقتی بر زمین نگاه می کند، زمین بلرزه می آید و چون کوهها را لمس می کند، آتشفشان می شوند.
33
تا زندهام سرود حمد خواهم سرایید،
و تا آخر عمر خود، خداوند را ستایش خواهم كرد.
33تا زنده ام خداوند را با سرود پرستش خواهم کرد و تا زمانی که وجود دارم خدای خود را ستایش خواهم نمود.
34
امیدوارم که دعا و مناجات من او را خشنود سازد،
زیرا او سرچشمهٔ سرور و شادی من است.
گناهکاران از روی زمین محو شوند
و اثری از مردمان بدکار باقی نماند.
ای جان من خداوند را ستایش کن.
خداوند را سپاس باد.
34باشد که تفکر دلم مورد پسند او واقع گردد و من در خداوند شادمانی خواهم کرد.گناهکاران از روی زمین محو گردند و شریران دیگر یافت نشوند.
ای جان من خداوند را ستایش کن! هَلّلِویاه، سپاس به خداوند.
35
گناهکاران از روی زمین محو شوند
و اثری از مردمان بدکار باقی نماند.
ای جان من خداوند را ستایش کن.
خداوند را سپاس باد.
35گناهکاران از روی زمین محو گردند و شریران دیگر یافت نشوند.
ای جان من خداوند را ستایش کن! هَلّلِویاه، سپاس به خداوند.