¹ خداوندا، با تمامی دل تو را شکر می‌کنم و کارهای عالی تو را به همه خواهم گفت.

¹خداوندا، با تمامی دل تو را ستایش نموده و جمیع کارهای شگفت انگیز تو را بیان می کنم.

² در تو خوشحال و شادمان خواهم بود و نام تو را ای متعال، خواهم سرایید.

²در تو خوشی و شادمانی نموده و نام تو را ای متعال می ستایم.

³ وقتی‌که دشمنانم عقب‌نشینی کنند، در پیشگاه تو به زمین افتاده هلاک خواهند شد.

³وقتی دشمنانم عقب نشینی کنند، به زمین افتاده و از حضور تو هلاک می شوند.

⁴ تو مرا با امانت و انصاف داوری کرده‌ای و عادلانه بر جایگاه داوری نشسته‌ای.

⁴زیرا مرا با انصاف داوری کردی و چون داور عادل بر تخت خود نشسته ای.

⁵ ملل جهان را سرزنش نموده، مردمان بدکار را از بین برده‌ای، و نامشان را برای ابد محو کرده‌ای.

⁵امت ها را سرزنش نمودی، شریران را هلاک ساخته و نام شان را برای ابد محو کردی.

⁶ دشمنان برای همیشه نابود شدند، و شهرهایشان را به خرابه تبدیل کردی که حتّی یادی از آنها باقی نماند.

⁶دشمنان نابود شدند و شهرهای شان خرابه های ابدی گردید که حتی یادی از آن ها باقی نماند.

⁷ امّا خداوند همیشه پادشاه است، او تخت خود را برای داوری برقرار نموده است.

⁷اما خداوند پادشاه ابدی است. او مسند داوری خود را برقرار کرده است.

⁸ او جهان را با عدالت و امّتها را با انصاف داوری می‌نماید.

⁸او جهان را با عدالت حکمرانی نموده و امت ها را با انصاف داوری می نماید.

⁹ خداوند پناه مظلومان، و جایگاه امن در هنگام سختی‌هاست. خداوندا،

⁹خداوند قلعۀ بلند برای مظلومان است و پناهگاه امن در هنگام سختی ها.

¹⁰ آنانی که تو را می‌شناسند، بر تو توکّل می‌کنند، زیرا تو ای خداوند، طالبان خود را ترک نکرده‌ای.

¹⁰آنانی که نام تو را می شناسند، به تو توکل می کنند، زیرا تو ای خداوند، کسانی را که جویای تو هستند ترک نکرده ای.

¹¹ سرود ستایش خداوند را، که در صهیون سلطنت می‌کند، بسرایید. کارهای او را به همهٔ ملتّها اعلام کنید.

¹¹سرود ستایش خداوند را که بر تخت خود در سهیون نشسته است بسرائید. کارهای او را به همه امت ها اعلام کنید.

¹² او از قاتلان انتقام می‌گیرد، و فریاد رنجدیدگان را فراموش نمی‌کند.

¹²زیرا او که انتقام گیرندۀ خون است، ایشان را به یاد آورده و فریاد مسکینان را فراموش نمی کند.

¹³ ای خداوند، ببین دشمنانم چگونه مرا عذاب می‌دهند؛ بر من رحم کن، و مرا از مرگ رهایی ده.

¹³ای خداوند، بر من رحم کن و به ظلمی که از دشمنان می بینم، توجه فرما. ای که رهانندۀ من از چنگال مرگ هستی.

¹⁴ تا من در حضور مردم اورشلیم به‌خاطر نجات خود، تو را ستایش کنم و شادی نمایم.

¹⁴تا من تو را ستایش کنم و در حضور دختر سهیون در نجات تو خوشی نمایم.

¹⁵ کافران در چاهی که برای دیگران کنده‌بودند، افتادند و در دامی که برای دیگران گذاشته‌ بودند، گرفتار شدند.

¹⁵امت ها در چاهی که برای دیگران کنده بودند، افتادند و در دامی که برای دیگران نشانده بودند خود شان گرفتار شدند.

¹⁶ خداوند با داوری عادلانهٔ خویش، خود را آشكار نموده است، و بدکاران، در دام خودشان گرفتار شده‌اند.

¹⁶خداوند با قضاوت عادلانۀ خود، خود را به جهان شناسانیده است. شخص شریر از کار دست خود در دام گرفتار می گردد.

¹⁷ شریران و همهٔ اقوامی که خدا را فراموش کرده‌اند، به هلاکت می‌رسند.

¹⁷اشخاص شریر و همه اقوامی که خدا را فراموش می کنند، در راه هلاکت روانند.

¹⁸ نیازمندان فراموش نمی‌شوند، و امید مسکینان از بین نمی‌رود.

¹⁸زیرا مسکین همیشه فراموش نشده و امید بیچارگان تا به ابد ضایع نمی گردد.

¹⁹ ای خداوند برخیز و کافران را داوری کن، تا انسان فانی پیروز نگردد. خداوندا، آنها را بترسان و به آنان بفهمان که انسانها‌یی فانی هستند.

¹⁹برخیز ای خداوند، قوم ها را داوری کن تا انسان فانی پیروز نگردد.ای خداوند، ترس خود را بر ایشان چیره گردان تا امت ها بدانند که انسانهای فانی هستند.

²⁰ خداوندا، آنها را بترسان و به آنان بفهمان که انسانها‌یی فانی هستند.

²⁰ای خداوند، ترس خود را بر ایشان چیره گردان تا امت ها بدانند که انسانهای فانی هستند.